Categorie: Accommodatie

Vandaag liep het helemaal anders dan ik had bedacht. Op zich is dat niet de eerste keer hier in Indonesie: inmiddels ben ik er wel achter dat het nationale motto hier ‘Waarom makkelijk doen, als het moeilijk kan’ is. Maar nu ik me eenmaal had ingesteld op de terugreis naar Nederland, merkte ik dat mijn Nederlandse mentaliteit ook weer de overhand begon te krijgen. Ik had het zo bedacht dat ik om 9.30 uur weer de trein zou pakken van Stasiun Ngrombo naar Stasiun Semarang Poncol. Vanuit daar een Grab-taxi te nemen naar Pesonna Hotel Semarang waar ik naar verwachting rond 11.00 uur zou aankomen. Dan zou ik daar mijn vuile was kunnen laten wassen, zodat ik morgen fris en fruitig mijn reis naar Nederland kon beginnen. Gisteravond kreeg ik echter ineens bericht van de familie of ik nog in Godong wilde komen. Er waren nog familieleden die er afgelopen zondag niet waren die nog heel graag afscheid wilde nemen. Dit wilden ze dan graag na hun werk doen (tegen een uur of 13.00). Daar kun je natuurlijk geen ‘nee’ tegen zeggen, hoewel ik wel gelijk besefte dat dit mijn schema danig in de war zou gooien. Aangezien de trein alleen ’s ochtends en het eind van de middag reed kon ik niet meer met de trein naar Semarang en uit ervaring wist ik dat de Grab-taxi’s in Godong niet altijd beschikbaar waren. Dit laatste zou betekenen dat ik vanuit Godong met de bus naar Semarang zou moeten. Met behulp van Grab-taxi’s verliet ik voor de laatste maal Purwodadi. Om 13.00 uur aan ik aan op de Kampong. Het was een aanfluiting, zo ervoer ik het althans: de familie die speciaal zou komen was er niet en die zou volgens zus Nuryati die wel aanwezig was ook niet komen. Ibu die sliep, maar ik besloot haar wakker te maken om dan ten minste haar nog eenkeer gedag te kunnen zeggen. Ibu reageerde echter afwezig en boos. Of ze wist niet wie is was, of ze was nog niet helemaal wakker, of ze was juist boos omdat ze juist wel wakker was of een combinatie van dit alles. Omdat ze Javaans sprak kon ik niet verstaan wat ze zei. Teleurgesteld en erg verdrietig dat ik op deze manier afscheid heb moeten nemen (hoe mooi was het afgelopen zondag geweest) heb ik bijna een uur op de bus naar Semarang staan wachten. Ondertussen kreeg ik van vliegtuigmaatschappij Sriwijaya Airlines via Whatsapp de vraag of ik de welbekende mop van mijn vlucht morgen van Semarang naar Jakarta wellicht kende: hij ging niet! De bus deed er twee uur en drie kwartier over om me naar Bus Terminal Penggaron te brengen. Vanuit daar kon ik wel een Grab-taxi bestellen die er nog eens een uur over deed om me bij Hotel Pesonna te brengen. In plaats van om 11.00 uur, kwam ik er nu pas om 18.30 uur aan om vervolgens last-minute een vervangende vlucht naar Jakarta te regelen. De enige vlucht die nog beschikbaar was, vertrok morgenochtend 6.00 uur. Dat betekende dat ik om 4.00 uur zou moeten opstaan en dat ik daarom mijn vuile was niet meer kon laten wassen (deze zou pas later in de ochtend klaar zijn). Omdat ik nog steeds last van mijn ‘koridor kursi’ (kursi = stoel, koridor = gang, maar stoelgang is in het Indonesisch eigenlijk buang air besar; waarom makkelijk doen als het moeilijk kan) had en ik weer verhogingsverschijnselen begon te krijgen, heb ik eerst nog een Apotheek gezocht waar ik medicijnen tegen diarree en paracetamol heb gehaald. Voor Ilse wist ik bij de Mall Pentagon Semarang nog op de valreep een ‘skipas’ te scoren. Omdat ik tevens niet fit was besloot ik, zwaar de smoor hebbende in het verloop van deze dag en het feit dat ik nu om 4.00 uur moest opstaan wegens het omboeken naar een veel vroegere vlucht, te gaan slapen. Bang voor de lange reis morgen… Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 12 maart 2019

Vanochtend werd ik badend in het zweet wakker van de hitte. Om één of andere reden was de airco vannacht uitgevallen: dik aftrekpunt voor het FrontOne hotel. Ik besloot er verdere geen punt van te maken: na een lekkere koude douche en een ‘kattige’ Nasi Goreng als ontbijt zou ik toch naar het 21Hotel en degene die na mij komt die redt zich wel (eigenlijk is het Hotel21, maar dat rijmde niet). Hotel21 was het duurste hotel in Purwodadi, maar ook dit hotel haalde het wat mij betreft niet bij het Gryad Grandmaster Hotel. Dat de prijs hoger was begreep ik deze keer echter wel: als enige hotel had dit hotel een minibar (klein koelkast), die zo koud stond ingesteld dat ik ook de koelkastdeur open had kunnen zetten ter compensatie van de kapotte airco. Het sanitair was erg goed, sterker nog: de toilet had een geïntegreerde sproeier met een keiharde ijskoude (dat wel natuurlijk) straal op je eh…. gat gericht, zodat je het hele zaakje kon schoonspuiten na een grote boodschap. Ook handig voor als je nog een beetje slaapdronken bent en je nog een beetje wakker moet worden, zo kwam ik de volgende ochtend achter. Het grote raam dat deze kamer rijk was bood een prachtig uitzicht op… de daken en muren van lelijke gebouwen die heel dicht bij stonden en de helft van de kamer was behangen met baksteenbehang. Tenslotte zag ik dat ik ook nu weer twee coupons had voor het ontbijt van morgenochtend. Rare jongens, die Javanen. Vanmiddag besloot ik weer naar Luwes Winkelcentrum te gaan. Ik had nu één jurkje voor Ajanna gekocht, maar als vader probeer je het natuurlijk goed te doen en dat betekende dat ik dan niet zonder jurkje voor Joanne thuis kon aankomen straks. Ik heb al eerder uit de doeken (nee, geen woordspeling deze keer) gedaan dat kleding kopen niet bepaald mijn grootste hobby is en na twee uren wanhopig graaien, snuffelen en piekeren had ik nog geen jurkje voor Joanne gevonden. Er waren wel jurkjes in haar maat, maar die waren echt gewoon heel lelijk. Wel vond ik een heel schattig jurkje voor Ajanna. Dat jurkje kon ik gewoon niet laten hangen. Stom natuurlijk, want hoe kan ik Joanne straks nog onder ogen komen? Gedwee liep ik van Luwes terug richting Hotel21 (ik had geen fiets meer) toen ik een ontzettend vervallen oud, onooglijk en bijna kartonnen Toko tegen het lijf liep. Nou ja, figuurlijk dan, want als ik er daadwerkelijk tegenaan was gelopen was het onherroepelijk ingestort. Er werd de mooiste batik-kleding verkocht. Batikken (betekent ‘veel puntjes’ in het Javaans) is een hele oude kunstvorm uit Java om een geweven stof met verf van een decoratie te voorzien. Sinds 2009 staat Batik vermeld op de Lijst van Meesterwerken van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid. Het was een kwestie van ‘nu of nooit’, maar dat ik in het Engels geholpen zou worden dat kon ik natuurlijk wel vergeten: “Eh, anak perempuan saya tujuh tahun,” (mijn dochter is zeven jaar oud) probeerde ik dapper. Nu weet ik ook wel dat Joanne nog maar vijf is, maar ik had al wel gezien dat de kinderen in Indonesië veel kleiner waren dan bij ons. Joanne is twee jaar geleden naar een school geweest in Godong. Ze was daar toen de jongste, maar wel de grootste van de klas. De verkoopster begreep mijn vraag en bracht me naar een doos met batik-jurken. Ik heb er twee gekocht, dus nu durf ik bijna met een gerust hart thuis te komen. Voor Ilse moest ik namelijk nog een skipas kopen. Eigenlijk is het een kipas (waaier), maar zo onthoud ik het beter. Hopelijk slaag ik daar in als ik morgen in Semarang ben, want hier in Purwodadi heb ik erg geen gevonden. Teruggekomen ik het hotel, besloot ik mezelf te trakteren. Het was nu immers ‘bonteavond’ (mijn laatste avond in Purwodadi), dus ik besloot zitting te nemen in het restaurant om daar gezellig uit eten te gaan. Nou ja, gezellig: het was een enorm groot restaurant en waren verder geen andere gasten. Dat had mijn argwaan misschien moeten wekken. “Berapa banyak orang?” (met hoeveel personen bent u) vroeg de ober. “Anda bahasa Ingris?” (spreekt u ook Engels) probeerde ik nog. De ober schudde meewarig het hoofd. “Satu,” (één) antwoordde ik waarop de ober mij met zoveel medelijden aankeek dat ik er koud van werd. Met het eten was niets mis, maar ik had ongeveer drie happen genomen toen er een complete geluidsinstallatie en een beamer het restaurant binnen werd gereden. Blijkbaar was het tijd voor Karaoke. De ober deed het ‘even’ voor. VALS!!!!! En hoezo kon hij geen Engels: het waren allemaal Engelse liedjes. Ik wist niet hoe snel ik mijn eten naar binnen moest werken om daarna haastig naar mijn kamer boven te vluchten. De ober heeft verder de hele avond gekaraoked in een volstrekt leeg restaurant. Rare jongens die Javanen… Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 11 maart 2019

Van Godong weer terug naar Purwodadi dus. Dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. Aanvankelijk wachtte ik op de bus die van Semarang via Godong naar Purwodadi reed, maar om een reden die mij niet bekend was kwam die niet. Ondertussen was ik gesnapt door mijn zus Nuryati. Dat was ook niet zo gek. Zus Nuryati verdient de kost door het verkopen van deels eigen verbouwde groente en fruit. Blijkbaar had ze een klein houten opslaghokje aan de kant van de weg en liet ik nou net voor dat hokje op de bus wachten. “Grab-car,” zei ze tegen me. Hoewel mijn voorkeur nog steeds uitging naar op de bus wachten, besloot ik maar te voldoen aan haar verzoek en via de Grab app probeerde ik een Grab-taxi te bestellen. Helaas bleef de app de melding geven dat er geen grab-taxi’s beschikbaar waren. Noodgedwongen koos ik daarop voor een grab-biker. Gelukkig waren deze wel beschikbaar, maar om nu te zeggen dat het fijn rijden is 20 kilometer achterop een hobbelende moter met een veel te zachte achterband, dus een veel te beurse kont? Het alternatief was natuurlijk lopen dus eigenlijk mocht ik niet klagen, maar ik was toch blij dat ik na een dollemansrit van bijna drie kwartier de lobby instapte van hotel FrontOne. FrontOne hotel heeft als thema muziek. Op zich leuk, maar het bleek alleen visueel te zijn. Dat is niet zo handig als het om muziek gaat. Dus veel foto’s en plaatjes van muziek instrumenten, maar instrumenten die je daadwerkelijk kon bespelen, ho maar. Dan haak ik al snel af natuurlijk. Hotel FrontOne bevindt zich schuin tegenover Gryad Grand Master Hotel: ook uit het centrum dus en het is het andere hotel dat ook via Booking.com te boeken is. Het was duurder dan het Gryad Grand Master Hotel en wat mij betreft is dat niet gerechtvaardigd. Ook hier was het bed heerlijk, maar het Gryad Master Hotel straalde gewoon meer luxe, rust en comfort uit. Het FrontOne Hotel was gehorig en de kamers waren kleiner. Het sanitair was verder wel goed en er was zelfs een klein zwembad. Het ontbijt was bescheiden, maar goed te doen. Terug naar het thema muziek: mijn gitaar heb ik best gemist. Als ik wat zit aan te modderen met mijn gevoelens dan pak ik al snel de gitaar om even wat weg te pingelen: dat geeft me vaak troost en verlichting. Nu heb ik al heel wat gemengde gevoelens voor mijn kiezen gehad hier in Grobogan en dat ik mijn gitaar niet voor het grijpen had ervoer ik toch wel als een groot gemis. Helemaal omdat Sander Metz (ook iemand die uit Indonesië geadopteerd is) mij gevraagd had of ik het liedje ‘Op Straat’ (vertaling van Street of London, uitgevoerd door Guus Meeuwis) ten gehore wilde brengen in zijn theatervoorstelling van vandaag ‘De grote meezingshow’, waarvan de opbrengst bestemd was voor Hart4Sulawesi: een initiatief van Hartini Van Rijssel (ook geadopteerd uit Indonesië) dat zich inzet voor de slachtoffers van de aardbeving in Sulawesi eind september vorig jaar). Ik had Sander mijn medewerking toegezegd, maar ik moest daar helaas op terugkomen toen ik later besloot naar Indonesië te gaan. Sander heeft het lied daarom zelf maar gezongen (zie https://www.facebook.com/sander.me…/videos/2289562877976986/). Ik heb er met een beetje weemoed naar gekeken: graag had ik erbij willen zijn. Hoewel ik eerder heb gezegd dat vergelijken eigenlijk nooit goed is, vind ik de tekst van het liedje wel toepasselijk; zeker met de taferelen die ik gezien heb in de sloppenwijken in het achterhoofd. Wat dat betreft merk ik dat ik er aan toe ben om weer naar Nederland te gaan. Zeker nu het officiële afscheid van de familie is geweest. Ik mis Ilse, Joanne en Ajanna ontzettend, evenals de bruine boterhammen met oude kaas (let wel: in deze volgorde). Ik ben nu voor de vierde keer in Indonesië geweest en alle keren heb ik Indonesië op een andere wijze beleefd, bekeken en gezien. En ik ben blij wederom gezien te hebben dat het goed is. Saya pulang! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 11 maart 2019

Afgelopen nacht was een vervelende nacht. Jammer, want aan het hotel heeft het zeker niet gelegen. Ik ben veel wakker geweest en ik denk dat ik soms ook wat verhoging had. Zeker weten doe ik het niet want ik had geen thermometer mee en zweten doe je hier in Indonesië altijd wel. Uiteindelijk ben ik iets voor 10.00 uur opgestaan. Het liefst was ik blijven liggen, maar het ontbijt van het hotel was tot 10.00 uur beschikbaar. Hoewel ik geen zin om te eten had, leek het me wel verstandig iets naar binnen te werken. Daarnaast moest ik om 12.00 uur uitchecken. Was het ontbijt een keer lekker uitgebreid; had ik er geen zin in. Omdat het ontbijt zo uitgebreid was, was er deze keer ook wit brood beschikbaar dat je kon toasten om het daarna met jam te besmeuren. Dit leek me de meest veilige optie. Na het ontbijt besloot ik de fiets bij het hotel te laten staan en een taxi te nemen naar een Indomaret (een buurtsuper die je op elke hoek van de straat ongeveer tegenkomt). Daar kocht ik vitamine C in de vorm van fruit, voedingssupplementen en paracetamollen om met dezelfde taxi (die was zo vriendelijk op me te wachten) in te checken in het Kencana Hotel. Het Kencana Hotel ervoer ik inderdaad als een stapje terug. Toch kostte deze kamer me nu meer dan de kamer bij het Kyriad Grand Master hotel. Dat kwam doordat de kamer last minute geboekt was. Elk nadeel ‘heb’ ook weer zijn voordeel: wat betreft de kosten stonden de hotels zo wel weer in de juiste volgorde. Hoewel het bed wederom heerlijk was en de kamer verder prima, was het sanitair niet om over naar huis te schrijven (vandaar dat ik het maar hier op Facebook vermeld). Bovendien liepen er overal mieren op de kamer. Ik was echter te ziek om me ergens aan te ergeren. Ik heb alles uit mijn handen laten vallen twee paracetamollen en flink wat vitamine C naar binnen gestouwd om daarna direct weer in bed te gaan liggen. Morgen moet ik naar de familie om afscheid te nemen, want het moment dat ik weer naar huis ga komt ook steeds dichterbij. Uitzieken is dus mijn enige taak voor vandaag… Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 9 maart 2019

Zoals ik eerder schreef sliep het bed heerlijk in het Ampera hotel. Ik lag nog heerlijk te dromen toen er luid op mijn kamer werd gebonst. Ik schrok wakker keek op mijn horloge en ik zag dat het 6.00 uur in de ochtend was. “Permissie,” hoorde ik iemand roepen. Snel deed ik de deur open. Er werd ontbijt binnen gebracht. Twee ontbijten zelfs. “Eh, saya orang satu?” probeerde ik nog. Nee hoor, het personeel had de opdracht twee ontbijten te brengen en daar moest ik het maar mee doen. Ik had helemaal nog geen zin in ontbijt, dus demonstratief zette ik de dienbladen buiten op de gang, daarbij min of meer “Saya tidur,” snauwend waarop het personeel de dienbladen vriendelijk glimlachend oppakte, bij de buren aanklopte om ze vervolgens daar af te geven. Slapen kon ik toch niet meer, dus ik besloot de laptop maar weer open te klappen en het verslag van gisteren (dit verslag dus) op Facebook te gooien. Dit laatste klinkt misschien wat raar, maar zoals jullie misschien wel hebben gemerkt sjoemel ik soms wat met de publicatiedata. Vaak loop ik een dagje achter. Als ik dan een bericht publiceer, dan pas ik de publicatiedatum aan naar de datum van de dag waarover ik schrijf. Ik doe dus nu net alsof ik dit verhaal typ in het Ampera hotel, maar eigenlijk typ ik dit in het volgende hotel. Heeft ook wel zo zijn voordelen. Zo weet ik bijvoorbeeld ‘nu’ al dat ik me ‘morgen’ niet zo lekker voel en dat ik ‘morgen’ het wat rustiger aan moet/ ga doen. Maar daarover ‘morgen’ meer. Terug naar gisteren, eh… Ik bedoel ‘vandaag’. Volgens de originele planning zou ik ‘vandaag’ naar het Hotel Kencana, maar reeds op 2 maart (je weet wel, die dag dat ik mijn aansluiting miste naar Jakarta) kreeg ik bericht van ‘het hotel erna’ (het Kyriad Grand Master Hotel) dat mijn boeking voor ‘overmorgen’ niet door kon gaan. Of ik mijn boeking even wilde cancelen. Dat dacht ik natuurlijk niet: ik heb gezien dat er mensen hier op straat slapen, maar hoewel ik me graag conformeer aan de locals gaat me dat toch echt te ver. Na overleg met zowel het Kencana hotel als het Kyriad Grand Master hotel werd besloten de data om te wisselen. ‘Vandaag’ dus naar het Kyriad Grand Master hotel en ‘morgen’ naar het Kencana hotel. In één keer dus twee stapjes omhoog wat kwaliteit hotel betreft, maar daar staat dan tegenover dat ik ‘morgen’ een stapje terug zou moeten. Ik was wel benieuwd naar het Kyriad Grand Master hotel. Het bevond zich aan de rand van Purwodadi en het was het dichts bij Godong. Mijn jongste zus Ratna heeft een blauwe maandag in dit hotel gewerkt en volgens haar was het een erg mooi hotel waar men ook gewoon Engels sprak. Ik geloofde dit ook wel, want het Kyriad Grand Master hotel was één van de twee hotels dat ook op Booking.com te vinden was. Nieuwsgierig als ik was besloot ik maar direct uit te checken bij het Ampera hotel om me naar het Kyriad Grand Master hotel te begeven. Bij het uitchecken kreeg ik een mooie rekening die ik betaalde, maar toen ik ‘morgen’ (dus eigenlijk vandaag bij het typen van dit verslag) de rekening nader bekeek bleek dat ik gewoon betaald had voor twee ontbijtjes op bed (of liever gezegd “Twee ontbijtjes: van bed!”). Dat wordt een slechte review… Inderdaad: vergeleken met de hotels die ik tot noch toe had gehad, was dit een ‘echten één’. Super luxe en Patricia Sijbrandi-Bakker: met pracht uitzicht over het lelijke stadscentrum van Purwodadi. De kamer was groot en de toilet en douche waren zo mooi dat het eerste dat ik deed van beide respectievelijk uitgebreid gebruik maken. Als herboren besloot ik verder te gaan met mijn programma. Op Google had ik gelezen dat Purwodadi bekend stond om haar botanische tuinen. Deze tuinen waren aangelegd door de Japanse bezetters vlak na de tweede wereld oorlog en het leek me mooi om daar naar toe te gaan. Je kon er zelfs een fiets huren om door de beroemde tuinen te fietsen. Nu ben ik helemaal geen flora-typje (en eigenlijk ook geen fietser), maar het leek me toch leuk om deze Kebun Raya Purwodadi (Grote tuin van Purwodadi) te bezichtigen, zeker omdat ik een eigen fiets had. Ik zat al op de fiets toen een blik op Google Maps mij deed verbleken (dat wil gezien mijn local-uiterlijk heel wat zeggen): ik hoefde ‘slechts’ 279 kilometer te fietsen. Ik heb maar snel mijn vizier bijgesteld op Pasar Purwodadi: de grootste plaatselijke lokale kleding-, voedsel- en overigenmarkt van Purwodai. De Purwadi in Grobogan wel te verstaan, niet die in Oost-Java. Als een echte Nederlander: kijken, kijken, niet kopen maar ook ruiken, ruiken en hard weglopen (dergelijke markten ruiken echt niet lekker) heb ik mijn ogen uitgekeken. Ook hier krioelde het van de mensen. Ik heb in totaal wel twee uren rond gelopen maar daarna begon ik me wat ziekjes te voelen (ik had al een voorgevoel) en het werd het zo warm dat ik verlangend terug dacht aan mijn luxe hotelkamer. Het begon me aan alle kanten de duizelen. Ik ben dus snel weer op de fiets gestapt om in mijn hotelkamer beroerd, zwak en rillerig in bed te gaan liggen. En hoewel het midden op de dag was viel ik in een verkwikkende slaap. Tegen 19.00 uur werd ik wakker omdat ik op de hele dag nog niet gegeten had (krijg je er van als je het ontbijt overslaat en ’s middags in bed gaat liggen). Ik toog dus naar het restaurant om te dineren, maar helaas sprak men geen Engels. Ik bestelde dus in het Indonesisch mijn vertrouwde kostje Nasi Goreng Ayam (dacht ik), maar toen het eten werd gebracht keek vanaf mijn bord één of ander beest met hele grote scharen mijn verwijtend aan alsof het me wilde vragen of het nu echt nodig was dat het twee minuten daarvoor een ijzeren pin met aan het eind een vlaggetje van het Kyriad Master Hotel door zijn kop heen gedrukt kreeg. Ik vond het heel sneu voor het beestje, maar zonder ook maar één hap te nemen heb ik betaald om daarna ‘Krab’ te verruilen voor ‘Grab’. Al een tijdje had ik geen gebruik gemaakt van Grab food (zo leer je immers de locale bevolking en gebruiken niet kennen), maar ik was nu zo futloos dat ik het mezelf toestond voor het gemak te gaan. Na het eten heb ik even met het thuisfront gebeld (na het lezen van Ilse Dondorp haar bericht hier (wat een mooie foto’s) wilde ik even weten hoe het met haar, Joanne en Ajanna ging om daarna, nog steeds niet fit, weer als een blok in slaap te vallen. Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 8 maart 2019

Vandaag is het Hari Raya Nyepi (Nyepi dag). Dit is een dag van stilte, bezinning en meditatie in het Hindoeïsme. Je kunt deze dag na 5.00 uur in de ochtend vierentwintig uur lang je hotel niet verlaten. Niemand komt buiten en er gelden vier verboden: geen licht, niet reizen, geen activiteit en ook geen ontspanning. Houd je je niet aan deze regels, dan kun je worden opgepakt voor het verstoren van de rust. Iedereen blijft dus binnen en er mag geen licht branden. Het is ’s avonds dan ook aardedonker. De avond voor Nyepi is het Ogoh-Ogoh. Dan wordt er juist zoveel mogelijk herrie en kabaal gemaakt met als doel de kwade geesten te verdrijven. Daarna, vandaag dus, is het van 6 uur ’s ochtends tot de volgende dag 6 uur ’s ochtends Nyepi: een deze dag van absolute bezinning, rust en stilte. De stilte en het niet gebruiken van lichten is om de boze geesten die toch nog overvliegen in de waan te brengen dat het verlaten is. Ze kunnen dan niemand ‘bezitten’, want wie niet zichtbaar en hoorbaar is, bestaat niet. Indonesië is het grootste Islamitische land ter wereld, maar zoals gezegd is Nyepi Hindoeïstisch. Bovenstaande taferelen komen dan ook eigenlijk alleen voor op Bali, waar zo’n beetje alle inwoners het Hindoeïsme aanhangen en niet hier in Grobogan. Waarom ik het dan toch vermeld? Omdat Nyepi wel één van de nationale feestdagen is die Indonesië rijk is. Kennen we in Nederland 11 nationale feestdagen, doordat er een grote diversiteit aan culturen en religies is kent Indonesië er 15. Niet alleen islamitische feestdagen zijn een nationale vrije dag: er zijn ook christelijke, hindoeïstische, boeddhistische en Chinese feestdagen waarvoor het hele land een vrije dag krijgt, en daarnaast nog enkele niet-religieuze feestdagen. En hoewel Nyerpi dus niet in Grobogan gevierd wordt, is wel iedereen vrij en dat is te merken, met name aan het verkeer. Dat is namelijk veel rustiger dan normaal. Ok, naar Westerse begrippen nog steeds chaotisch druk, maar ik vond het heerlijk om in het verkeer eens mijn reet (met een t) te kunnen keren, zonder het gevaar te lopen dat er een scooterrijder tegenaan reed (met een d). Het ontbijt van Hotel Griya Laksana was karig (een bordje Nasi Goreng met thee) maar lekker en goed. Ik heb mijn bagage weer opgenomen om in te checken bij Ampera Hotel Purwodadi. Dit vond ik een mooi hotel. Nog steeds sober, nog steeds geen ramen dus geen uitzicht naar buiten maar Patricia Sijbrandi-Bakker: men heeft dat aan de hand van bamboebehang geprobeerd te compenseren (zie foto’s). Het bed sliep heerlijk, en het sanitair was goed. Voor het eerst een toilet met een stortbak (op zijn Westers doorspoelen) en zelfs een toiletrolhouder (op zijn Westers vegen). Het douchen vond ik nog steeds wel wat behelpen, maar verder is dit hotel goed te doen. Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 7 maart 2019

Bij het omboeken van mijn vlucht liet LionAir me weten dat ik moest bijbetalen. Op zich is dat niet zo erg, maar ik kon dat enkel op het vliegveld en niet online doen. Daarom moest ik minimaal twee, maar het liefst drie uur van te voren op vliegveld Jakarta zijn. Dat betekende dat ik om 7.00 uur alweer de shuttlebus naar het vliegveld moest nemen: de volgende zou pas om 9.00 uur gaan en dan zou ik te laat zijn. Het hotel was verder prima. Alles lekker basic, maar douche en toilet zagen er schoon en fris uit en het bed sliep echt heerlijk, alleen veel te kort. Na een powernap van vier uurtjes schoof ik aan bij het ontbijt dat ronduit karig maar verder wel lekker was (koffie, thee of water en rijst met kip en veel sambal). Bij aankomst op vliegveld Jakarta ging het inchecken opvallend vlot, zeker naar Indonesische begrippen. Toen ik vroeg waar ik oversized luggage moest afgeven keek het personeel mij vragend aan om prompt mijn fiets op te pakken en hem gewoon op de normale bagageband neer te zetten. Het kan dus wel. De vliegreis nam 50 minuten in beslag. Dat is inclusief taxiën naar startbaan, opstijgen, landen en taxiën naar de gate. Een makkie dus vergeleken met de vluchten die ik tot nog toe heb gehad. Ik heb zelfs 15 minuten slaap kunnen meepakken. Aangekomen op vliegveld Semarang wist ik niet wat ik zag. Het vliegveld was helemaal verbouwd en het leek in niets meer op hoe het er de vorige keer toen ik er was uitzag. Ook hier kwam mijn fiets ‘gewoon’ over de reguliere bagageband binnen waarna ik me bepakt en al naar de uitgang van het vliegveld begaf. Tot mijn verbazing kwam ik een BNI kantoor op het vliegveld tegen. Ik besloot daar naar binnen te gaan om te vragen waarom ik geen geld kon opnemen. Helaas sprak de BNI medewerkers geen Engels en ik nog te slecht Indonesisch om mijn probleem kenbaar te kunnen maken. Ik besloot haar daarom mee te sleuren naar een ATM om haar ‘live’ te laten zien dat pinnen niet lukte. Dat leverde me aanvankelijk wat argwanende blikken op van de beveiliging, maar het hielp wel. Volgens BNI was mijn rekening te lang inactief geweest. Wanneer ik 100.000 IDR zou storten, kon mijn rekening weer geactiveerd worden. Zo gezegd, zo gedaan. Nu moest ik alleen nog naar Purwodadi. In het vliegtuig had ik lang getwijfeld hoe ik de dag verder zou indelen. Ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk de familie zien, maar de afgelopen 36 uur had ik maar 4 uur geslapen. Ik viel steeds vaker heel kort in slaap (dat gevoel dat je daadwerkelijk ergens doorheen valt om dan weer wakker te schrikken) en dat baatte me best zorgen. Daarom besloot ik rechtstreeks naar mijn hotel in Purwodadi te gaan om de familie morgen pas te bezoeken. Het kostte me moeite om bij dat besluit te blijven, want onderweg naar mijn hotel reden we langs de Kampong van mijn familie. Hoe vreemd voelde het om toch door te rijden naar Purwodadi… Uiteindelijk kwam ik om 18.00 uur plaatselijke tijd aan bij mijn hotel. Ik heb mijn bagage letterlijk op de grond gegooid om daarna als een blok in slaap te vallen.

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 2 maart 2019

Werd Joanne gisteren nog wakker met de naam van Ibu op haar lippen, vandaag werd ze wakker met de opmerking: ‘Het snoep is op’. Wat is het toch heerlijk dat je dochter je in deze emotionele tijden zo nu en dan helpt het één en ander te relativeren 🙂 <3 . We hadden bedacht dat we rond 12.00 uur naar het vliegveld te gaan. Neef Nuris zou ons brengen. Hij raadde ons echter aan om om 11.00 uur te vertrekken. Dit leek ons wat aan de vroege kant, maar we redeneerden dat Nuris het wel zou weten (wellicht dat het verkeer heel druk zou zijn rond deze tijd). We kwamen veel te vroeg aan op het vliegveld. Desondanks namen we vrij snel afscheid van Nuris waarna we ons klaarmaakten voor vertrek.

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 5 augustus 2017