Tim Dondorp

Categorie: Reis 2019

  • Purwodadi, Grobogan Bersemi

    Purwodadi, Grobogan Bersemi

    Veel valt er over vandaag niet echt te vertellen aangezien ik bijna de hele dag in bed heb gelegen. Een kort verslagje deze keer dus. Om een uur of 19.00 uur werd ik wakker van de trek. Ik voelde me wel een stuk beter en hoewel ik nog wel wat flauwtjes was had ik van eventuele verhoging geen last meer. Ik besloot toch even een frisse neus te halen (voor hoever dat mogelijk is bij en buitentemperatuur van boven de 30 graden) want een hele dag in bed blijven liggen zonder er even uit zijn geweest is niks voor mij. Aangezien mijn fiets nog bij het Gryad Grand Master Hotel stond besloot ik een klein kort stukje te lopen. Het voordeel hiervan was dat ik mijn telefoon bij de hand had (wanneer ik op de fiets zit is die stevig opgeborgen in een houder die op de bovenstang vast zit). Dat geeft mij mooi de gelegenheid jullie een beeld te geven van het verkeer in Purwodadi van ongeveer 20.00 uur (overdag kan het nog drukker zijn), zie https://www.facebook.com/hunt4heru/videos/583619158783311/. Hoewel lopen door dit verkeer eigenlijk net zo gevaarlijk als fietsen, besloot ik toch nog een stuk verder te lopen, want ik hoorde een eind verderop muziek. Er bleek een groot festival aan de gang te zijn bij Grobogan Bersemi. Toen ik later op Google om meer informatie zocht, las ik dat op dit terrein elke zaterdagavond een dergelijk manifesten plaatsvond. Ik heb er heel even rondgelopen. Tot mijn verbazing kwam ik de Eigenheymer (je weet wel: de gedraaide aardappel van de Efteling) tegen!. Ok, het is nog geen bruine boterham met kaas of boerenkool met worst, maar eindelijk heb ik het gevonden: Hollands eten! Die moest ik natuurlijk hebben. Ook heb ik nog een cadeautje voor Joanne gehaald waarna ik vlug weer, nog altijd moe maar voldaan, terug naar bed ben gegaan. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 10 maart 2019
  • Hotel Kencana

    Hotel Kencana

    Afgelopen nacht was een vervelende nacht. Jammer, want aan het hotel heeft het zeker niet gelegen. Ik ben veel wakker geweest en ik denk dat ik soms ook wat verhoging had. Zeker weten doe ik het niet want ik had geen thermometer mee en zweten doe je hier in Indonesië altijd wel. Uiteindelijk ben ik iets voor 10.00 uur opgestaan. Het liefst was ik blijven liggen, maar het ontbijt van het hotel was tot 10.00 uur beschikbaar. Hoewel ik geen zin om te eten had, leek het me wel verstandig iets naar binnen te werken. Daarnaast moest ik om 12.00 uur uitchecken. Was het ontbijt een keer lekker uitgebreid; had ik er geen zin in. Omdat het ontbijt zo uitgebreid was, was er deze keer ook wit brood beschikbaar dat je kon toasten om het daarna met jam te besmeuren. Dit leek me de meest veilige optie. Na het ontbijt besloot ik de fiets bij het hotel te laten staan en een taxi te nemen naar een Indomaret (een buurtsuper die je op elke hoek van de straat ongeveer tegenkomt). Daar kocht ik vitamine C in de vorm van fruit, voedingssupplementen en paracetamollen om met dezelfde taxi (die was zo vriendelijk op me te wachten) in te checken in het Kencana Hotel. Het Kencana Hotel ervoer ik inderdaad als een stapje terug. Toch kostte deze kamer me nu meer dan de kamer bij het Kyriad Grand Master hotel. Dat kwam doordat de kamer last minute geboekt was. Elk nadeel ‘heb’ ook weer zijn voordeel: wat betreft de kosten stonden de hotels zo wel weer in de juiste volgorde. Hoewel het bed wederom heerlijk was en de kamer verder prima, was het sanitair niet om over naar huis te schrijven (vandaar dat ik het maar hier op Facebook vermeld). Bovendien liepen er overal mieren op de kamer. Ik was echter te ziek om me ergens aan te ergeren. Ik heb alles uit mijn handen laten vallen twee paracetamollen en flink wat vitamine C naar binnen gestouwd om daarna direct weer in bed te gaan liggen. Morgen moet ik naar de familie om afscheid te nemen, want het moment dat ik weer naar huis ga komt ook steeds dichterbij. Uitzieken is dus mijn enige taak voor vandaag… Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 9 maart 2019
  • Wissel: Kyriad Grand Master Hotel

    Wissel: Kyriad Grand Master Hotel

    Zoals ik eerder schreef sliep het bed heerlijk in het Ampera hotel. Ik lag nog heerlijk te dromen toen er luid op mijn kamer werd gebonst. Ik schrok wakker keek op mijn horloge en ik zag dat het 6.00 uur in de ochtend was. “Permissie,” hoorde ik iemand roepen. Snel deed ik de deur open. Er werd ontbijt binnen gebracht. Twee ontbijten zelfs. “Eh, saya orang satu?” probeerde ik nog. Nee hoor, het personeel had de opdracht twee ontbijten te brengen en daar moest ik het maar mee doen. Ik had helemaal nog geen zin in ontbijt, dus demonstratief zette ik de dienbladen buiten op de gang, daarbij min of meer “Saya tidur,” snauwend waarop het personeel de dienbladen vriendelijk glimlachend oppakte, bij de buren aanklopte om ze vervolgens daar af te geven. Slapen kon ik toch niet meer, dus ik besloot de laptop maar weer open te klappen en het verslag van gisteren (dit verslag dus) op Facebook te gooien. Dit laatste klinkt misschien wat raar, maar zoals jullie misschien wel hebben gemerkt sjoemel ik soms wat met de publicatiedata. Vaak loop ik een dagje achter. Als ik dan een bericht publiceer, dan pas ik de publicatiedatum aan naar de datum van de dag waarover ik schrijf. Ik doe dus nu net alsof ik dit verhaal typ in het Ampera hotel, maar eigenlijk typ ik dit in het volgende hotel. Heeft ook wel zo zijn voordelen. Zo weet ik bijvoorbeeld ‘nu’ al dat ik me ‘morgen’ niet zo lekker voel en dat ik ‘morgen’ het wat rustiger aan moet/ ga doen. Maar daarover ‘morgen’ meer. Terug naar gisteren, eh… Ik bedoel ‘vandaag’. Volgens de originele planning zou ik ‘vandaag’ naar het Hotel Kencana, maar reeds op 2 maart (je weet wel, die dag dat ik mijn aansluiting miste naar Jakarta) kreeg ik bericht van ‘het hotel erna’ (het Kyriad Grand Master Hotel) dat mijn boeking voor ‘overmorgen’ niet door kon gaan. Of ik mijn boeking even wilde cancelen. Dat dacht ik natuurlijk niet: ik heb gezien dat er mensen hier op straat slapen, maar hoewel ik me graag conformeer aan de locals gaat me dat toch echt te ver. Na overleg met zowel het Kencana hotel als het Kyriad Grand Master hotel werd besloten de data om te wisselen. ‘Vandaag’ dus naar het Kyriad Grand Master hotel en ‘morgen’ naar het Kencana hotel. In één keer dus twee stapjes omhoog wat kwaliteit hotel betreft, maar daar staat dan tegenover dat ik ‘morgen’ een stapje terug zou moeten. Ik was wel benieuwd naar het Kyriad Grand Master hotel. Het bevond zich aan de rand van Purwodadi en het was het dichts bij Godong. Mijn jongste zus Ratna heeft een blauwe maandag in dit hotel gewerkt en volgens haar was het een erg mooi hotel waar men ook gewoon Engels sprak. Ik geloofde dit ook wel, want het Kyriad Grand Master hotel was één van de twee hotels dat ook op Booking.com te vinden was. Nieuwsgierig als ik was besloot ik maar direct uit te checken bij het Ampera hotel om me naar het Kyriad Grand Master hotel te begeven. Bij het uitchecken kreeg ik een mooie rekening die ik betaalde, maar toen ik ‘morgen’ (dus eigenlijk vandaag bij het typen van dit verslag) de rekening nader bekeek bleek dat ik gewoon betaald had voor twee ontbijtjes op bed (of liever gezegd “Twee ontbijtjes: van bed!”). Dat wordt een slechte review… Inderdaad: vergeleken met de hotels die ik tot noch toe had gehad, was dit een ‘echten één’. Super luxe en Patricia Sijbrandi-Bakker: met pracht uitzicht over het lelijke stadscentrum van Purwodadi. De kamer was groot en de toilet en douche waren zo mooi dat het eerste dat ik deed van beide respectievelijk uitgebreid gebruik maken. Als herboren besloot ik verder te gaan met mijn programma. Op Google had ik gelezen dat Purwodadi bekend stond om haar botanische tuinen. Deze tuinen waren aangelegd door de Japanse bezetters vlak na de tweede wereld oorlog en het leek me mooi om daar naar toe te gaan. Je kon er zelfs een fiets huren om door de beroemde tuinen te fietsen. Nu ben ik helemaal geen flora-typje (en eigenlijk ook geen fietser), maar het leek me toch leuk om deze Kebun Raya Purwodadi (Grote tuin van Purwodadi) te bezichtigen, zeker omdat ik een eigen fiets had. Ik zat al op de fiets toen een blik op Google Maps mij deed verbleken (dat wil gezien mijn local-uiterlijk heel wat zeggen): ik hoefde ‘slechts’ 279 kilometer te fietsen. Ik heb maar snel mijn vizier bijgesteld op Pasar Purwodadi: de grootste plaatselijke lokale kleding-, voedsel- en overigenmarkt van Purwodai. De Purwadi in Grobogan wel te verstaan, niet die in Oost-Java. Als een echte Nederlander: kijken, kijken, niet kopen maar ook ruiken, ruiken en hard weglopen (dergelijke markten ruiken echt niet lekker) heb ik mijn ogen uitgekeken. Ook hier krioelde het van de mensen. Ik heb in totaal wel twee uren rond gelopen maar daarna begon ik me wat ziekjes te voelen (ik had al een voorgevoel) en het werd het zo warm dat ik verlangend terug dacht aan mijn luxe hotelkamer. Het begon me aan alle kanten de duizelen. Ik ben dus snel weer op de fiets gestapt om in mijn hotelkamer beroerd, zwak en rillerig in bed te gaan liggen. En hoewel het midden op de dag was viel ik in een verkwikkende slaap. Tegen 19.00 uur werd ik wakker omdat ik op de hele dag nog niet gegeten had (krijg je er van als je het ontbijt overslaat en ’s middags in bed gaat liggen). Ik toog dus naar het restaurant om te dineren, maar helaas sprak men geen Engels. Ik bestelde dus in het Indonesisch mijn vertrouwde kostje Nasi Goreng Ayam (dacht ik), maar toen het eten werd gebracht keek vanaf mijn bord één of ander beest met hele grote scharen mijn verwijtend aan alsof het me wilde vragen of het nu echt nodig was dat het twee minuten daarvoor een ijzeren pin met aan het eind een vlaggetje van het Kyriad Master Hotel door zijn kop heen gedrukt kreeg. Ik vond het heel sneu voor het beestje, maar zonder ook maar één hap te nemen heb ik betaald om daarna ‘Krab’ te verruilen voor ‘Grab’. Al een tijdje had ik geen gebruik gemaakt van Grab food (zo leer je immers de locale bevolking en gebruiken niet kennen), maar ik was nu zo futloos dat ik het mezelf toestond voor het gemak te gaan. Na het eten heb ik even met het thuisfront gebeld (na het lezen van Ilse Dondorp haar bericht hier (wat een mooie foto’s) wilde ik even weten hoe het met haar, Joanne en Ajanna ging om daarna, nog steeds niet fit, weer als een blok in slaap te vallen. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 8 maart 2019
  • Van het thuisfront

    Van het thuisfront

    Hier een berichtje van het thuisfront. Vlak voor Tim zijn vertrek zei ik tegen hem: “Maak je om ons nou maar geen zorgen, er zijn genoeg mensen om ons heen en ik durf best hulp te vragen”. Maar thuis zijn zonder Tim blijkt toch lastiger dan gedacht. Aanvankelijk leek het me wel rustig, je hebt immers alleen rekening te houden met je eigen agenda. En het eerste weekend was dat ook wel zo. Maar ik word moe; en vermoeidheid doet gekke dingen met je, er komen allerlei emoties boven waar je de aard niet van kent. Daarom is het heel fijn dat er mensen zijn die op je passen. Ik krijg veel appjes van mensen die vragen hoe het gaat en we krijgen eten en oppas aangeboden. Daarom een welgemeend (vast ook namens Tim) dank je wel aan iedereen! Ilse, Joanne en Ajanna Ps: leuk om te vertellen. Twee weken geleden zijn onze meiden op de foto gezet bij de jumbo en afgelopen woensdag konden we de foto’s ophalen/nabestellen. Maar wat is dat lastig beslissen in je eentje. Foto’s van de foto’s maken en zo met Tim overleggen mocht niet (snap ik ook wel) maar beeldbellen mocht wel. En zo maakte ik in de Jumbo een live verbinding met Purwodadi en hebben Tim en ik toch onder andere deze fantastische foto uitgezocht. Aangezien ik deze nabesteld en betaald had mocht ik wel een foto van de foto maken zodat Tim deze nog op tijd in Indonesie kan laten afdrukken voor zijn moeder❤️

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 8 maart 2019
  • Semarang, Kanaya land 2

    Semarang, Kanaya land 2

    Van al mijn familie in Indonesië heb ik met neef Nuris (zoon van de één na oudste: zus Nuryati) het meeste contact. Hij geeft les op Stekom, Hoger Onderwijs Electronics and Computer College te Semarang, in grafische vormgeving en hij spreekt ook een beetje Engels. Nuris is ‘slechts tweedegraads familie’ maar toch heb ik met hem de meeste klik. De indirecte communicatie met de familie verloopt hierdoor ook vaak via Nuris. Dat steekt een beetje bij de familie, want hiermee doorbreek ik een ingewikkeld hiërarchisch systeem van rangen en standen binnen de Javaanse familietraditie. Toch vind ik het fijn het contact met Nuris te onderhouden. Hij geeft me veel ‘inside information’ over de familie en hij helpt cultuurverschillen te overbruggen door mij uit te leggen hoe de familie over bepaalde zaken denkt en andersom. Nuris is ook de enige die begrijpt waarom ik er deze keer voor heb gekozen niet bij de familie op de Kampong te verblijven. Tot voor kort had Nuris geen eigen huis en woonde hij samen met zijn vrouw en twee jonge kinderen nog bij zijn schoonouders. Helaas is twee jaar geleden zijn schoonvader overleden. Het huis moest worden verkocht en Nuris dreigde met zijn gezin op straat te komen staan. Op zich verdient Nuris voldoende geld om een hypotheek te kunnen afbetalen, maar om een hypotheek te kunnen afsluiten moest 2.000.000 IDR (ongeveer 125 euro) aan provisie en overige kosten worden betaald. Nuris kon dat destijds niet in een keer ophoesten, waarop Ilse en ik hem dat geld buiten medeweten van de familie om hebben geleend zodat hij een huis kon kopen. Nu ik in Indonesië was, wilde hij mij dat huis natuurlijk graag laten zien. Omdat Nuris tussen Semarang en Demak woont, kon ik dit mooi combineren met het uitzwaaien van Inge. Nadat Inge in haar trein richting Jakarta was gestapt liep ik naar een grote supermarkt, zo’n 50 meter van Stasiun Semarang Poncol vandaan om daar een Grab taxi te bestellen. Mocht je ook ooit gebruik maken van Grab: vermijd dan dat een Grab taxi je op moet halen op een plaats waar veel concurrerend vervoer (plaatselijke taxichauffeurs, Bluebird, becaks, etc.) beschikbaar is zoals op Stasiun Semarang Poncol. Dit kan tot serieuze problemen leiden. De grab chauffeur kon het adres van Nuris eerst niet vinden. Het bleek een nieuwbouw wijk te zijn tegen Demak aan. In tegenstelling tot de chauffeur (de chauffeurs rijden daar als een bezetene) was Google Maps geduldig en zo stond ik een uurtje later voor Nuris’ zijn nieuwe deur. Als enige van de familie wist Nuris wanneer ik ongeveer naar Indonesië zou komen. Hij had daar zeer ruim van te voren speciaal naar geïnformeerd want hij wilde mij het geleende geld dan terug kunnen betalen. Dit was dan ook het eerste dat hij deed en hij bedankte me nogmaals dat hij het geld had mogen lenen. Hierna liet hij mij zijn huis zien. Het was een klein huis met vier kleine ruimtes waarvan Nuris één ruimte gebruikte als kleine hal. Wij zouden deze ruimte als woonkamer inrichten, maar in Indonesië stalt men er ’s nachts de scooters om te voorkomen dat deze worden gestolen. Twee andere kleine ruimtes gebruikte Nuris als slaapkamers en de overgebleven ruimte voor het sanitair (toilet, douche en keuken). Nuris had geen meubels, dus we zaten op een matras in één van de twee slaapkamers. We hebben veel over de familie gesproken. Nuris vertelde me dat de familie zich grote zorgen maakte over het feit dat ik me zelfstandig op de fiets, in en om Godong begaf. en hij bevestigde inderdaad het onbegrip van de familie over diverse keuzes die ik deze keer had gemaakt. Wat ik heel interessant vond, was dat Nuris mij inzicht gaf over zijn financiën: om zijn nieuwe huis te kunnen kopen had hij een hypotheek genomen van 100.000.000 IDR (ongeveer 6.200 euro). Elke maand moet hij 900.000 IDR (ongeveer 50 euro aan aflossing en ongeveer 6 euro aan rente) betalen zodat zijn huis binnen 10 jaar (gangbare periode in Indonesië) afbetaald zou zijn. Door hard te werken (Nuris geeft 5 dagen in de week tussen 8.00 uur en 15.00 uur les, waarna hij gaat rusten om ’s avonds van 17.00 uur tot 20.00 uur en zaterdag de hele dag bij te verdienen als Grab-biker) verdient Nuris per maand 1.400.000 IDR. Wanneer je de kosten voor het huis hiervan aftrekt betekent dat dat Nuris maandelijks 500.000 IDR (ongeveer 31 euro) per maand over heeft om zijn gezin te kunnen onderhouden. Nu heb ik al gemerkt dat het in Indonesië een stuk goedkoper leven is dan bij ons, maar ik snap nu ook wel waarom. Want heel veel, zeg maar gerust de meeste, Indonesiërs zijn niet eens bij machte een huis te kopen en sommige niet eens om te huren. Over de financiële situatie van degene die ik in de sloppenwijken heb gezien nog maar te zwijgen. Tegen het einde van de middag nam ik afscheid van Nuris. Hij bracht me op zijn scooter naar de hoofdweg. De wegen in Grobogan hebben niet echt een naam: daarom wordt de weg genoemd naar de steden die hij verbindt, in dit geval dus Jl. Semarang – Purwodadi (waar Jl. voor Jalan = weg staat). Ik besloot niet terug te gaan naar Stasiun Semarang poncol. Daarvoor moest ik door het centrum en rond deze tijd was het daar altijd heel erg druk. In plaats daarvan besloot ik met de bus terug te gaan. Ik had al gefietst, ik had al gereisd met de trein en de Angkot; nu besloot ik dus aan de kant van Jl. Semarang – Purwodadi te wachten op de bus naar Purwodadi. Aan bustijden doet men niet in Grobogan, ook niet aan bushaltes trouwens: je wacht gewoon daar waar het je het beste uitkomt. Normaal komt er ongeveer om de 20 minuten een bus voorbij, maar ik was even vergeten dat het Hari Raya Nyepi was wat betekende dat er minder bussen reden. Drie kwartier heb ik gewacht en toen kwam er een bus. Omdat er bussen uitvielen was deze bus natuurlijk hartstikke vol. Ik mocht er eigenlijk niet in, maar toen men door had dat ik een buitenlander was mocht ik mee, mits ik dan twee maal de ritprijs van 20.000 IDR (totaal dus 40.000 IDR = 2,50 euro) zou betalen. Ik vond het allang best, maar als ik geweten had dat ik twee-en-een-half uur lang gevaarlijk op het randje bij de openstaande achterdeur zou moeten balanceren, was ik wellicht toch via een Grab-taxi naar mijn hotel gegaan… Tot morgen! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 8 maart 2019
  • Station Semarang Poncol

    Station Semarang Poncol

    Binnen iets meer dan een uur (dat is minimaal twee maal, maar afhankelijk van de verkeersdrukte tot drie of zelfs vier maal sneller dan met de auto) was ik in Semarang. Bizar is dat deze trein soms dwars door een krottenwijk heen rijdt. Het is me niet bekend wat er nou eerder was; het spoor of de wijk, maar ik zag taferelen die je in Nederland echt nooit zou aantreffen. Inge zat bij de ingang van Stasiun Semarang Pocol reeds op me te wachten. We hebben bijna anderhalf uur zitten kletsen (voor mensen die op Facebook bevriend met Inge zijn, zie haar verslag: https://www.facebook.com/ingerirawati/posts/2301902396738651). Wat een verademing om weer Nederlands te kunnen spreken! Natuurlijk houd ik contact met het thuisfront, maar om in Indonesië Nederlands te kunnen spreken, dat is toch anders. Voor de locals moet het een vreemd gezicht zijn geweest: twee Indo lijkende mensen die praten en lachen in een taal die ze niet begrijpen (“Weten ze ook eens hoe ik mij soms voel,” bedacht ik me nog). Inge deed mij haar persoonlijk verhaal waarbij ook de onderwerpen adoptie, (zoektocht naar) biologische familie en identiteit veelvuldig ter sprake kwamen. Ik zal niet veel in details treden omdat dat natuurlijk aan Inge zelf is, maar dat haar tijd in Indonesië bijzonder is geweest, bizarre ontwikkelingen heeft gekend en emotioneel best nog het één en ander ter weeg zal brengen durf ik hier nog wel te stellen. Wanita Ibu Irawati yang terhormat. Semoga perjalanan Anda sangat baik kembali ke Belanda. Pikiranku akan bersamamu dua minggu ke depan!. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 7 maart 2019
  • Stasiun Ngrombo (1)

    Stasiun Ngrombo (1)

    Via één van de vele bijeenkomsten van Stichting Mijn Roots (een stichting die geadopteerden uit voornamelijk Indonesië helpt bij hun zoektocht naar biologische familie of andersom) heb ik Inge (Wanita Ibu Irawati) leren kennen. Een vrouw die net als bijvoorbeeld Sander Metz is geadopteerd vanuit Ambarawa, een plaatsje ongeveer 50 kilometer onder Semarang. Inge is enkele weken geleden ook naar haar geboortestreek afgereisd om zich daar onder de locals te begeven om te beleven hoe het leven daar is. Vandaag ging ze echter weer terug richting Nederland. Ze zou met de trein van Station Semarang Poncol naar Jakarta, waar ze na een paar dagen het vliegtuig zou pakken naar Nederland. Ik volgde Wanita al een tijdje op Facebook, vandaar dat ik op de hoogte was van haar plannen. Een paar dagen geleden had ik haar een bericht gestuurd met de vraag of het haar ook leuk leek om elkaar te ontmoeten. Hier had ze bevestigend op geantwoord: vandaag zou ik dus naar Semarang gaan. Drie jaar geleden had ik op Google gezocht naar het dichtst bij de familie zijnde treinstation. Dat bleek Stasiun Ngrombo te zijn. Een treinstation dat in de koloniale tijd door Nederland is gebouwd maar volgens Google al lange tijd niet meer in gebruik was. Althans, dat zei Google drie jaar geleden. Toen ik er vanochtend weer op Google, liet Google tot mijn verbazing aankomst- en vertrektijden zien van treinen. Dat zou toch niet? Ik besloot de gok te wagen: ik sprong op mijn fiets en begaf me richting Stasiun Ngrombo. Na een heerlijk ontspannen fietstocht (relatief was het dus rustig op de weg) kwam ik er aan. Het station bleek helemaal opnieuw opgebouwd te zijn en volledig operationeel. “Eh… Saya jalan ke Semarang Poncol”, hoorde ik mezelf stamelen bij het loket. De loketbeambte keek me wat vreemd aan. Zo gaat het altijd hier in Indonesië. Ik zie er natuurlijk uit als een echte Indonesiër waardoor ik niet opval, maar zodra ik mijn mond open doe, gaat het fout (dat is trouwens in Nederland ook vaak het geval, maar dat ter zijde). Blijkbaar werd ik toch begrepen. Ik moest me nog legitimeren, 45000 IDR (2,83 euro) betalen waarna ik een kaartje kreeg naar Stasiun Poncol Semarang, het treinstation waar Inge haar terugreis naar Nederland zou starten. Verheugd zag ik dat op het kaartje wagon- en stoelnummer stonden vermeld: ik was dus verzekerd van een eigen zitplaats. Helaas, fout gedacht! Ook hier in de trein weer Indonesische taferelen: mijn stoel begaf zich aan het gangpad. Ik zat aan de treinkant waar de banken breed genoeg waren voor twee-en-een-kwart orang-orang (mensen). Toch werden er voor deze banken drie kaartjes verkocht. Dat betekende dus dat, wanneer ik mijn linkerbil tegen de rechterbil van mijn buurvrouw plakte ik nog net een stukje bank kon meepakken, maar dat mijn rechterbil het zonder de geriefelijke ondersteuning van de overigens keiharde bank moest doen. Tot overmaat was de rechterbil van mijn buurvrouw erg warm en deze warmte werd uitgestraald naar mijn linkerbil maar mijn rechterbil had het heel koud omdat er een overijverige airco op stond gericht. Het was wat ongemakkelijk, maar ik troostte me met de gedachte dat de man die voor me zat het nog ongemakkelijker moest hebben dan ik (om geen mensen te beledigen laat ik de foto maar voor zich spreken)… Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 7 maart 2019
  • Ampera Hotel: Hari Raya Nyepi

    Ampera Hotel: Hari Raya Nyepi

    Vandaag is het Hari Raya Nyepi (Nyepi dag). Dit is een dag van stilte, bezinning en meditatie in het Hindoeïsme. Je kunt deze dag na 5.00 uur in de ochtend vierentwintig uur lang je hotel niet verlaten. Niemand komt buiten en er gelden vier verboden: geen licht, niet reizen, geen activiteit en ook geen ontspanning. Houd je je niet aan deze regels, dan kun je worden opgepakt voor het verstoren van de rust. Iedereen blijft dus binnen en er mag geen licht branden. Het is ’s avonds dan ook aardedonker. De avond voor Nyepi is het Ogoh-Ogoh. Dan wordt er juist zoveel mogelijk herrie en kabaal gemaakt met als doel de kwade geesten te verdrijven. Daarna, vandaag dus, is het van 6 uur ’s ochtends tot de volgende dag 6 uur ’s ochtends Nyepi: een deze dag van absolute bezinning, rust en stilte. De stilte en het niet gebruiken van lichten is om de boze geesten die toch nog overvliegen in de waan te brengen dat het verlaten is. Ze kunnen dan niemand ‘bezitten’, want wie niet zichtbaar en hoorbaar is, bestaat niet. Indonesië is het grootste Islamitische land ter wereld, maar zoals gezegd is Nyepi Hindoeïstisch. Bovenstaande taferelen komen dan ook eigenlijk alleen voor op Bali, waar zo’n beetje alle inwoners het Hindoeïsme aanhangen en niet hier in Grobogan. Waarom ik het dan toch vermeld? Omdat Nyepi wel één van de nationale feestdagen is die Indonesië rijk is. Kennen we in Nederland 11 nationale feestdagen, doordat er een grote diversiteit aan culturen en religies is kent Indonesië er 15. Niet alleen islamitische feestdagen zijn een nationale vrije dag: er zijn ook christelijke, hindoeïstische, boeddhistische en Chinese feestdagen waarvoor het hele land een vrije dag krijgt, en daarnaast nog enkele niet-religieuze feestdagen. En hoewel Nyerpi dus niet in Grobogan gevierd wordt, is wel iedereen vrij en dat is te merken, met name aan het verkeer. Dat is namelijk veel rustiger dan normaal. Ok, naar Westerse begrippen nog steeds chaotisch druk, maar ik vond het heerlijk om in het verkeer eens mijn reet (met een t) te kunnen keren, zonder het gevaar te lopen dat er een scooterrijder tegenaan reed (met een d). Het ontbijt van Hotel Griya Laksana was karig (een bordje Nasi Goreng met thee) maar lekker en goed. Ik heb mijn bagage weer opgenomen om in te checken bij Ampera Hotel Purwodadi. Dit vond ik een mooi hotel. Nog steeds sober, nog steeds geen ramen dus geen uitzicht naar buiten maar Patricia Sijbrandi-Bakker: men heeft dat aan de hand van bamboebehang geprobeerd te compenseren (zie foto’s). Het bed sliep heerlijk, en het sanitair was goed. Voor het eerst een toilet met een stortbak (op zijn Westers doorspoelen) en zelfs een toiletrolhouder (op zijn Westers vegen). Het douchen vond ik nog steeds wel wat behelpen, maar verder is dit hotel goed te doen. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 7 maart 2019
  • Naar de familie

    Naar de familie

    Nadat ik gedroomd had dat Ilse, Joanne en Ajanna als verrassing voor de deur stonden werd ik om 7.00 uur plaatselijke tijd teleurgesteld wakker om me gaan voorbereiden voor vandaag. Gisteravond berichtte zus Nurul dat zij en zus Anik vandaag naar Godong zouden komen, waarop ik besloot ook de familie weer te bezoeken. Ik zou aanvankelijk op de fiets, maar mijn telefoon gaf aan dat het vandaag de hele dag zou regen. Hoewel het op dit moment nog prachtig weer was, besloot ik daarom vandaag gebruik te maken van het openbaar vervoer. Achteraf had ik gewoon op de fiets kunnen gaan, want het bleek tot op het moment dat ik dit bericht op Facebook plaats (20.00 uur plaatselijke tijd) regulier Indonesisch weer (snoei heet en droog) te blijven. Ik wist nog van de vorige keer dat ik in Grobogan was dat er tussen Godong en Purwodadi groene minibusjes reden (Angkots) en ik besloot weer met zo’n busje naar Godong te gaan. Purwodadi is groot en de vorige keer was het nog problematisch om in Purwodadi van Terminal Bus (busstation) naar het ziekenhuis (Runah Sakit) waar Bapak Radjiman lag te komen, maar vandaag de dag is er gewoon Grab! Echt een uitkomst voor semi-locals of Indo-wannabe’s like me. Naast Nasi Goreng Ayam, kun je via de Grap App ook een scooter met bestuurder (Grab Bike) huren. Ideaal is dat je ook via de App betaalt, dus geen gedoe met contact geld, onduidelijkheden of zelfs ruzie over het te betalen bedrag van 50 eurocent. De Grab biker komt je ophalen, geeft je een helm en een lift naar hetgeen je in de App als eindbestemming hebt opgegeven: in mijn geval dus Terminal Bus Purwodadi. Ik dacht dat ik fietsen eng vond, maar achterop een scooter zitten die als een bezetene door het verkeer crost is nog veel enger: je hebt niets zelf in de hand (nu ik er over nadenk is dat sowieso hier in het verkeer het geval), dus je bent daadwerkelijk aan de Goden (in gedaantes van andere bezeten weggebruikers en je Grab driver) overgeleverd. Of de melding van de Grab app dat je bij elke rit die je boekt via Grab VERZEKERD bent geruststellend is of juist niet daar ben ik nog steeds niet over uit. Terminal Bus bevindt zich aan de rand van Purwodadi. Helaas bleken er alleen ‘echte’ bussen te staan. De Angkots mogen daar helemaal niet komen. Nee, voor de Angkot’s moest ik in het centrum van Purwodadi zijn, ongeveer daar waar mijn hotelkamer zich bevond. Na weer een Grab Biker later (ditmaal was het gelukkig niet dezelfde) kon ik dan toch echt plaats nemen in een Angkot. Een Angkot wordt terecht een minibusje genoemd. Ik mocht plaats nemen op de achterste bank, degene met de minste beenruimte: mijn knieën konden niet recht naar voren, waardoor ik mijn benen zijwaarts moest kantelen. Daardoor kunnen er geen 4 personen, maar slechts 3 personen op de achterbank worden gepropt. Onderweg naar Godong werden er tot mijn verbazing op de andere twee bankjes en voorstoelen nog eens 11 (!) passagiers ingeklemd. Een sardientje in een blikje heeft meer ruimte. Niet alleen de uitlaat van het busje rookte als een ketter, ook de passagiers en de chauffeur paften op gezette tijden een eind weg. Dan stopt de bestuurder: er moest nog een passagier worden bij gepropt. Of toch niet? De achterbank lijkt met twee locals en één semi-loacl (that’s me) toch echt vol. De chauffeur komt mij ‘‘inschikinstructies’ geven, want het kan toch niet zo zijn dat ik zomaar twee plaatsen bezet houd en daarmee zijn inkomsten verderf. Als hij mijn perfect geörigami’de (schrijf je dat zo) benen ziet, geeft hij direct zijn poging direct op. Een potentiële passagier achterlatend geeft hij nijdig gas en bij de eerst volgende stop gebaart hij mij dat hij extra betaald wil krijgen. Uiteraard doe ik alsof ik hem niet begrijp. Wel suggereer ik dat ik best kan ruilen met een dame die op het voorbankje zit aangezien zij kleinere benen heeft dan ik. Nu begrijpt de chauffeur mij op zijn beurt niet. Als er even later weer een passagier mee moet, wordt deze alsnog met behulp van een schoenlepel op het voorbankje ‘bijgeplaatst’. Aangekomen bij Pomp Benzine Godong gaf ik de chauffeur 10000 IDR extra (63 eurocent,het tarief voor de hele rit) waardoor ik met een gezuiverd geweten uit kon stappen. Voor de ingang van de Kampong, stond tot mijn verbazing zus Rinah in een tentje straatvoedsel te verkopen. Vorig jaar vlocht ze nog rieten manden om die door zus Arti te laten verkopen op Pasar Godong, maar nu verdient ze dus de kost door eh… het te verkopen. Ik besloot meteen bij ‘Toko Rina’ wat eten te kopen. Het eten smaakte erg goed, maar toen ik haar wilde betalen wilde ze het geld niet aannemen. Tot ’s middags laat ben ik bij de familie gebleven. Zus Ratna was er niet, dus het communiceren ging wel wat moeizamer. Zus Nurul spreekt gelukkig ook een beetje Engels, maar het deed me wel verdriet dat het communiceren met de familie zo moeizaam gaat. Communicatie is normaliter toch één van mijn sterke punten waarop ik bijna altijd kan terugvallen. Ik vind het best confronterend dat ik dat hier niet kan. Ik neem me dan ook voor nog harder Indonesisch te gaan studeren, hoewel de familie onderling Javaans (voor een Indo ook niet te verstaan) met elkaar spreekt. Nog confronterender, vond ik de ontmoeting met Ibu vandaag. Hoewel ik haar eergisteren gedag had gezegd, keek ze mij wezenloos aan. Het leek zelfs alsof ze boos was: over het algemeen was ze stil en afwezig, maar soms riep ze luid iets tegen mij dat ik niet verstond. Pas na lange tijd (veel langer dan eergisteren) had ze in de gaten wie ik was en viel ze me weer huilend in de armen om me niet meer los te willen laten…

    Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 5 maart 2019
  • Purwodadi, Mall Luwes (2)

    Purwodadi, Mall Luwes (2)

    — Subject: Read: EC261/2004 compensation claim Date: 2019-03-04 14:36 Sender: — @ –.com Reciever: — @ — .frl Your message To: — @ –.com Subject: EC261/2004 compensation claim Sent: 2019-03-04 12:10 was deleted on 2019-03-04 14:36. Reporting-UA: csair.com; Microsoft Office Outlook 12.0 Final-Recipient: rfc822; — @ –.com — Zojuist vond ik bovenstaande mail in mijn mailbox. Het is een automatisch gegenereerde mail naar aanleiding van de leesbevestiging die ik had gevraagd bij het versturen van mijn oorspronkelijke mail aan China Southern Airlines (zie vorige post). Dat betekent dat mijn mail ontvangen en waarschijnlijk zonder te lezen verwijderd is. Hoe dan ook lijkt het erop dat ze de mail niet in behandeling gaat nemen. Bij terugkomst 14 maart straks op Schiphol maar even naar hun balie (als die om 5.00 uur dan al open is). Wordt in elk geval vervolgd… Na een geslaagde werkochtend besloot ik weer voor een spelletje Russisch Roulette te gaan door op de fiets door Purwodadi te toeren. Het straatbeeld hier in het centrum van Purwodadi is gewoon niet te omschrijven. Je moet het gewoon hebben meegemaakt om het te begrijpen. Om toch een poging te doen: het lijkt in niets op het straatbeeld dat we kennen in Nederland. Winkelpanden zijn er eigenlijk niet. Het centrum is één groot chaotisch snikhete krottenwijk, vol met (veredelde) kraampjes, krotten en zelfs tentjes. Hierbij wordt elke vierkante centimeter optimaal benut. In elk krot, marktkraam of straattentje (de één wat mooier en groter dan de ander) wordt gewoond, winkel gehouden, eten of drinken aangeboden of verkocht aan huis. Van een bestemmingsplan hebben ze hier nog nooit gehoord. Tussen al dit moois krioelt het verkeer en zoals eerder gezegd is dat één grote chaos. Ik durf bijna wel te stellen dat het hier langer dan een uur vertoeven voor de meesten onder ons niet is weggelegd. Waren Ilse, Joanne en Ajanna mee geweest, dan was ik zeker niet met ze door het centrum van Purwodadi gaan fietsen, maar nu vond ik het prachtig om bijvoorbeeld alleen al uren naar de mensen te kijken. Zou je dat bijvoorbeeld in Amsterdam willen gaan doen, dan zou een terrasje volstaan. Hier kent men dat fenomeen niet. In plaats daarvan ben ik de hele middag wezen fietsen waarbij ik soms aan de kant van de weg ben gaan zitten (indien er een plekje vrij was) om me gewoon ongegeneerd te verwonderen. Een uitzondering op de hierboven omschreven chaos is Luwes. Een kleine shopping mall (soort winkelcentrum) waar ik eerder ben geweest met Ilse, Joanne en in zekere mate ook Ajanna (destijds nog ‘Welpje’, zie https://www.facebook.com/hunt4heru/posts/1823054227712580). We hadden toen voor Joanne kleren gekocht en het leek me leuk om nu ook voor Ajanna een jurkje te kopen. Ik stalde mijn fiets (stallingskosten: 3 eurocent) om eens lekker te gaan shoppen. Helaas is shoppen niet echt mijn ding en al helemaal niet als het kleding betreft. Als ik een kledingwinkel binnenloop en ik niet binnen 5 minuten iets zie waar ik mijn zinnen op wil zetten, sta ik alweer buiten (nu ik er zo bij nadenk, is dat waarschijnlijk ook de reden dat ik meestal gewoon online naar kleding shop). Als je mij zou vragen wat voor maten Joanne en Ajanne hebben dan zou ik het al niet weten, laat staan dat ik dat hier in Indonesië zou weten (ander matensysteem). Een wanhopig berichtje naar het thuisfront wilde niet baten. Ilse en ik kwamen er niet achter welke Indonesische maat we voor Ajanna moesten aanhouden. Uitiendelijk heb ik Ilse gevraagd of ze van een huidig kledingstuk van Ajanna wilde meten wat de afstand van schouder tot schouder en van schouder tot kruis was. Dan zou ik er vast wel uitkomen. Ondertussen kocht ik in een kantoorbenodigdhedenwinkel een liniaal en met de doorgegeven maten van Ilse begon ik te meten. Ik voelde me net Mister Bean in een kledingwinkel en zo werd ik door diverse locals ook aangekeken, Daar trok ik me natuurlijk niks van aan (en dat in een kledingwinkel) en behoorlijk na wat passen en meten kwam ik er achter dat ik maat 7 (wat dat dan ook mocht inhouden) moest hebben. Daar de liniaal en haar verpakking doorzichtig waren, kon ik de liniaal gebruiken zonder hem uit de verpakking te halen. Nu ik hem niet meer nodig had heb ik de liniaal teruggebracht naar de winkel, daarbij de verbouwereerde verkoopster op het hart gedrukt dat er echt niks mis mee was en dat ik het geld (47 eurocent) echt niet terug hoefde. Vervolgens stortte ik me op de bak met maat 7 jurkjes. Hoe koop je als vader een jurkje voor je dochter zonder een flater te slaan zoals Jan van Jan Jans en de kinderen (zie plaatje)? Het zweet brak me aan alle kanten uit. Ondertussen kwam ik wel shirts tegen die uitermate goed weergaven hoe ik me op dat moment voelde, maar uiteindelijk heb ik een gok genomen. Nu maar hopen dat Ajanna (of liever gezegd Ilse) het ook mooi vindt. Ik heb het bonnetje voor de zekerheid maar meegenomen: dan kan Ajanna het altijd ruilen wanneer het niet in de smaak valt… Oproep: laat bij https://www.facebook.com/…/a.12606787006…/2787598201258173/… in de comments weten, wat jullie van het jurkje vinden (1. Goed, bonnetje kan wel weg / 2. Fout, jurk kan wel weg / 3. Anders:). Mochten de vrouwen het thuis niks vinden, dan hoop ik dat jullie mening mij een beetje indekken.

    Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 5 maart 2019