Blog

Wederom een heel fijne nacht. Om 6 uur ’s ochtends stond Jelle bij het kattenluikje dus die eerst maar even binnengelaten, maar zelfs daarna nog 1,5 uur slaap gepakt. Ajanna kwam me wekken en heeft nog heerlijk naast me gelegen. Eenmaal beneden merk ik dat ik weer wat zweet en mijn ogen doen me pijn in mijn hoofd. Helaas toch weer wat koorts en dat terwijl ik morgen uit quarantaine zou mogen 🙁 . De GGD heeft nog gebeld: Ajanna heeft ook een positieve test. Joanne is nog steeds negatief. Nu duurt de quarantaine voor Joanne nog langer… Om half 11 word ik weer gebeld door de IC. Je hebt een lekker schoon shirt aan, een mooie blauwe deze keer; staat je goed. De artsen zijn heel tevreden, je doet het heel goed. Je komt langzaam weer wat op de oppervlakte en je ademt intussen weer zelf. We hadden het idee dat je zelfs reageerde op onze stemmen (niet fysiek te zien, maar de metertjes gaven dat aan). De meiden hebben ook even tegen je gepraat. Volgende stap is jou eens rustig proberen wakker te maken maar kan best zijn dat ze dat heel even doen en je dan weer in slaap brengen. Even kijken hoe je dat oppakt. Vanmiddag om 12 uur hebben ze overleg over hoe en wat. Je reageert al steeds vaker door met je armen te bewegen en wat omhoog te komen. Je armen zijn daarom nu even gefixeerd omdat je anders probeert de slangen eruit te trekken. Ik hoop dat je niet heel bang bent lief, je doet het zo goed! Je ziet er echt heel goed uit, maar ik bedenk me nu pas dat dat komt omdat ze je geschoren hebben 😉 Verder modderen we wat aan deze middag. Ajanna is vaak bezig met de overgang naar de basisschool. Ze zucht: “Pfff ik vind het echt langzaam duren dat groeien”. Vanavond krijgen we lekker wraps te eten van buurvrouw Christina, Tygo heeft geholpen ze te maken! Ze zijn erg lekker maar we houden de helft nog over voor morgen. Update na het avondbellen: Je komt al steeds meer aan de oppervlakte. Wanneer ze vragen of je in de hand wil knijpen dan doe je dat. Je bent op dat moment wel een beetje bij, maar dat is niet iets wat je je zal herinneren. Verder maakt het draaien van jouw hoofd en lichaam je steeds wat instabiel (je zuurstofniveau zakt dan onder de 90), ze hadden verwacht dat je daar wat sneller stappen in zou zetten maar daar heb je dus nog wat extra tijd nodig. Dat je steeds meer meekrijgt vind ik wel wat spannend eigenlijk. Dan wil ik gewoon naar je toe om je gerust te stellen 😢.

Geplaatst door TimopicSneek op Dinsdag 21 december 2021

Ik heb vannacht echt goed geslapen! Ik merk dat ik nog steeds moe ben maar ik heb ook wel wat slaap in te halen. Met de IC heb ik afgesproken dat we tussen 10 en 11 weer even beeldbellen. Het kan iets later worden omdat ze jou eerst op je rug gaan proberen te draaien. Sommige mensen worden daar weer wat instabieler van dus dat is even afwachten. Ondertussen belt dokter IJsselhof. Hij vraagt hoe het met jou gaat maar ook hoe het met mij en de kinderen gaat. Wel fijn dat ook zij goed op ons passen. Als mijn klachten over zijn zou ik volgens hem zondag uit quarantaine mogen. Dan kom ik gauw naar je toe Lief ❤️. Tegen 11en belde de IC. Het terugdraaien naar de rug is goed verlopen. Even vond je het niet zo leuk en kreeg je wat extra zuurstof, maar dat kon er ook weer vlot vanaf. Ik moet zeggen dat toen je op je buik lag je er meer als jezelf uitzag. Je slaapt ook vaak op je buik dus dat beeld kennen we. Nu je op je rug ligt zie je de slangen duidelijker en zie je er voor ons juist zieker uit. Maar het is natuurlijk heel goed dat je zo weer kunt liggen. Joanne en Ajanna hebben ook weer even mee gebeld. De verpleging vertelde nog dat jouw afweersysteem niet zo goed werkt. Jouw afweer zou nu sky-high moeten zijn, maar het is juist minimaal. Waarschijnlijk had je daarom nooit zelf beter kunnen worden maar ook had je van bijvoorbeeld de vaccinatie alleen al zo ziek kunnen worden. Joanne maakt vandaag weer wat schoolwerk en Ajanna gaat aan de slag met een tekening voor jou. Ondertussen zoek ik foto’s uit voor jouw poster en beantwoord ik alle berichtjes en update ik iedereen weer even. Tegen half 3 komt pa de poster en tekeningen ophalen en hij brengt avondeten voor ons. Hij gaat nu fijn naar je toe. Berichtje en foto’s van pa: “Mooie foto’s. Ik heb een hele tijd bij hem gezeten. Zn hand vastgehouden. Tegen hem gepraat. Het was goed. Verder met niemand gesproken. Fijn dat hij weer op zn rug ligt. Pa.” Verder hebben we vanmiddag veel raamvisite gehad. Joannes vriendinnetjes Hannelore en Roos kwamen langs en mijn ouders en Allard zijn ook geweest. Ook kwamen de eerste kaarten van familieleden en van mijn collega’s (incl. Milka chocolade). Reino de pakketbezorger bracht nog een care-pakket van vriendinnen. Allemaal spulletjes voor de meiden en voor ons. Heel lief. Die raamvisite en updates over jou maken de dag dragelijk en de tijd gaat wat sneller voorbij. ‘s Avonds bellen we weer even met jou. Het gaat nog steeds goed. Ook nu draaien ze elke keer jouw hoofd en houding een beetje maar dan begint er al een hoestprikkel te komen. Dat is mooi want dan worden je longen weer wat opgeschoond. Nadeel is dat je daarbij je armen optilt om de slang eruit te trekken. Ze hebben daarom nu jouw armen gefixeerd (vastgebonden). Verder gaan ze jou morgen even scheren en poetsen ze 4x per dag zijn tanden. Ook dat vind je maar vervelend 😉 . Rondom jouw bed hangen nu allemaal foto’s (deze mochten we naar de IC appen. Zij hebben ze uitgeprint en opgehangen, zie de foto’s in dit bericht). Een foto van Joanne, Ajanna en mij hangt aan je voeteneinde. Joanne belde ook even mee en zag haar tekening bij jou hangen, dat vond ze heel fijn. Vrij snel nadat ik Joanne weer in bed had gestopt belde Steven (broer van Tim). Van hen had ik nog niets gehoord, maar van pa en ma hoorde ik dat zij ‘s ochtends vaak de eerste zijn die even horen hoe het met je gaat. We hebben wel een halfuur gebeld, dat was wel even fijn.

Geplaatst door TimopicSneek op Maandag 20 december 2021

Na uiteindelijk nog best een goede nacht (steeds losse slaapjes) werd ik half 7 gewekt door Ajanna. We hebben samen nog wat gedoezeld en een uurtje later zijn we naar beneden gegaan. Al vrij snel heb ik de IC gebeld. Gisteravond was niet fijn voor je, je bent echt heel ziek. Maar je bent de nacht rustig doorgekomen en de behandeling slaat heel goed aan. We spreken af dat we om 11 uur even beeldbellen. De tijd tot 11 uur kom ik wat lastig door, het besef komt steeds meer. Ik heb je nog niet gezien en ik maak me voorstellingen van hoe je er bij ligt. Ik heb jouw werk gebeld en ik heb ook Lin en Emelie op de hoogte gebracht. Berichtjes stromen binnen. Meester Age belt ook even om te vragen hoe het gaat. Mijn moeder gaat even langs bij oma om het haar te vertellen. Om de tijd de doden tot 11 uur ben ik een film gaan kijken maar veel heb ik er niet van gezien. Joanne was 9 uur pas wakker maar heeft (tot jouw ergernis 😉) nog tot half 11 met haar telefoon in bed gelegen. Ajanna is vrolijk en ik kan haar goed uitleggen dat je slaapt. Om 11.20 belt de verpleging van de IC. Je ligt er rustig bij vind ik, net of je gewoon slaapt ❤️. Ze vertellen dat ze elke dag foto’s van je maken en er een stukje bij schrijven. Zo heb je straks een boekje om in terug te lezen. Ook krijg ik straks een poster waarop ik dingen over jou kan invullen. De verpleging praat veel met je en dan is het wel zo leuk dat ze jou ook een beetje leren kennen. Ik vind dit heel fijn om te horen! Je bent echt in goede handen lief! ❤️‍🩹 Na het telefoontje komt mijn moeder even op raamvisite. Oma had rustig gereageerd, maar mijn moeder heeft het er best wel lastig mee. Ze wil mij graag knuffelen en steunen maar dat gaat nu even niet. Hierna gaan we eigenlijk direct weg want om 12:30 moeten we in Leeuwarden zijn voor de test van Joanne en Ajanna. Tosti’s gaan mee de auto in. In het FEC hebben ze het goed voor elkaar. Er is zelfs een teststraat voor kinderen; met teddyberen met mondmaskers, vlaggetjes en leuke tekeningen op de muren. De meiden doen het testen natuurlijk weer fantastisch! Via de Walvisfontein in Harlingen rijden we terug naar huis (we zijn er nu toch even uit). Pa en ma gaan vanmiddag naar jou toe. Ik heb ze onderstaande foto toegestuurd zodat ze een beetje weten wat ze kunnen verwachten. Ze gaan me van alles op de hoogte houden.

Geplaatst door TimopicSneek op Zondag 19 december 2021

Afgelopen nacht heb je veel gehoest en overgegeven. Je bent vandaag ook niet zoveel beneden geweest. Vanmorgen heb je zelf de huisarts gebeld omdat de koorts nu al een week duurt, zij gaven aan dat je vooral moest uitzieken: de koorts was niet heel hoog. Later op de dag valt het me op dat je niet meer lekker uit je woorden komt. Je kunt niet op woorden komen en wat je zegt klopt niet. Toen je even beneden was vroeg je “hoe het met de draad ging, oh nee het kwadraat”. Van Jolanta konden we even de saturatiemeter lenen, deze gaf tot mijn schrik 68% aan. Later, toen je weer in de rust boven lag, werd dit 81. Toch heb ik de huisartsenpost gebeld. De telefoniste vroeg naar jou, je hebt geprobeerd uit te leggen wat er was maar je wist niet waar je was en of het ochtend of avond was. Je zuurstof was toen 74%. Hierop heeft ze gelijk een arts naar je toe gestuurd. Ik heb Joanne en Ajanna er geprobeerd op voor te bereiden dat er iemand komt in een pak en dat dat een dokter voor papa was. Om ongeveer 18:15 was de arts er; zij schrok erg van je en vertelde me dat je echt heel ziek was. Ze heeft een ambulance opgeroepen en toevallig was er net een bed vrijgekomen in Sneek. Ook hier heb ik de meiden weer even op kunnen voorbereiden. De mensen van de ambulance waren nog meer ingepakt maar ze waren heel lief voor de meisjes, ze vonden het niet zo eng zeiden ze. Je bent vervolgens zelf naar beneden gelopen en je bent zelf op de brancard gestapt. Volgens mij had je toen wel een beetje door waar je heen ging en wat je te wachten stond; je vond het best eng. Samen met Joanne en Ajanna hebben we je uitgezwaaid. Ik heb snel patatjes gemaakt (met komkommer en appelmoes!) en daarna zijn de meiden lekker gaan slapen en ben even gaan douchen. Ik heb toen het ziekenhuis gebeld. Je ligt nog op de SEH, maar het gaat niet goed. Jouw zuurstofgehalte zou met zuurstofkapje weer richting 100 moeten gaan, maar het blijft net onder de 90 hangen. Ze gaan een CT-scan maken en daarna moet je naar de IC om geintubeerd te worden. Dat was heel heftig nieuws om te horen te krijgen. Ik heb in tranen pa en ma gebeld en daarna mijn ouders. Op een gegeven moment hoor ik geklop op het raam. Het blijkt de huisartsenpost-dokter te zijn. Ze komt kijken hoe het met mij gaat. Ze heeft jou nog gezien op de SEH, maar omdat het hier zo snel was gegaan en we ook kleine kinderen hebben wilde ze weten of ik het alleen kon vannacht. We hebben alle informatie even uitgewisseld en fijn gepraat. Ze vertelde me nog dat jouw suikerspiegel heel hoog was en dat dat misschien een reden is waarom jou dit overkomt. Ze vraagt zich af of ik iets kalmerends moest hebben maar omdat we kleine kinderen hebben wilde ze dat liever niet. Al vrij snel nadat zij weg is gegaan bellen jij en de IC-arts. Je hebt een blauw ziekenhuishemd aan en een groot zuurstofmasker op. Ze gaan je zo in slaap brengen. We nemen afscheid en je geeft aan dat je best bang bent. Maar jij bent sterk, jij kan dit. Ik ben ook sterk, ik kan dit ook aan, samen met de meiden. Het komt goed lief 💖 Met de arts spreek ik af dat ze bellen wanneer het gelukt is. Tot die tijd probeer ik wat te slapen. Tegen 11en word ik gebeld dat het gelukt is. Ook zegt ze dat je kansen 50/50 zijn, dat is een heel heftig gegeven. Ik heb even heel hard gehuild en ma opgebeld. Daarna toch maar proberen te slapen. Blijf vechten lief 💖

Geplaatst door TimopicSneek op Zaterdag 18 december 2021