Auteur: Ilse Dondorp

Pffff, bijna weekend! De wekker lijkt elke ochtend vroeger te gaan, maar stiekem word ik gewoon steeds vermoeider denk ik. Het is moeilijk opstaan, maar Joanne is gelukkig al wakker en al snel klaar om de online les weer in te gaan. Ajanna en ik zitten nog te ontbijten als de IC al belt. Petra is er weer en ze zegt dat jullie al heel hard gewerkt hebben. Wat we dan zien is echt fantastisch! Je zit rechtop in bed, met je bril op en beter nog: zonder slangen in je strot! Je kijkt er nog wat onwennig bij, maar je bent goed wakker! Je herkent Joanne en Ajanna en lacht een beetje. We spreken af dat ik vanmiddag bij je langs kom. Wanneer we dit nieuws in de grootouder-app zetten, is iedereen door het dolle! Ik doe een dansje als Joanne alweer aan haar schoolwerk wil beginnen. Joanne wil toch gelijk oma bellen, zo mooi! Wat is dit belachelijk goed nieuws! Wauw! Joanne heeft om 10 uur nog online spelling en daarna is het tijd om naar Leeuwarden te gaan. Joanne moet voor de laatste keer testen. Wanneer deze test negatief is mag ze maandag weer naar school en wanneer de test positief is is ze eigenlijk al 24 uur klachtenvrij en mag ze ook maandag weer naar school. Eindelijk is het einde van de quarantaineperiode in zicht! Voor vanavond heb ik nog geen eten geregeld dus ik besluit met de meiden lekker naar McDonalds te gaan. Dit hebben we met z’n allen wel verdiend én mijn reuk en smaak zijn weer terug. Zo kunnen we vanavond nog wat pannenkoeken van gisteren eten en dan is dat ook weer geregeld. Ik merk dat de Frapée caramel vreemd smaakt, maar volgens Joanne is er niks geks aan. Ze zegt: “Blijkbaar heb je al wel je neus terug, maar nog niet je mond!” Thuisgekomen gaan we nog even in bed liggen, maar dan is het eindelijk tijd dat ik naar je toe kan. Als ik aankom in de beeldschermruimte zie ik je al liggen. Je ligt zonder deken en met blote benen. Nou… Daar is niet zoveel meer van over, je benen waren al niet zo vol meer maar nu zijn je benen en knieën echt knokig. Gauw naar de sluis om me om te kleden, het wordt al routine. Handschoenen aan, mondkapje wisselen, bril op en schort aan. Petra zegt dat ik maar een bekertje met water en een rietje mee moet nemen. Ik ben verbaasd; kan je dat al dan?! Oooh en dan is het zo fijn om je weer zo te zien Lief. Je reageert op me en je kan zelfs weer een beetje praten. Ik leg je uit dat je een slangetje van je neus naar je darmen hebt voor het eten en je reageert met: “Lekker…” Als ik vraag of je meiden mist reageer je wat verbaasd: “Ik mag toch vandaag naar huis?” Petra komt binnen en vraagt of je ook even uit bed wil. Mijn oren klapperen! Je hebt vanmorgen oefeningen gedaan met fysiotherapeut Kevin en ze gaat hem vragen of hij wil komen helpen. Nou, uit bed en op een stoel zitten is nog wat een te grote stap (vind ik ook!) maar even op de rand van het bed zitten wil jij wel proberen. En dat gaat best goed! Voor jou valt het echter erg tegen. Voor je gevoel lig je hier nog maar net en nu kan je niet eens zelf gaan zitten. Dat proces gaat nu voor jou beginnen Lief. Wellicht door alle spanning of juist het loslaten ervan voel ik me vanavond niet zo lekker. We gaan allemaal lekker vroeg naar bed. Joanne belt nog even met Amelie. Ik hoor Joanne ook vanalles vertellen aan Martha. Daar ben ik wel heel blij om, ze vertelt of praat niet heel veel over de situatie met mij en zo kan ook zij haar emoties wat kwijt of verwerken. Op de valreep krijg ik nog een foto van de IC. Je hebt een waterijsje gekregen ter verzachting van je keel. Deze foto geeft ons wederom tranen in de ogen, maar deze keer van het lachen. Het zal je niet verbazen dat ik met een zucht van verlichting in slaap val 💖

Geplaatst door TimopicSneek op Zaterdag 1 januari 2022

Joanne gaat alweer vroeg online voor de rekenles, zo kunnen Ajanna en ik rustig wakker worden. Ajanna vindt het momenteel erg leuk om BluesClues te kijken en dat liedje blijft de hele dag in je hoofd 😅. Het ziekenhuis belt al best wel vroeg (tegen 10’en). Je bent net gewassen en je hebt nu een mooi groen ziekenhuisshirt aan. Je bent een klein beetje wakker. Joanne en Ajanna vinden het nog steeds wat gek om tegen je te praten. Verder duurt de ochtend maar lang. Het is een dikke bende in de woonkamer maar ik heb de energie niet om er aan te beginnen. Joanne heeft om 12 uur weer een online les en Ajanna en ik chillen op de bank. Ze komt veel tegen me aanzitten en aait me dan op mijn wang. Wat is er memmie? En als ik dan uitleg dat ik de bende niet fijn vind zegt ze: dat komt wel goed hoor, wij helpen je wel. Wat een schatje is het ook! Voor de lunch maak ik tosti’s voor de meiden en zowaar lukt het me om de koelkast wat op te ruimen, de vaatwasser uit te ruimen en één was te draaien. Daarna ga ik boven even een dutje doen. Ajanna vraagt: ga je 1 of 2 slapen doen? Ik heb ook echt even geslapen, heerlijk! Ze herkent trouwens de 0, 1 en 2 want ze zei vanmiddag opeens: het is twee uur! Om half 4 gaan de meiden naar Jola want ik ga naar jou toe! Je wordt een beetje wakker als je me hoort, zo lief. Verder zak je eigenlijk steeds in slaap, maar je beweegt wel veel met je benen. Op de vraag of je een nat washandje wil knik je nog maar verder reageer je niet meer op vragen. Ik vertel je maar een beetje over onze dag, leuke uitspraken van de meiden en van wie we kaarten hebben gekregen. Als ik thuis kom staat Toby al klaar met een stapel pannenkoeken. En die zijn lekker!! Ook ‘s avonds bellen ze lekker vroeg zodat de meiden nog even mee kunnen bellen. Ajanna giechelt voor de telefoon en het lijkt alsof je even moet lachen. Ze hebben het erover dat ze morgen de intubeerslang uit je keel gaan verwijderen, want je hebt er zo’n last van dat je ‘m er soms bijna uithoest. Ik durf er nog niet op te hopen… En zo zijn we ook deze dag weer doorgekomen. Een dag waarin je weer wat stapjes hebt gezet Lief!

Geplaatst door TimopicSneek op Donderdag 30 december 2021

Jeeetje… Dat was vroeg. Joanne mocht vandaag rekenen en spelling online meedoen met de klas. Beginnen ze gewoon 8:15 al met rekenen! Ik had 7:45 de wekker gezet en ik werd toen ook echt pas wakker. Gauw de meiden uit bed getrommeld, kleren aan, ontbijten en de pc in jouw kantoor klaargezet. Daar kan Joanne mooi ongestoord meedoen met de les en haar werk maken. Ajanna speelt ondertussen met de playmobil in het poppenhuis, erg leuk om te zien. Rond half 12 worden we gebeld door de IC. Je hebt een rustige nacht gehad en je zuurstofgehalte blijft goed op niveau. Ze gaan vandaag de spierverslappers weer wat afbouwen zodat je zelf weer kunt gaan ademen. Joanne en Ajanna praten ook even met je, knap van ze hoor. We spreken af dat er om 4 uur even iemand naar je toe gaat. Bianca laat weten dat ze naar de stort gaat om oud papier weg te brengen en aangezien we met Joannes verjaardag nogal wat pakketjes hebben binnengekregen mag dat van ons ook mee. Heel fijn! Ook nodigt Bianca Joanne uit om vanmiddag mee naar de stad te gaan voor de pietenspeurtocht. Joanne wil heel graag! Maar Ajanna wil natuurlijk ook dus zo besluiten we met z’n allen te gaan. We houden de hele weg mondkapjes op om het veilig te houden en de meiden mogen natuurlijk de winkels niet in. We komen eigenlijk geen bekenden tegen en dat is wel fijn. Het lukt om even de hele situatie te vergeten en gewoon even te genieten van de Sinterklaaspret. We moeten letters zoeken in de etalages, uiteindelijk komen we uit bij de oliebollenkraam waar we een gratis oliebol én chocoladeletters krijgen. Via het Hoog Bolwerk lopen we weer richting huis. Ondertussen heb ik met pa en ma afgesproken dat zij vandaag weer even bij jou op visite gaan. Ik begin wat meer te hoesten (vandaag even een hoestdrankje bij Etos gehaald) en dan kan ik mezelf vandaag even wat rust geven. Thuis aangekomen drinken we lekker een beker warme chocolademelk met slagroom en gaan we chillen. Heerlijk 🥰. Na Pa zijn bezoek belt hij vanuit de familiekamer. Je ligt er rustig bij, je wordt nog deels beademd. Tussen je benen ligt een lekker kussentje, volgens pa een koelingkoeling. We eten het restje boerenkool van gisteren en maken er een rustige maar ook korte avond van. Na het belletje van de IC gaan we slapen. Update van de IC Je ademt inmiddels weer zelf en dat gaat heel goed. Je hebt nog steeds genoeg aan 30% zuurstof (geen idee wat het betekent maar het klonk als iets positiefs). Toen je mij hoorde draaide je direct je hoofd richting de camera en dat deed je ook toen Joanne tegen je sprak. Omdat je weer zelf moest gaan ademen hadden ze je wat meer wakker gemaakt. Maar nu voor de nacht brengen ze je weer wat dieper in slaap. Dat is wel zo rustig voor je 💖.

Geplaatst door TimopicSneek op Woensdag 29 december 2021

We worden heerlijk rustig wakker, al moeten we trouwens ook niet te laat opstaan want Joanne gaat om 9:15 even met haar klas bellen. Het zonnetje schijnt een beetje en ik voel dat het een fijne dag gaat worden. Jij slaapt lekker rustig en ik voel me best energiek. Rond 10 uur belt de IC. Ze hebben je weer op je rug gedraaid en dat is goed gegaan. Je kunt je zuurstofgehalte mooi stabiel houden, dus dat is eindelijk goed nieuws. Verder zeggen ze dat ze nog niet dingen gaan afbouwen maar jou fijn de tijd te geven om een beetje op te knappen. Ik merk dat ik dat wel fijn vind. Afgelopen zondag heeft een niet al te fijne herinnering nagelaten. Je was wakker maar zo niet in je sas. Je had last van de slangen in je keel en als je moest hoesten zag ik de angst in je ogen. Dus dat ze je nu nog lekker laten slapen is goed. We spreken af dat ik vanavond even naar je toe kom want vanmiddag komt er al veel bezoek bij andere patiënten. Na Joanne haar rekenwerk gaan we even wandelen, het is mooi weer en zo fijn om er even uit te zijn. We lopen om de nieuwe huizen en daarna nog even naar de speeltuin vlakbij de Sint Maartenschool. Ondertussen appt mijn moeder met de vraag of we vanmiddag even naar het bos willen. Lijkt me heerlijk! Thuis gaan we lunchen (de tosti’s zijn niet aan te slepen). Sibrand en Lorena bellen even, Joanne maakt nog wat schoolwerk en iets over 2en vertrekken we richting Rijs. Mijn moeder is er net als wij daar ook aankomen. We lopen het Hippe Heksen en Paddestoelenpad. Ajanna zegt steeds dat ze moe is en zit eigenlijk alleen maar in de buggy. Maar de wandeling is heerlijk. Als we bij het treintje komen begint het wat te regenen, maar in het bos heb je daar niet zoveel last van. We eten wat fruit en Joanne ontdekt ondertussen een hut gemaakt van enorme takken. Ze gaat er ijverig mee verder, fijn om te zien! We lopen nog even door de regen naar het hertenkampje. Rond half 5 vertrekken we weer, met een pan boerenkool in de achterbak. Ik ben best wel moe maar we komen de dag zo mooi door. Thuis ga ik even liggen, maar na een kwartiertje gaat de bel. Jos staat voor de deur met een grote doos. Er zitten allerlei cadeautjes in en we mogen er elke dag één openmaken, erg lief! Het eerste cadeautje is Kolonisten van catan junior, tof! Na het eten ruimen we een beetje op en dan komt Jola bij ons. Zij gaat even op de meisjes passen terwijl ik naar jou ga. Het is fijn weer bij je te zijn. Je hebt je ogen een beetje open, maar je slaapt wel diep. Ze hebben wat zalf in je ogen gedaan zodat je ogen niet uitdrogen. Ik vertel je alles over vandaag en over iedereen die kaartjes stuurt enzo. Het was fijn je weer te zien. Na een halfuurtje ga ik weer naar huis en thuis eigenlijk direct door naar bed. Slaap lekker 😘 .

Geplaatst door TimopicSneek op Dinsdag 28 december 2021

Na uiteindelijk een goede nacht vind ik de dag maar helemaal niks. Ik ben nerveus over hoe het met jou gaat en nog zo een week met de kinderen binnen zie ik gewoon zo niet zitten. Alles komt op me af en ik ben de hele ochtend in staat in huilen uit te barsten. De tijd kruipt voorbij… Ajanna ontpopt zich ondertussen tot mode-icoon ofzo want ze kleedt zichzelf aan in de mooiste creaties. Ze merkt heel duidelijk dat er iets aan de hand is en probeert te helpen. Meestal belt de IC rond 10 uur maar het is nu al 10:45 en ik heb nog niets gehoord. Net nu het met jou niet goed gaat. Ik wil weten hoe je de nacht bent door gekomen! Zouden ze druk zijn op de IC? Hebben ze het dan zo druk met jou? Gaat het wel goed? Tegen twaalven word ik eindelijk gebeld: je bent lekker diep in slaap en je zuurstof is weer wat naar beneden geschroefd. Ze laten je nu 48 uur zo op je buik liggen, zodat je langzaam wat kan bijtrekken. Ik heb afgesproken dat ik half 2 even naar je toe ga. Mijn moeder stelt voor dat zij dan voor mij naar het ziekenhuis komt, heel fijn! Pa en ma komen naar Bolsward om op de meiden te passen. Ze gaan buiten wandelen want officieel zitten de meiden nog in quarantaine natuurlijk. Langzaam voel ik me weer wat rustiger worden en krijg ik wat energie om Joanne te helpen met schoolwerk en even een spelletje te doen met Ajanna. Het is deze keer veel fijner om bij je te zijn. Je bent natuurlijk diep in slaap en ik heb vandaag totaal geen contact met je maar daardoor heb je wel veel meer rust dan gisteren. Jouw zuurstofgehalte blijft goed stabiel, dus de medicatie (bloedverdunners en ontstekingsremmers) werken. Ik vertel je weer vanalles, ik aai je door je haren en houd je hand vast in de hoop dat je gauw de mijne weer kunt vasthouden. Ik heb je naast me nodig Lief. Deze keer is er wel vaak even een verpleegster bij me, ook omdat er een buurman naast is komen te liggen. Dat is wel heel fijn, ze legt me dingen uit en maakt foto’s. Beneden gekomen huilen mijn moeder en ik even, alles is zo ongrijpbaar en je kunt niets doen… Thuisgekomen hebben pa en ma toch binnen (met mondkapjes) wat voor ons opgeruimd, ik had er de afgelopen tijd geen energie voor. Maar wat scheelt het een stuk als er weer wat ruimte in huis komt. Het voelt weer meer als ons thuis in plaats van dat stomme hok waar we niet uit mogen. Update na het avondbellen: Je ligt er nog net zo bij als vanmiddag uiteraard. Je hebt op zich niet zo heel veel extra zuurstof nodig, dus dat is goed. Maar als ze je morgen weer op de rug draaien kan dat natuurlijk weer anders zijn. We gaan het zien morgen. Eerst lekker slapen, deze dag hebben we weer gehad.

Geplaatst door TimopicSneek op Zondag 26 december 2021

Na een heeerlijke lange nacht word ik eigenlijk ook heerlijk wakker. Ik voel me goed! Zou ik vandaag naar je toe kunnen? Ik hoop het! Ajanna en ik gaan naar beneden en na een ontbijtje is het hoogtijd om hier op te ruimen. Het is echt een bende! Overal gebaksbordjes, bekers nog halfvol, cadeautjes en verpakkingen. De grote tafel ligt ook echt vol… Tijdens het opruimen kijken Ajanna en ik ‘K2 zoekt K3’. En het zonnetje begint door de ramen te schijnen. Eindelijk voel ik weer een beetje warmte en geluk 🙂. Ongeveer kwart voor 11 belt de IC. Je bent weer een beetje wakker, maar op de vraag of je lekker hebt geslapen schud je je hoofd. De verpleging vertelt dat ze zo een CT-scan bij je gaan doen, je longen gaan nog onvoldoende vooruit. We spreken af dat we na de scan weer even bellen. Op de scan zien ze geen klaplong o.i.d., maar de longarts gaat nog kijken of je wellicht longembolieen hebt. Na lunchtijd ga ik even een dutje doen. Eigenlijk doe ik dat elke dag wel even en de meiden spelen dan heel lief beneden. Ajanna komt zo nu en dan wel even kijken of ik wel echt slaap. Wanneer ik net wakker ben, word ik gebeld door de IC arts. Je hebt inderdaad longembolieen en de Covid in je longen is erger geworden. Ze gaan je bloedverdunners en ontstekingsremmers geven. Daarnaast is het mogelijk dat ze je weer in slaap gaan brengen en terug op je buik draaien. We hadden afgesproken dat ik half 3 naar je toe zou gaan, maar als ik net fris uit de douche kom, krijg ik een appje of het ook om 5 uur kan. Er komt een nieuwe patient naast je liggen en daar zijn ze druk mee. Met ma spreek ik af dat zij ook naar het ziekenhuis komt. Zij weet uit ervaring dat het heel fijn is dat er iemand beneden wacht. De meiden gaan naar de buren, ze hebben hier erg zin in. Eindelijk even een andere omgeving dan ons eigen huis. Om half 5 vertrek ik naar Sneek. Het is fijn even het huis uit te zijn, maar het nieuws van vanmiddag dringt ook door. Nu de kinderen even niet bij me zijn, laat ik de tranen de vrije loop. Aangekomen in het ziekenhuis loop ik naar de gang waar de IC is. Ik ben nog wat vroeg dus ik moet even wachten in de familiekamer, ik vond het best spannend om zo naar jou toe. Ik heb je al vaak gezien via de telefoon, maar hier nu zijn is toch anders. Als ik word geroepen gaan we eerst door een soort sluis. Hier word ik aangekleed met handschoenen, een schort, een spatbril en een medisch mondkapjes. Vanuit de sluis kan je naar de verschillende boxen (kamers) waar per box 2 patiënten kunnen liggen. Jij ligt in box 5 en dan direct rechts om de deur. Wanneer ik je zie liggen is het eigenlijk toch wel zoals tijdens het bellen, het is niet een extra schok zeg maar. Ik word al vrij snel alleen met je gelaten. Ik vertel je maar vanalles in de hoop dat je iets hoort, maar dat is ook wat onwennig. Heel soms reageer je even door met je hoofd te schudden of te knikken. Maar hoe langer ik blijf hoe verder je weer wegzakt. Het kost je erg veel energie om een beetje bij te blijven. En logisch ook. Je hoest ook regelmatig en dat klinkt heel akelig met die tubes in je keel. De zuster vraagt of ze even moet komen en dat beaam ik. Ze kan blijkbaar een slangetje door je buis naar je longen brengen om slijm weg te zuigen. Daarna gaat het beter. Zo klets is ik zo’n 45 minuten maar door en dan denk ik dat ik ook maar weer ga. Ma zit intussen ook beneden te wachten. Hoe vervolgens het hele hygiëne protocol werkt weet ik niet, dus ik loop maar weer de sluis in. Blijkbaar had ik dat niet mogen doen want een verpleegster stuurt me wat gepikeerd terug de box in. Daar moet ik de handschoenen en het schort uitdoen en in de prullenbak gooien. Dan mag ik naar de sluis om het medische mondkapje om te wisselen voor een nieuw blauw mondkapje (met 4 touwtjes, heel irritant) en ik moet de bril poetsen met een doekje want die wordt hergebruikt. Wanneer ik ma beneden zie zitten vallen we elkaar huilend in de armen. Ook voor haar is de hele situatie heftig maar ik ben heel blij dat ze er is. Ik rijd alleen naar huis en ma gaat weer naar Franeker. Ik haal de meiden op bij Jola en ik drink er even een kopje thee. Mireille heeft vandaag voor ons gekookt. Joanne mocht kiezen wat ze wilde eten want het was tenslotte de dag na haar verjaardag. En… Joanne wilde worteltjes! Dus heerlijk worteltjes met aardappelen en vissticks. Lekker hoor! De dag gaat me niet in de koude kleren zitten dus we gaan maar weer vroeg het bed in. Al wachten we dan wel altijd het telefoontje van de IC af. Dit is wat ik erna naar onze ouders heb gestuurd: “Tim ligt inmiddels weer op zijn buik en weer lekker diep in slaap. Ze hebben het hem van tevoren nog uitgelegd en hij was het er mee eens. Hij was vanmiddag echt niet op zijn gemak en echt ziek. Ze gaan morgen wat bloed op kweek zetten en misschien iets van een biopt uit de longen om te kijken of hij toch nog iets van een bacterie ofzo bij zich heeft.” Het gaf me serieus wel rust dat je weer in diepe slaap was, want je had het vanmiddag niet fijn lief 💖 . Geëmotioneerd val ik in slaap. Zet ‘m op Lief! Vecht je hier doorheen!

Geplaatst door TimopicSneek op Vrijdag 24 december 2021

Ajanna kwam vanmorgen bij me liggen en verrassend (!), Joanne kwam ook al gauw. Ajanna en ik hebben voor Joanne gezongen waarna we naar beneden zijn gegaan. Daar stonden de kaartjes, 1 cadeautje van ons en een pakket dat gister al kwam op haar te wachten. Het uitpakfestijn (dat nog de hele dag zou duren) begon. Ons cadeautje was een onesie (die ze de hele dag heeft gedragen), de kaartjes waren o.a. van Joan, een tekening van Sven en van Mike en Marjolein. Het pakket kwam van Josephine en Amelie: een bakpakket incl schort, bakmix, vlaggetjes, chocola en zeemeerminnen-kruidnoten. We gaan ontbijten, maar dat wordt al gauw verstoord door een pakketbezorger. Hij komt een grote doos van Greetz brengen. Zo’n doos die je openmaakt en dat er dan een ballon uit komt zweven. Zo ook deze. De ballon komt van alle juffen en meester van de Jozefschool. Echt zo ontzettend lief en attent! Zo rond half 10 worden we gebeld door de IC. Je bent een beetje wakker! Je hebt goed door dat Joanne jarig is en Joanne en ik zien dat je er een beetje verdrietig van wordt. Het gaat verder goed met je maar je wordt wat meer wakker en in de paniek wil je dan de tubes uit je keel trekken. Daarom hebben ze je handen gefixeerd aan je bed. Daarnaast zakt je zuurstofgehalte als ze je even omdraaien, dat is wat zorgelijk. Na het telefoontje moet Joanne even erg huilen, logisch, het is zo’n gekke situatie zo; jarig, in quarantaine met je papa in het ziekenhuis. Terwijl Joanne nog half in tranen is komt oude oma een cadeautje door de deur brengen en tegelijkertijd komen ook oom Ton en pa en ma. Pa en ma hebben nog een drukke dag voor de boeg: eerst naar Joanne, dan naar jou en daarna nog naar Gorinchem, want Amelie is ook jarig. Zij komen even binnen, met mondkapjes op. Ze hebben taart voor ons en donuts voor de meiden mee. Pa en ma zitten aan tafel terwijl de meiden en ik op de bank zitten. Joanne en Ajanna weten heel goed dat ze nu afstand moeten houden en opa en oma even niet mogen knuffelen. Joanne krijgt van hen oma’s ‘oude’ telefoon: ze is er even helemaal stil van… Wanneer pa en ma weg zijn, komt er weer een postbezorger met een enorme doos. Hier komen maar liefst twee grote ballonnen uit gevlogen: een smiley ballon voor Ajanna en een grote taart ballon voor Joanne. Van oom Gerard en Miriam, echt onwijs lief! Ook zij leven afgelopen week erg mee en sturen meerdere appjes en kaarten. Allard en Eline komen dan ook nog even op raamvisite en na de lunch komen Marvin, Lorena en alle kinderen langs. Ook fijn om hen weer even te zien. Hierna ben ik echt kapot en ga ik even liggen. Toevallig komt er in de tussentijd even niemand, ook wel even fijn. Ik word wakker van geroep: wooow wat veel post!!! En dat was zo, een hele berg kaarten en twee brievenbuspakketjes. Daar waren we wel even zoet mee. Ik verdenk onze ouders ervan dat ze iedereen hebben opgeroepen kaartjes te sturen, wederom weer zo lief. Nog voor we alle kaarten hebben kunnen lezen komt de pakketbezorger weer langs. Vier grote pakketten en allemaal voor Joanne! Een grote doos voor knutselspulletjes van Arjen en Ellen, een buitenspel van Joan, aquabeats van Erik en Micayla en een Smartgame van Jildert en Marleen. Wow! Tegen 4en komen mijn ouders op visite. Ze hebben ook boodschappen mee, heel fijn! Ze hebben ook zelf taart en thee meegenomen. Zij gaan in de overkapping zitten en ik zit bij de achterdeur. Fijn om zo toch weer even mensen om je heen te hebben. Al begin ik nu ook wel heel moe te worden. Met mijn ouders spreek ik af dat ze even patatjes voor ons gaan halen, geweldig hoor zulke hulpen! Mijn ouders zijn nog maar net weg of Jola komt met de kinderen. Jola is erg buiten adem als ze praat en ze hoest veel. Pawel en de kinderen zijn inmiddels weer uit quarantaine. Joanne en Ajanna vinden het fijn om eindelijk weer wat kinderen om zich heen te hebben.

Geplaatst door TimopicSneek op Donderdag 23 december 2021

Vandaag staat het volgende op het programma: Tussen 10 en 11 beeldbellen met jou 11:15 Joanne beeldbellen met de klas 13:00 Werk gaat mij bellen En hopelijk vanmiddag naar jou toe Lief! Joanne is vanmorgen heel goed bezig geweest met haar rekenwerk. In de overkapping kan ze zich goed concentreren. Ze is weer bijna helemaal bij. Ondertussen belt de IC maar niet… en dat maakt me onrustig. Er zal toch niet iets aan de hand zijn? Om 12 uur bel ik zelf even naar de IC; de arts zegt dat het even heel druk is en dat hij niet weet hoe het met jou gaat. Daar maak ik maar uit op dat hij in ieder geval niet met jou bezig is. Na de lunch ga ik even liggen. De meiden zijn even op de telefoon/televisie. Ze zijn heel lief voor me. Om 13 uur belt Marjan en gelukkig krijg ik alle tijd om beter te worden en eventueel rustig uren op te bouwen. Dan om 14 uur belt eindelijk de IC. Het gaat gelukkig goed met je. Gisteravond was je even wakker, je was erg in paniek en probeerde de buizen uit je keel te hoesten. Jouw zuurstofgehalte gaat dan ook naar beneden, ze hebben je daarom eerst weer in slaap gebracht, maar nu met een middel dat wat minder lang werkt. De verpleegster gaat overleggen met de arts of ik vandaag bij je langs mag komen. Ik moet 24 uur klachtenvrij zijn en gister had ik een goede dag. Nu heb ik wel een beetje hoofdpijn maar dat is wel logisch met deze situatie toch? Ik ga even douchen, maar als ik na het douchen even mijn temperatuur meet blijkt dat ik toch weer koorts heb. Hierop besluiten pa en ma meteen naar jou toe te gaan, dat is wel heel fijn. Rond een uur of 3 komt Jola even op visite. Pawel en de kinderen zijn inmiddels uit quarantaine maar Jola is echt nog niet goed. Na elke zin is ze buiten adem. Ze geeft me een hele dikke knuffel en samen huilen we even heel hard. Nu pas merk ik dat ik er de hele week eigenlijk alleen voor heb gestaan. Het gaat goed hoor maar echt ruimte voor emoties is er dan niet met de meiden om je heen. Terwijl Jola hier is, belt ma vanuit het ziekenhuis. Zo fijn om je weer even te zien: je bent helaas ver weg maar je hebt ontlasting gehad en dat is goed nieuws. Verder doen we rustig aan vanmiddag. Ik voel me niet heel lekker en dat is kut, maar ik moet me er maar aan overgeven. Rosita komt om 5 uur eten brengen en we merken dat we ook best al trek hebben dus we warmen het direct op. Echter proef en ruik ik helemaal niks en daarom eet ik ook niet zoveel. We maken er vandaag een kort dagje van, vroeg naar bed. Update na avondbellen met de IC: Je bent weer heel onrustig geweest, je hebt je erg misdragen zei ze 😉 Je werd weer wat wakker en hoest dan zo hard dat je buis er bijna uitkomt. Ze hebben even flink werk van je gehad. Maar nu heb je een middel gekregen dat door patiënten ‘hemels’ wordt genoemd. Ze hopen dat je daarmee wat rustiger wakker wordt. Op momenten van paniek keldert je zuurstofgehalte en adem je wel 40 tot 50 x per minuut. https://youtu.be/7fh_9lEP1Ow

Geplaatst door TimopicSneek op Woensdag 22 december 2021

Wederom een heel fijne nacht. Om 6 uur ’s ochtends stond Jelle bij het kattenluikje dus die eerst maar even binnengelaten, maar zelfs daarna nog 1,5 uur slaap gepakt. Ajanna kwam me wekken en heeft nog heerlijk naast me gelegen. Eenmaal beneden merk ik dat ik weer wat zweet en mijn ogen doen me pijn in mijn hoofd. Helaas toch weer wat koorts en dat terwijl ik morgen uit quarantaine zou mogen 🙁 . De GGD heeft nog gebeld: Ajanna heeft ook een positieve test. Joanne is nog steeds negatief. Nu duurt de quarantaine voor Joanne nog langer… Om half 11 word ik weer gebeld door de IC. Je hebt een lekker schoon shirt aan, een mooie blauwe deze keer; staat je goed. De artsen zijn heel tevreden, je doet het heel goed. Je komt langzaam weer wat op de oppervlakte en je ademt intussen weer zelf. We hadden het idee dat je zelfs reageerde op onze stemmen (niet fysiek te zien, maar de metertjes gaven dat aan). De meiden hebben ook even tegen je gepraat. Volgende stap is jou eens rustig proberen wakker te maken maar kan best zijn dat ze dat heel even doen en je dan weer in slaap brengen. Even kijken hoe je dat oppakt. Vanmiddag om 12 uur hebben ze overleg over hoe en wat. Je reageert al steeds vaker door met je armen te bewegen en wat omhoog te komen. Je armen zijn daarom nu even gefixeerd omdat je anders probeert de slangen eruit te trekken. Ik hoop dat je niet heel bang bent lief, je doet het zo goed! Je ziet er echt heel goed uit, maar ik bedenk me nu pas dat dat komt omdat ze je geschoren hebben 😉 Verder modderen we wat aan deze middag. Ajanna is vaak bezig met de overgang naar de basisschool. Ze zucht: “Pfff ik vind het echt langzaam duren dat groeien”. Vanavond krijgen we lekker wraps te eten van buurvrouw Christina, Tygo heeft geholpen ze te maken! Ze zijn erg lekker maar we houden de helft nog over voor morgen. Update na het avondbellen: Je komt al steeds meer aan de oppervlakte. Wanneer ze vragen of je in de hand wil knijpen dan doe je dat. Je bent op dat moment wel een beetje bij, maar dat is niet iets wat je je zal herinneren. Verder maakt het draaien van jouw hoofd en lichaam je steeds wat instabiel (je zuurstofniveau zakt dan onder de 90), ze hadden verwacht dat je daar wat sneller stappen in zou zetten maar daar heb je dus nog wat extra tijd nodig. Dat je steeds meer meekrijgt vind ik wel wat spannend eigenlijk. Dan wil ik gewoon naar je toe om je gerust te stellen 😢.

Geplaatst door TimopicSneek op Dinsdag 21 december 2021

Ik heb vannacht echt goed geslapen! Ik merk dat ik nog steeds moe ben maar ik heb ook wel wat slaap in te halen. Met de IC heb ik afgesproken dat we tussen 10 en 11 weer even beeldbellen. Het kan iets later worden omdat ze jou eerst op je rug gaan proberen te draaien. Sommige mensen worden daar weer wat instabieler van dus dat is even afwachten. Ondertussen belt dokter IJsselhof. Hij vraagt hoe het met jou gaat maar ook hoe het met mij en de kinderen gaat. Wel fijn dat ook zij goed op ons passen. Als mijn klachten over zijn zou ik volgens hem zondag uit quarantaine mogen. Dan kom ik gauw naar je toe Lief ❤️. Tegen 11en belde de IC. Het terugdraaien naar de rug is goed verlopen. Even vond je het niet zo leuk en kreeg je wat extra zuurstof, maar dat kon er ook weer vlot vanaf. Ik moet zeggen dat toen je op je buik lag je er meer als jezelf uitzag. Je slaapt ook vaak op je buik dus dat beeld kennen we. Nu je op je rug ligt zie je de slangen duidelijker en zie je er voor ons juist zieker uit. Maar het is natuurlijk heel goed dat je zo weer kunt liggen. Joanne en Ajanna hebben ook weer even mee gebeld. De verpleging vertelde nog dat jouw afweersysteem niet zo goed werkt. Jouw afweer zou nu sky-high moeten zijn, maar het is juist minimaal. Waarschijnlijk had je daarom nooit zelf beter kunnen worden maar ook had je van bijvoorbeeld de vaccinatie alleen al zo ziek kunnen worden. Joanne maakt vandaag weer wat schoolwerk en Ajanna gaat aan de slag met een tekening voor jou. Ondertussen zoek ik foto’s uit voor jouw poster en beantwoord ik alle berichtjes en update ik iedereen weer even. Tegen half 3 komt pa de poster en tekeningen ophalen en hij brengt avondeten voor ons. Hij gaat nu fijn naar je toe. Berichtje en foto’s van pa: “Mooie foto’s. Ik heb een hele tijd bij hem gezeten. Zn hand vastgehouden. Tegen hem gepraat. Het was goed. Verder met niemand gesproken. Fijn dat hij weer op zn rug ligt. Pa.” Verder hebben we vanmiddag veel raamvisite gehad. Joannes vriendinnetjes Hannelore en Roos kwamen langs en mijn ouders en Allard zijn ook geweest. Ook kwamen de eerste kaarten van familieleden en van mijn collega’s (incl. Milka chocolade). Reino de pakketbezorger bracht nog een care-pakket van vriendinnen. Allemaal spulletjes voor de meiden en voor ons. Heel lief. Die raamvisite en updates over jou maken de dag dragelijk en de tijd gaat wat sneller voorbij. ‘s Avonds bellen we weer even met jou. Het gaat nog steeds goed. Ook nu draaien ze elke keer jouw hoofd en houding een beetje maar dan begint er al een hoestprikkel te komen. Dat is mooi want dan worden je longen weer wat opgeschoond. Nadeel is dat je daarbij je armen optilt om de slang eruit te trekken. Ze hebben daarom nu jouw armen gefixeerd (vastgebonden). Verder gaan ze jou morgen even scheren en poetsen ze 4x per dag zijn tanden. Ook dat vind je maar vervelend 😉 . Rondom jouw bed hangen nu allemaal foto’s (deze mochten we naar de IC appen. Zij hebben ze uitgeprint en opgehangen, zie de foto’s in dit bericht). Een foto van Joanne, Ajanna en mij hangt aan je voeteneinde. Joanne belde ook even mee en zag haar tekening bij jou hangen, dat vond ze heel fijn. Vrij snel nadat ik Joanne weer in bed had gestopt belde Steven (broer van Tim). Van hen had ik nog niets gehoord, maar van pa en ma hoorde ik dat zij ‘s ochtends vaak de eerste zijn die even horen hoe het met je gaat. We hebben wel een halfuur gebeld, dat was wel even fijn.

Geplaatst door TimopicSneek op Maandag 20 december 2021