Na uiteindelijk nog best een goede nacht (steeds losse slaapjes) werd ik half 7 gewekt door Ajanna. We hebben samen nog wat gedoezeld en een uurtje later zijn we naar beneden gegaan. Al vrij snel heb ik de IC gebeld. Gisteravond was niet fijn voor je, je bent echt heel ziek. Maar je bent de nacht rustig doorgekomen en de behandeling slaat heel goed aan. We spreken af dat we om 11 uur even beeldbellen. De tijd tot 11 uur kom ik wat lastig door, het besef komt steeds meer. Ik heb je nog niet gezien en ik maak me voorstellingen van hoe je er bij ligt. Ik heb jouw werk gebeld en ik heb ook Lin en Emelie op de hoogte gebracht. Berichtjes stromen binnen. Meester Age belt ook even om te vragen hoe het gaat. Mijn moeder gaat even langs bij oma om het haar te vertellen. Om de tijd de doden tot 11 uur ben ik een film gaan kijken maar veel heb ik er niet van gezien. Joanne was 9 uur pas wakker maar heeft (tot jouw ergernis 😉) nog tot half 11 met haar telefoon in bed gelegen. Ajanna is vrolijk en ik kan haar goed uitleggen dat je slaapt. Om 11.20 belt de verpleging van de IC. Je ligt er rustig bij vind ik, net of je gewoon slaapt ❤️. Ze vertellen dat ze elke dag foto’s van je maken en er een stukje bij schrijven. Zo heb je straks een boekje om in terug te lezen. Ook krijg ik straks een poster waarop ik dingen over jou kan invullen. De verpleging praat veel met je en dan is het wel zo leuk dat ze jou ook een beetje leren kennen. Ik vind dit heel fijn om te horen! Je bent echt in goede handen lief! ❤️🩹 Na het telefoontje komt mijn moeder even op raamvisite. Oma had rustig gereageerd, maar mijn moeder heeft het er best wel lastig mee. Ze wil mij graag knuffelen en steunen maar dat gaat nu even niet. Hierna gaan we eigenlijk direct weg want om 12:30 moeten we in Leeuwarden zijn voor de test van Joanne en Ajanna. Tosti’s gaan mee de auto in. In het FEC hebben ze het goed voor elkaar. Er is zelfs een teststraat voor kinderen; met teddyberen met mondmaskers, vlaggetjes en leuke tekeningen op de muren. De meiden doen het testen natuurlijk weer fantastisch! Via de Walvisfontein in Harlingen rijden we terug naar huis (we zijn er nu toch even uit). Pa en ma gaan vanmiddag naar jou toe. Ik heb ze onderstaande foto toegestuurd zodat ze een beetje weten wat ze kunnen verwachten. Ze gaan me van alles op de hoogte houden.
Geplaatst door TimopicSneek op Zondag 19 december 2021
Auteur: Ilse Dondorp
-
16 november 2021, Ilse vertelt
-
15 november 2021, Ilse vertelt
Afgelopen nacht heb je veel gehoest en overgegeven. Je bent vandaag ook niet zoveel beneden geweest. Vanmorgen heb je zelf de huisarts gebeld omdat de koorts nu al een week duurt, zij gaven aan dat je vooral moest uitzieken: de koorts was niet heel hoog. Later op de dag valt het me op dat je niet meer lekker uit je woorden komt. Je kunt niet op woorden komen en wat je zegt klopt niet. Toen je even beneden was vroeg je “hoe het met de draad ging, oh nee het kwadraat”. Van Jolanta konden we even de saturatiemeter lenen, deze gaf tot mijn schrik 68% aan. Later, toen je weer in de rust boven lag, werd dit 81. Toch heb ik de huisartsenpost gebeld. De telefoniste vroeg naar jou, je hebt geprobeerd uit te leggen wat er was maar je wist niet waar je was en of het ochtend of avond was. Je zuurstof was toen 74%. Hierop heeft ze gelijk een arts naar je toe gestuurd. Ik heb Joanne en Ajanna er geprobeerd op voor te bereiden dat er iemand komt in een pak en dat dat een dokter voor papa was. Om ongeveer 18:15 was de arts er; zij schrok erg van je en vertelde me dat je echt heel ziek was. Ze heeft een ambulance opgeroepen en toevallig was er net een bed vrijgekomen in Sneek. Ook hier heb ik de meiden weer even op kunnen voorbereiden. De mensen van de ambulance waren nog meer ingepakt maar ze waren heel lief voor de meisjes, ze vonden het niet zo eng zeiden ze. Je bent vervolgens zelf naar beneden gelopen en je bent zelf op de brancard gestapt. Volgens mij had je toen wel een beetje door waar je heen ging en wat je te wachten stond; je vond het best eng. Samen met Joanne en Ajanna hebben we je uitgezwaaid. Ik heb snel patatjes gemaakt (met komkommer en appelmoes!) en daarna zijn de meiden lekker gaan slapen en ben even gaan douchen. Ik heb toen het ziekenhuis gebeld. Je ligt nog op de SEH, maar het gaat niet goed. Jouw zuurstofgehalte zou met zuurstofkapje weer richting 100 moeten gaan, maar het blijft net onder de 90 hangen. Ze gaan een CT-scan maken en daarna moet je naar de IC om geintubeerd te worden. Dat was heel heftig nieuws om te horen te krijgen. Ik heb in tranen pa en ma gebeld en daarna mijn ouders. Op een gegeven moment hoor ik geklop op het raam. Het blijkt de huisartsenpost-dokter te zijn. Ze komt kijken hoe het met mij gaat. Ze heeft jou nog gezien op de SEH, maar omdat het hier zo snel was gegaan en we ook kleine kinderen hebben wilde ze weten of ik het alleen kon vannacht. We hebben alle informatie even uitgewisseld en fijn gepraat. Ze vertelde me nog dat jouw suikerspiegel heel hoog was en dat dat misschien een reden is waarom jou dit overkomt. Ze vraagt zich af of ik iets kalmerends moest hebben maar omdat we kleine kinderen hebben wilde ze dat liever niet. Al vrij snel nadat zij weg is gegaan bellen jij en de IC-arts. Je hebt een blauw ziekenhuishemd aan en een groot zuurstofmasker op. Ze gaan je zo in slaap brengen. We nemen afscheid en je geeft aan dat je best bang bent. Maar jij bent sterk, jij kan dit. Ik ben ook sterk, ik kan dit ook aan, samen met de meiden. Het komt goed lief 💖 Met de arts spreek ik af dat ze bellen wanneer het gelukt is. Tot die tijd probeer ik wat te slapen. Tegen 11en word ik gebeld dat het gelukt is. Ook zegt ze dat je kansen 50/50 zijn, dat is een heel heftig gegeven. Ik heb even heel hard gehuild en ma opgebeld. Daarna toch maar proberen te slapen. Blijf vechten lief 💖
Geplaatst door TimopicSneek op Zaterdag 18 december 2021 -
Scrapbook Indonesië
https://fb.watch/4jbRYbgWM_/ In deze post vroeg ik jullie of jullie het gehele album zouden willen zien. Iedereen reageerde enthousiast en daarom ben ik maar gelijk een Youtube-kanaal gestart! Abboneren mag natuurlijk 🙂 In dit album is onze reis naar Indonesië van 2019/2020 te zien tot aan het afscheid van onze familie daar. Wat later ook het definitieve afscheid van Ibu bleek te zijn.
Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 18 maart 2021 -
De Borobudur
Vandaag is een bucketlist-dag. Iedereen heeft wel een bucketlist met dingen die je ooit in je leven wil zien, toch? NewYork, Niagara watervallen, piramides van Egypte, de bergen in Nieuw-Zeeland; noem maar op. Mijn schoonvader en ik hebben zo’n lijstje in ieder geval wel. Zo ben ik al heel lang gebiologeerd door de Taj Mahal in India. In 2008 ben ik met stichting Edukans naar India geweest, maar de Taj Mahal heb ik niet gezien. Mijn schoonvader heeft dit met de Borobudur. Al twee keer in Indonesië geweest, maar dit bouwwerk nog nooit aangedaan. Doordat hij deze boeddhistische tempel op zijn bucketlist had staan raakte ik ook geïnteresseerd en zo kwam het ook op de mijne. Vandaag was dan de dag. 9 uur zou de gehuurde bus met chauffeur voor komen rijden, dus 8 uur ontbijten. Kwart over 8 merkten we dat er twee dames voor de deur stonden. Ze bleven er maar staan dralen, we dachten dat ze wilden schuilen, maar het bleken de schoonmaaksters: op ons gemak inpakken en wegwezen zat er niet meer in. In Bolsward kennen we het Bolswarder kwartiertje en hier dachten we wel een Indonesisch halfuurtje te hebben (een halfuurtje later wel te verstaan), maar onze Engelssprekende buschauffeur kwam half 9 al aanrijden! De hele nacht en morgen had het geregend maar tijdens de busrit naar de Borobudur (toch zo’n 1,5 uur rijden vanuit oost-Yogya) werd het droog. Dat troffen we maar weer! En met dit weer wil toch niemand naar de Borobudur? Zoals de reisgidsen al aangaven is het hier altijd druk, óf je moet om 6:00 uur al komen, maar dat ging ons toch echt te ver. En dus was het inderdaad érg druk. En een foreigner zijn heeft dan weer voor- en nadelen. Je betaalt veel meer entree, maar er staat geen rij bij de bali en bij de wc’s en je krijgt een gratis welkomstdrankje in de vorm van thee, koffie of water. De borobudur ligt hoog op een heuvel en toch wordt hij tot het laatste moment aan het zicht onttrokken door bomen. Wanneer je dan aan de voet staat is dat wel een aanzicht waar je mond van openvalt. We hadden gelezen dat de klim naar boven erg pittig was, zeker omdat zoveel mensen naar boven wilden, maar dit is ons alles meegevallen. Het terrein om de Borobudur is groot dus de mensen verspreiden zich wel. Ajanna klom zelf een paar treedjes maar verder heeft sterke pake haar naar boven gedragen. De Borobudur is opgebouwd als een grote stoepa. De basis van deze stoepa is 123 bij 123 meter. De stoepa heeft negen etages; de onderste zes zijn vierkant, de bovenste drie rond. De etages vertegenwoordigen de boeddhistische kosmos. Op de bovenste etages bevinden zich 72 kleine stoepa’s, die gebouwd zijn rondom één grote centrale stoepa. De grote stoepa staat symbool voor het Nirwana. De kleine stoepa’s vertegenwoordigen van onder naar boven de weg die een boeddhist moet afleggen om uiteindelijk in het Nirwana te worden opgenomen. De open gaten in de onderste stoepa’s staan op hun punt (de weg is nog onzeker) en in de bovenste stoepa’s vlak, horizontaal (de weg is duidelijk, het geloof stevig). ’s Ochtends dient de Borobudur nog steeds als gebedsoord. Een pelgrim loopt iedere etage zeven maal rond met de klok mee. In de stoepa’s bevinden zich beelden van Boeddha; wie door de gaten in de stoepa’s deze beelden aan kan raken ontvangt, volgens het lokale bijgeloof, eeuwige geluk. Wij hebben ons niet helemaal aan bovenstaande gehouden; we hebben één etage éénmaal rond gelopen ipv zeven, maar de boeddah’s aanraken voor eeuwig geluk hebben we wel geprobeerd natuurlijk. En toeval of niet; weer beneden vonden we een briefje van 50.000! Het geluk zij nu al met ons! En hoewel we niet alle etages zevenmaal rondgelopen zijn vonden onze buikjes het toch een hele prestatie. Het was inmiddels 14:00 uur. Onze chauffeur had netjes met onze bagage op ons gewacht en hij wist wel een plek waar wij konden lunchen. Een prachtige restaurant waar we heerlijk hebben gegeten. Nu hadden we vandaag al heel wat gedaan; toch stond er om 18:55 een vliegtuig op ons te wachten. We vlogen vanavond van Yogyakarta naar Jakarta. Een hele voorspoedige reis en na een zeer chagrijnige grabchauffeur kwamen we 22:00 uur aan bij ons hotel, alwaar we na een boterham met cheddarkaas heerlijk zijn gaan slapen. Ilse Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 4 januari 2020
-
Godong, Solo (Fave Hotel) en Yogya
Het afscheid viel mij toch wel weer zwaar. We hebben er zo lang naar uitgekeken onze ouders voor te stellen aan Tims familie. En nu moeten we alweer vertrekken…maar wat was dit waardevol. Voortaan hoeven we thuis niet meer uit te leggen hoe het daar op de kampong is, hoe het voelt, hoe het ruikt en hoe lief de familie is. We hebben het samen mogen beleven. Veel tijd om er bij stil te staan was er echter niet. Direct na het afscheid vertrokken we met alle koffers naar Solo, beter bekend als Surakarta: de stad waar Ibu is geboren. Met de grab-taxi was dit toch een rit van zo’n 2 uur. Voor Tim was dit best een emotionele rit. Twee jaar geleden reisde hij van Purwodadi ook naar Solo om vandaar het vliegtuig naar Den Pasar te nemen. Eenmaal in Solo aangekomen liep het anders en kreeg hij bericht van de familie dat zijn vader op sterven lag in het ziekenhuis van Purdwodadi waarop hij direct terug reisde naar Purwodadi. Hoewel Bapak pas een jaar later overleed, waren de emoties er niet minder om. Onze meiden hadden nergens last van en sliepen heerlijk. De rit verliep dus prima. Toch kwamen we enigszins vermoeid aan bij het Favehotel en (godzijdank) konden we direct eten bij het restaurant van het hotel. Hierna hebben we dan ook gauw ons bedje opgezocht. Vanaf nu zijn we toeristen. Vandaag staat Solo op het programma en vanavond gaan we naar Yogyakarta, ook weer een rit van zo’n twee uur. Tijdens het heerlijk uitgebreide ontbijt bespraken we wat we wilden zien vandaag en we kwamen eigenlijk tot de conclusie dat we in Yogyakarta meer wilden zien dan in Solo. En zo werd er besloten vanmorgen al naar Yogyakarta te gaan. Onderweg kwamen we namelijk de Prambanan tegen. Een geweldig hindoeïstisch tempelcomplex. Tim zou met een grab-taxi met alle koffers naar ons nieuwe onderkomen gaan en de rest naar Prambanan. Afgelopen dagen zijn wij er des te meer achter gekomen dat witte mensen hier een attractie op zich zijn. Eerst is het nog leuk dat mensen met je op de foto willen; maar na de 50e keer ben je dat toch een beetje beu, het begint zelfs een beetje op discriminatie te lijken. Zo mocht onze familie in korte broek het zwembad in, maar wanneer ik mijn, nota bene, lange broek net boven knie een beetje scheur en er wit vel te zien is, staart íedereen je aan. Hier bij de Prambanan werd dit ook weer pijnlijk duidelijk. Er was een kassa voor Indo’s en een kassa voor buitenlanders. En mij dunkt dat wij bij deze kassa een schandalige entreeprijs hebben betaald. Maar Prambanan moet je nu eenmaal gezien hebben is ons verteld. En dit bezoek hadden we inderdaad niet willen missen. Het was enigszins bewolkt wat de temperatuur nog net aangenaam maakte. De foto’s spreken verder voor zich. Prachtig! De grab-meneer bracht ons vervolgens naar Yogya. Deze keer hebben we niet voor een hotel gekozen maar voor een guesthouse. Weet je nog? Die ons een paar weken geleden ineens annuleerde. Gelukkig kwam er een alternatief; twee keer zo duur en waarschijnlijk twee keer zo groot. Maar ach; €150 ipv €80 voor twee nachten is nog altijd prima en inmiddels heeft booking,com ons laten weten het verschil te betalen. Dit guesthouse ligt op een soort afgelegen terrein dat ‘Lagune spring residence’ heet; zegt genoeg dunkt mij, het is schitterend! Het enige dat ontbreekt is een koffiezetapparaat, maar met een zakdoek lossen we dat ook wel weer op. Ilse Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 2 januari 2020
-
Elfstedentocht (4)
Het gaat goed! Het stuk naar Holwerd/Dokkum was erg pittig. Huilend op de fiets omdat je gewoon niet vooruit komt! Langs de zeedijk met zo’n enorme wind tegen (zie filmpje). En dan kom je eindelijk aan in Holwerd en dan krijg je te horen dat je een minuut te laat bent. De stempelpost was dicht voor groep 9. En dat terwijl groep 10 tot en met 23 wel nog mag stempelen. Dan is de lol er wel zo’n beetje af. Uiteindelijk gelukkig (!) wel de stempel gekregen en doorgefietst naar Dokkum. Ondertussen heeft de organisatie besloten de stempelposten van Holwerd en Dokkum langer open te laten vanwege de harde wind. En vanaf Dokkum lekker wind mee naar Leeuwarden en Bolsward. Ik heb met de meisjes Tim vanaf Holwerd gevolgd. En in spanning afgewacht of Tim uberhaupt nog mocht doorfietsen! In Dokkum sjeesde Tim ons voorbij: “Ok, we zien je in Leeuwarden wel!” In Leeuwarden kwam Tim even bij ons zitten. Schone kleding aan, een snicker en een AA erin. Tim is vastbesloten, door alle lieve reacties en sponsoringen, door te gaan tot het middernacht is. “We zien wel waar ik dan ben!” Ilse Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 10 juni 2019 -
Van het thuisfront
Hier een berichtje van het thuisfront. Vlak voor Tim zijn vertrek zei ik tegen hem: “Maak je om ons nou maar geen zorgen, er zijn genoeg mensen om ons heen en ik durf best hulp te vragen”. Maar thuis zijn zonder Tim blijkt toch lastiger dan gedacht. Aanvankelijk leek het me wel rustig, je hebt immers alleen rekening te houden met je eigen agenda. En het eerste weekend was dat ook wel zo. Maar ik word moe; en vermoeidheid doet gekke dingen met je, er komen allerlei emoties boven waar je de aard niet van kent. Daarom is het heel fijn dat er mensen zijn die op je passen. Ik krijg veel appjes van mensen die vragen hoe het gaat en we krijgen eten en oppas aangeboden. Daarom een welgemeend (vast ook namens Tim) dank je wel aan iedereen! Ilse, Joanne en Ajanna Ps: leuk om te vertellen. Twee weken geleden zijn onze meiden op de foto gezet bij de jumbo en afgelopen woensdag konden we de foto’s ophalen/nabestellen. Maar wat is dat lastig beslissen in je eentje. Foto’s van de foto’s maken en zo met Tim overleggen mocht niet (snap ik ook wel) maar beeldbellen mocht wel. En zo maakte ik in de Jumbo een live verbinding met Purwodadi en hebben Tim en ik toch onder andere deze fantastische foto uitgezocht. Aangezien ik deze nabesteld en betaald had mocht ik wel een foto van de foto maken zodat Tim deze nog op tijd in Indonesie kan laten afdrukken voor zijn moeder❤️
Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 8 maart 2019
-
Frankfurt, Main International Airport
Update Joanne en Ilse: Vluchten 2 en 3 van 4 zijn ook goed verlopen. In Bangkok aangekomen konden we bij aankomst bij de gate (Bangkok-Frankfurt) direct boarden. Dus geen tijd om in te loggen op het wifi. Toen we opstegen had ik nog geen idee of Tim zijn aansluiting had gehaald op Jakarta, gelukkig lees ik nu dat dat wel het geval is. De vlucht van ruim 10 uren van Bangkok naar Frankfurt is prima verlopen. Tijdens het opstijgen sliep Joanne al en ze is maar een paar keer wakker geweest. En nu zitten we te wachten in Frankfurt. Ineens zijn alle mensen blank en ik merk hier bij de gate dat men ons weer kan verstaan. Kunnen we hier alweer water uit de kraan drinken? Ik ben moe, emotioneel en ik wil nu gewoon thuis zijn. Ik ben niet meer Indonesië waarvan ik nu merk dat het een hele mooie emotionele reis is geweest. Maar als ik dan toch daar niet meer daar kan zijn, laat me dan nu aub lekker thuis zijn… Maar ik zal nog even moeten volhouden. Ik ben blij dat ik Joanne lekker bij me heb, dat geeft afleiding ☺️ Nu vingers gekruist dat alles volgens plan mag gaan verlopen en Tim, Joanne en ik tegelijk op Schiphol zullen zijn. Want ook deze 24 uur hebben we hem zeer gemist ❤️
Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 6 augustus 2017
-
Jakarta, Bandara Internasional Sukarno Hatta (1)
Update Joanne en Ilse: Eerste vlucht van vier is prima verlopen. Nu wachten op de tweede; Joanne vermaakt zich gelukkig prima ☺️ Vertrek om 18.55 uur (13.55 uur in Nederland) met vlucht TG436 naar Bangkok.
Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 6 augustus 2017 -
Naar school
Naar school in Indonesië! Het is 8 uur in de ochtend. We liggen nog een beetje te doezelen, even lekker langzaam wakker worden. Dan wordt er door kakak Rina en haar dochter Ana op de deur geklopt. Ik had mijn bril nog niet eens op; maar ze kwamen met eten en ze wilden Joanne meenemen naar een school. Ana wilde een haarborstel zodat ze Joannes haar kon doen en dan zouden ze gaan. Ja maar, ho even! Joanne mag naar een school in Indonesië en ik als juf ga niet mee? Met Google Translate kon ik kakak Rina gelukkig snel uitleggen dat ik heel graag mee wilde. Zij spoedde zich naar de buurvrouw om een scooter te lenen en ik kleedde me snel om. Aangekomen op de school zag ik een klein schoolpleintje vol met speeltoestellen en de muren allemaal prachtig beschilderd. Twee klaslokalen met allemaal tasjes aan de kapstok. Maar geen kind te zien. Er zaten een paar vrouwen voor een klaslokaal waar wij bij gingen zitten, Joanne kon een beetje spelen (voor zover de warmte dat toeliet). Tsja….en nu? Je kan niet echt uitleggen of vragen wat er gaat komen dus we wachten maar rustig af. Wellicht wilden ze Joanne gewoon even laten spelen? En gaan we verder helemaal niet de school in? Dan ineens komen er door het toegangshek allemaal kinderen en moeders het pleintje oplopen. De klaslokalen gaan open. Enkele kinderen gaan spelen, anderen gaan in het klaslokaal alvast aan het werk (schrijven van letters) en een aantal moeders helpt hun kind met het eten van rijst. Joanne en ik worden eerst alleen nog aangestaard maar al snel worden we opgeslokt door mensen die met ons op de foto willen. Het blijkt een pre-school te zijn. Aangezien kinderen vanaf 6 jaar naar school gaan zijn deze twee klassen te vergelijken met de kleuterklassen. Joanne is de grootste van alle kinderen maar ook de jongste. Ik maak foto’s en filmpjes in een van de klassen wanneer ik naar buiten wordt geroepen. Alle kinderen staan opgesteld voor de deur, ik hoef er alleen maar achter te gaan staan voor een heuse groepsfoto! Hierna is blijkbaar het speelkwartier voorbij, want alle kinderen gaan naar hun klas. Het onderscheid is makkelijk te maken aangezien de ene klas een uniform draagt en de andere klas niet. Het is een Islamitische school dus alle meisjes dragen wel een hoofddoek. Ik ga eerst eens kijken bij de klas met de uniformen. Twee juffen zijn bezig zo’n 35 kinderen op de grond te laten zitten. Een van de juffen begint te zingen en start haar les over, ik denk, lichaamsdelen. De andere juf houdt orde. Daarna neem ik een kijkje in de andere klas. Ook hier twee juffen. Ieder zitten ze met een groepje kinderen op de grond. Ze helpen deze kinderen met schrijven. Het ene kind zit op de grond te schrijven, het andere ligt te schrijven. Aan tafeltjes zitten de andere kinderen, ouders zijn nog gewoon aanwezig. Het ene kind schrijft met een ouder, het andere kind eet met een ouder en andere kinderen staren naar buiten. Joanne gaat bij een juf op de grond zitten. Ze krijgt een schriftje en mag ook letters gaan schrijven. Haar pengreep wordt direct gecorrigeerd. Men vindt het klaarblijkelijk gek dat zo’n grote meid haar potlood nog niet goed vasthoudt. Als ik ze vertel dat Joanne 3 jaar is staan ze versteld, maar snappen ze het iets meer. Ook Joanne levert haar schriftje in en krijgt 4 stempels op iedere arm. Ik merk dat mijn burnout weer de kop op steekt. Hetzelfde gevoel als wanneer ik in Nederland een klas binnenloop bekruipt me. Ik wil weg. Nog even geniet ik van het moment: ik sta hier in een klas in Indonesië en ik kan mijn dochter en mijn klas dit meegeven, dat is toch fantastisch! Ik loop naar de leerkrachten en zeg: Terima kasih banyak, saya pulang. Liefs Ilse
Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 3 augustus 2017
