Categorie: Reis 2019

In mijn vorige post had ik nog me nog zo voorgenomen het er niet over te hebben. Maar elke keer als ik naar Indonesië ga, blijft het een dingetje: de stoelgang. Gisteravond heerlijk gegeten, maar vanochtend vroeg met flinke buikkramp wakker geworden. Sedekit pedas (een beetje pittig), is naar Westerse maatstaven dan ook nog steeds heel pittig. Ik zal niet al te veel in details treden: laat ik het maar op houden dat de Grab van gisteravond vakkundig werd verwerkt tot Crap om me daarna te herinneren dat het water van de toilet het niet deed. Shit (I know, goedkope inkopper), en nu? Diverse pogingen ten spijt: de ‘wan-hoop’ bleef nabij. Er zat niets anders op dan naar de receptie te gaan. Daar werd ik geconfronteerd met het feit dat ik het hoofdstuk van ‘Hoe of wat Indonesisch’ dat de zin ‘Eh, mijn excrementen laten zich niet elimineren ingevolge defungerende retirade’ behandelt nog niet had ingezien. Ik heb serieus geprobeerd de situatie uit te leggen, maar al wat de receptioniste deed was me vriendelijk toelachen. Heel wat pogingen later, was het lachen haar wel vergaan en besloot ze met me mee te lopen. PANIEK!!!! Er zat niets anders op: gedwee volgde ik haar naar mijn kamer. Mijn gêne noodgedwongen naast me neerleggend liet ik de receptioniste de situatie in haar opnemen. Met het succes bij BNI nog in mijn achterhoofd pakte ik de roze (!) kraan, richtte deze op de Nasi Goreng Ayam van gisteravond, drukte gedecideerd de hendel in en wat denk je? Prompt spoot het water er uit waardoor het hele zaakje keurig onder de ogen van de receptioniste werd weggespoeld. Die hoef ik dus ook niet meer uit eten te vragen vanavond… Na dit ontlastende begin van de dag besloot ik dat ik er een administratieve ochtend van zou gaan maken. Een klant van pchulpFriesland (met zoveel lezers zou ik natuurlijk gek zijn wanneer ik geen reclame maakte) wilde graag een domeinnaam geregistreerd hebben, van een andere klant was een website gehackt (nee, die is NOG niet gehost bij pchulpFriesland) en bij de recentste site die ik heb afgeleverd (https://onefocus.nu) moest nog een online betalingsmogelijkheid met iDEAL integratie worden toegevoegd. Ja, werk gaat door en terwijl ik dit zo aan het typen ben realiseer ik me hoe mooi het is dat ik mijn werk ook hier in Indonesië kan voortzetten. Dat biedt wellicht gevaarlijke toekomstperspectieven… Omdat ik toch ‘in de flow’ zat, heb ik maar gelijk een mail gestuurd naar de vliegtuigmaatschappij: — Subject: EC261/2004 compensation claim Date: 2019-03-04 12:10 Sender: — @ — .frl Reciever: — @ –.com Dear China Southern Airlines, My flight of Thursday 28 February 2019 from Amsterdam to Guangzhou (flight number CZ308, online check-in number MG2P76) was delayed, so I missed my connecting flight to Jakarta. You offered me an alternative flight, but because of this delay I arrived in Jakarta at 9.25 pm instead of 12.35 am as originally scheduled. Because this time difference is more than 4 hours and the travel distance is more than 3500 kilometers, I hereby claim 600 euros according to the European Union Regulation 261/2004. Looking forward to your fulfilment of my claim. Most sincerely, Tim Dondorp —- Nu maar hopen dat de Chinezen beter Engels kunnen lezen dan spreken. Mocht China Southern Airlines mijn claim toewijzen, dan zal het geld rechtstreeks gaan naar SVFR (https://svfr.nl), de nog in oprichting zijnde Stichting Voor Familie Radjiman die als doelstelling heeft de primaire levensbehoeften (waaronder uiteraard de gezondheidszorg voor Ibu) van mijn biologische familie financieel te ondersteunen. Ik houd jullie op de hoogte. Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 4 maart 2019

Het is nu 19.00 uur plaatselijke tijd en ik ben de indrukken van mijn bezoek aan mijn familie, maar ook de levensgevaarlijke situaties op de weg op me aan het in laten werken. De airco op mijn hotelkamer gaat een standje lager (normaal zet ik de airco op 30 graden, om het verschil met de buitentemperatuur zo klein mogelijk te houden) en ik klap mijn laptop open om dit bericht op Facebook te plaatsen. Je zult het geloven of niet, maar ik ben eigenlijk helemaal geen schrijver. Nou ja, rond sinterklaastijd wil mijn toetsenbord zich nog wel eens gruwelijk misdragen (geen grapje, maar ter bescherming van met name mijn schoonfamilie en Sinterklaas zelf zal ik voorbeelden achterwege laten), maar normaliter ben ik veel te lui om ook maar iets op papier te zetten: mijn eerste boodschappenlijstje moet ik nog maken. Toch merk ik dat het verwerkingsproces van mijn adoptie (zo durf ik het gerust te noemen) enorm versneld wordt doordat ik hier op Facebook van me af kan schrijven. Dat het deze keer niet in dichtvorm hoeft helpt trouwens ook enorm. Vaak krijg ik lieve reacties, soms ook van mensen die ik helemaal niet ken. Mensen die aangeven met me mee te leven, maar ook ‘lotgenoten’ (geadopteerden voornamelijk uit Indonesië die aangeven dat mijn verhalen ze steun en kracht geven bij en/ of na hun eigen zoektocht naar hun biologische familie). Hoewel ik vaak zie dat sommige verhalen meer dan duizendmaal (!) gelezen worden, heb ik ‘mijn’ lezers nog nooit bedankt voor de steun die ik ervaar van de belangstelling, de bemoedigende woorden en de uitingen van begrip en medeleven. Ook nu weer, tijdens het lezen van de vele reacties, merk ik dat mijn reis naar Indonesië bij velen leeft en dat ik hier helemaal niet alleen ben. Bij dezen dus mijn oprecht dank (Terima kasih banyak), want zonder deze steun had ik het hier wellicht niet gered. Mijn maag herinnert me me er aan dat ik het hier zonder eten ook niet red. De vorige keren werd ik volgepropt met eten door de familie, maar nu moet ik daar zelf voor zorgen. Nou ja, zorgen… Ik heb eerder wel eens verteld over Grab. Een online platform waarin je om een taxi, of een brommerlift kunt vragen. De vorige keer dat ik in Grobogan was, was Grab er nog niet actief maar sinds halverwege 2018 is Grab dat wel. En daar pluk ik nu de zoete vruchten van. Letterlijk, want het is ook mogelijk via Grab eten te bestellen. Een soort Thuisbezorgd.nl dus. Het werkt als volgt: 1. Je bestelt in de Grab app een nasi goreng ayam bij een restaurant in de buurt. 2. Je vergeet gebruik te maken van de geavanceerde optie een extra verzoek in te dienen waardoor je eten straks wordt bezorgd zonder bestek. 3. Grab zoekt een beschikbare maaltijdbezorger die naar het restaurant gaat, je bestelling bestelt en voorschiet. 4. Je schaamt je kapot omdat je maar liefst 20.000 IDR (1,25 euro, waarvan 0,42 euro bestemd is voor de bezorger) betaalt aan Grab. 5. Je gaat achter je laptop Facebook bijwerken terwijl je keurig door Grab op de hoogte wordt gehouden van de voortgang van je bestelling. 6. In 30 minuten staat de bezorger met je eten, maar zonder bestek voor je deur. Je bedankt de bezorger, geeft hem een extra fooi en begint vol goede moed met de deksel van de pringles bus (chips) die je even daarvoor bij Indomaret hebt gekocht te eten. 7. Je ontdekt dat het eten zo pittig is dat je met je bek eerst een halfuur onder de airco gaat hangen alvorens je überhaupt in staat bent het eten weg te gooien, direct terug gaat naar start (1), geen 200 euro ontvangt en geen nieuwe maaltijd krijgt zonder te betalen… Bij de tweede keer was ik dus zo verstandig om bij (2) de bezorger te verzoeken het restaurant om plastic bestek en om een beetje pittig eten (sedikit pedas, terima kasih) te vragen. Eigenlijk was dat laatste mijn eer te na want ik dacht toch echt wel flink pittig te kunnen eten. Een eetlepel sambal gaat er bij mij probleemloos in (over hoe het er weer uitgaat heb ik het liever niet). Een verbaasde bezorger (ja, het was dezelfde: dat verzin je toch niet) en een heerlijke maal later is het hier weer tijd om te gaan slapen. Morgen ben ik van plan Purwodadi onveilig te maken, maar dat is hier in dit verkeer een ‘koud’ (40 graden) kunstje. Nganti esuk! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 4 maart 2019

Na negen uur wachten op luchthaven Guangzhou mocht ik dan eindelijk boarden op mijn vlucht naar Jakarta. Een vlucht van 5 uurtjes. Omdat ik reeds 22 uur wakker was (wegens last van mijn rug en een vliegtuigstoel die niet naar achteren kon tijdens de vorige vlucht kon ik de slaap niet vattrn), had ik nu de toch de goede hoop de volgende vlucht slapende door te kunnen brengen. Omdat ik met goed fatsoen mijn gezicht nog wil kunnen laten zien in de Wok Bolsward zeg ik het nog 1 keer: reizen met zoveel Chinezen om je heen is niet leuk. De stewardessen zijn chagrijnig, de sfeer op het vliegveld is ook onvriendelijk en hun Engels is echt niet (!!!) te verstaan (Ellen Berkhout: de lessen Engels gaan daar waarschijnlijk zo: https://youtu.be/Tvxi9fKbaQg). Tijdens deze vlucht bleken de stewardessen ook nog eens heel hard te kunnen schreeuwen. Notabene tegen Chinese reizigers die, omdat ze ontevreden over alles waren (betreft een vermoeden, want mijn Chinees beperkt zich tot ‘me-how?’, groet tussen Chinese katten onderling), om het hardst terug schreeuwden. Het gevolg was dat ik wederom geen oog dicht deed. Hoewel deze reis spotgoedkoop was (320 euro voor een retourtje Indonesië) overweeg ik serieus een volgende keer weer gebruik te maken van een Arabische tegenhanger (Qatar of Turkisch Airways. Deze bevielen me toch beter. En toen stapte ik om 21.00 uur plaatselijke tijd uit het vliegtuig op Jakarta Airport. Terug in mijn geboorteland en je zult er geloven of niet, maar ik voelde dat direct. Het voelt elke keer weer als thuiskomen en als vreemde in eigen land tegelijk. Hoewel de communicatie in Indonesië ook vaak te wensen overlaat, is iedereen hier vriendelijk. Het personeel lacht vriendelijk terug wanneer ik naar ze lach. Wat een verademing. Tot mijn grote vreugde stond mijn fiets al klaar zodat ik direct met mijn plan van aanpak kon beginnen. 1. Geld pinnen 2. Lokale sim-kaart kopen voor mobiel bellen en Internet 3. Hotel bellen met airport shuttle service om me te laten ophalen 4. Eten 5. SLAPEN!!!!! Helaas ging het bij punt 1 al mis. Ik heb een Indonesisch bankrekening bij BNI met bijbehorende pinpas. Van te voren had ik er voor gezorgd dat ik voldoende saldo had. Toch gaf ATM (pinautomaat in Indonesië) de melding: verkeerd account geselecteerd. Daar sta je dan met je goede gedrag en je goede bedoelingen maar zonder geld. Gelukkig via het thuisfront uiteindelijk toch een beetje geld kunnen opnemen zodat ik voor 300.000 IDR 15 GB data kon kopen waarna ik via Internet een hotel kon boeken. Jammer was wel dat ik twee uren heb moeten wachten op hun shuttlebus. Ik had nog geprobeerd een taxi te nemen, maar helaas bleek de fiets niet mee te kunnen. Hoewel het eten er bij ingeschoten is, zit ik nu dan eindelijk in een hotel in Indonesië. Nog niet volgens planning in Semarang, maar Jakarta is al een heel eind op weg naar de familie. Het is nu 1.00 uur plaatselijke tijd. Over 6 uur vertrekt de shuttlebus naar Jakarta Soekarno Airport Terminal 1a alwaar mijn vlucht naar Semarang (vluchtnummer JT0506) vertrekt. Na 29 uren(!) is er eindelijk ruimte voor een powernap van 5 uur. Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 1 maart 2019

Het is de vierde keer dat ik opstijg in een vliegtuig op weg van en naar familie. Totaal onverwachts zat ik nu reeds op de eerste heenvlucht met tranen in mijn ogen. Dat moment had ik de vorige keren pas op de terugweg. Ook in het vliegtuig waren de Chinezen ver in de meerderheid. Nu wil ik niet discriminerend overkomen, maar eh… Rare jongens, die Chinezen. Zo zat er eentje naast mij in het vliegtuig, en de gehele vlucht (lees 12 uren) heb ik hem op geen enkele emotie kunnen betrappen. Geen lachje, geen twinkeling, geen ergernis: helemaal niets. Zelfs geen trillend ooglid, maar dat is ergens ook wel logisch. Als een onbewogen standbeeld zat hij naast me te eh… Zitten. Ready to take off, bleek toch niet zo ready te zijn. Met meer dan een uur vertraging vertrokken we uiteindelijk naar Guangzhou. Maar ja, als je bij vertrek een uur vertraging hebt, dan heb je dat bij aankomst natuurlijk ook. En zo was ik vanochtend op Airport Guangzhou na een hele lange run naar gate A161 precies op tijd om vlucht CZ0308 te zien wegtaxieën naar een startbaan. Dan blijkt dat men op International Airport Guangzhou helemaal niet zo International ingesteld is: geen hond die er Engels spreekt. Wel een baliemedewerkster die mij veelbetekenend aankeek met de woorden ‘Solly Sul Loos’. Nu had ik 13 uur niet geslapen dus aanvankelijk dacht ik dat ik voor ‘sul’ werd uitgescholden, maar uiteindelijk begreep ik dat er ‘Sorry sir; closed’ weld bedoeld. ‘No ploblem sul: just go to customol sulvis van Sjaina Elwees’. Na lang zoeken en navragen bleek dat deze Customer Service zich voor de douane en voor de security bevond. Die had ik natuurlijk gepasseerd toen ik nog vol goede moed onderweg was naar de gate. Handig! Nou ja, om een l’en lang verhaal kolt te maken: uiteindelijk is mijn vlucht omgeboekt naar vlucht CZ378. Deze vertrekt 9 uur later dan de oorspronkelijke vlucht. Dat betekent dus dat ik mijn oorspronkelijke vlucht van Jakarta naar Semarang en mijn hotel in Semarang vanavond ook wel kan vergeten. Ik kom nu 21.00 uur plaatselijke tijd aan in Jakarta en dan gaat er geen vliegtuig meer naar Semarang. Twee nieuwe vluchten, een niet anuleerbaar hotel in Semarang en een extra hotelovernachting in Jakarta: dat wordt weer een gezellig telefoontje naar mijn reisverzekeraar Verzekeruzelf.nl bij thuiskomst straks. Nu moet ik me dus negen uren extra vermaken op International Elpolt Guangzhou. Nou ja, tijd zat dus om mijn Social Media bij te werken en op Google alternatieve vluchten te zoeken. Maar dan word je geconfronteerd met the great Chinese Wall. Nee, niet die l’en lange van steen, maar die vuren een van de Chinese overheid (Firewall). Social Media en Google zijn hier in China verboden. Deze diensten worden dan ook volledig geblokt 🙁 . Nou ja, volledig. Gelukkig heb ik toch alternatieve vluchten en hotels kunnen boeken zoals ik ook een statusupdate op deze Facebook-pagina heb kunnen plaatsen. Hoe? Zo great is die Chinese muur nou ook weer niet. Even contact maken met de VPN server die ik thuis voor pchulpFriesland heb draaien en het Internet is weer volledig bereikbaar. Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 28 februari 2019

Oversized luggage > check, security > check, douane > check. En nu zit ik te wachten tussen heel veel Chinezen tot we mogen boarden. Ik kan niet meer terug… Het inchecken van mijn fiets gaf geen problemen, maar het verliep niet heel vlot. Ik was door het KLM personeel naar incheck balie 16 geleid. Dat bleek de balie te zijn voor mensen met oversized bagage en oversized vrouwen. Een heleboel Chinezen waren naar incheck balie 16 verwezen. Ik wist natuurlijk dat ik oversized bagage had, maar de meeste Chinezen wisten dat blijkbaar niet. De protesten dat er bij betaald moesten worden wegens te zware bagage waren niet van de lucht (en dat op Schiphol…)… Oh, ik zie nu op het bord staan: gate gaat dicht. Later meer… Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 28 februari 2019

Morgenochtend om 12.30 uur vertrekt mijn vlucht (vluchtnummer CZ308) naar Guangzou China en overmorgen vertrekt om 1.40 uur Nederlandse tijd vanaf daar mijn volgende vlucht (vluchtnummer CZ3037) naar Jakarta. Ilse, Joanne en Ajanne zijn zo lief geweest me vanavond naar Hotel Ibis te brengen. Om 17.00 uur vanmiddag hebben we Joanne en Ajanna opgehaald van het kinderdagverblijf waarna we naar dit hotel zijn gegaan. We hebben hier bewust voor gekozen: geen stress voor eventuele files morgen, bovendien moet Ilse morgen werken en gaat Joanne morgen naar school. Daarnaast leek het ons beter om op deze wijze afscheid van elkaar te nemen. Ilse, Joanne en Ajanna zijn inmiddels bijna drie uren weg, maar ik ben nog steeds geroerd door het afscheid. Hoewel we Joanne al weken hadden voorbereid op dit moment, was ze tot op het laatst moment vrolijk. Ze sprong op het hotelbed alsof het een trampoline was en ook Ajanna lag op het bed te kraaien van plezier. Pas op het laatste moment toen ik Joanne bij de auto optilde om afscheid van haar te nemen, begon ze heel hard te huilen en was ze ontroostbaar. Ik hoop dat de belofte dat we vaak contact zullen houden via video chat een beetje helpt en dat ze vannacht toch lekker kan slapen. Zelf ben ik daar nog niet zo zeker van: zo ‘eenzaam’ zittende ‘between-two-worlds’ heb ik veel te gelegenheid te piekeren. Zo maak ik me zorgen over hoe de familie op mijn onaangekondigde komst gaat reageren. Verder heb ik mijn fiets ingewikkeld met duck-tape. Deze gaat morgen mee het vliegtuig in en ik hoop van harte dat de fiets in dermate goede conditie aankomt dat er nog op te fietsen valt. De vorige keer had ik in Sanur (Bali) een keer een fiets gehuurd en ik vond het toen zo’n verademing om me zelfstandig te kunnen verplaatsen dat ik dat deze keer ook wil. Nu is het in Indonesië heel gemakkelijk om een scooter te huren, maar om de scooters in Indonesië te mogen besturen moet je een motorrijbewijs hebben omdat ze allemaal 125 cc of meer hebben. Niet dat de verhuurbedrijven zich daar iets van aantrekken, zolang het goed gaat is er dus niets aan de hand. Maar zodra je betrokken bent bij een verkeersongeluk ben jij als buitenlander ALTIJD de schuldige en je verzekering betaalt niet als blijkt dat je geen motorrijbewijs hebt. Om geen risico’s te nemen heb ik daarom besloten mijn fiets mee te nemen: ik wil het graf van mijn vader (Klambu) en daarna mijn familie (Godong) op de fiets gaan bezoeken. Veel heb ik nog niet te vertellen: nu eerst toch maar proberen te slapen. Ndeleng sampeyan sesuk! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 27 februari 2019