Blog

  • 26 november 2021, verpleegkundige vertelt

    Vandaag een heugelijke dag: je bent gedebuteerd! Daar heb je last van gehad de afgelopen dagen. Je hoestte ‘m er bijna uit, slikte en kokhalste: je was continu in gevecht met je beademingsbuis. Maar daar ben je nu van bevrijd! Je bent nog hartstikke duf: we geven je nog een kalmerend middeltje, maar je handen zijn weer los. Je keel doet pijn en je slikt je eerste bekers water weg. Straks komt Ilse langs. Die hebben we vanmorgen al gebeeldbeld. Ook heeft Kevin, onze fysiotherapeut, oefeningen met je gedaan want je bent nog hartstikke slap. Iedereen is blij, want het lijkt goed te gaan. We zullen eens zien wanneer je uit bed kan. Mvg, Petra

    Geplaatst door TimopicSneek op Zaterdag 1 januari 2022
  • 26 november 2021, Tim vertelt (1)

    “Goede morgen Tim, je bent wakker zie ik. Hoe gaat het met je?” vraagt een verpleegster. Ik kijk in haar vriendelijke gezicht en ik vroeg me versuft af of ik echt al wakker was. Tot dit moment ging er niets door mijn hoofd: geen verleden, geen heden, geen toekomst. Niets hield mijn gedachtes gevangen. Mijn hoofd was heerlijk leeg. Ik was nog zo versuft dat mijn antwoord uitbleef. “Ik ben Petra,” vertelde de verpleegster. “Weet je waar je bent?” Dat vond ik maar een rare vraag, alsof ik niet zou weten waar ik ben. “Op de IC in het St. Antonius ziekenhuis te Sneek,” antwoordde ik. Het viel mij niet eens op dat ik voor het eerst weer kon praten! Wel deed het me heel erg veel pijn aan mijn keel. “Heel goed,” complementeerde Petra mij. “Weet je ook hoe lang je al bij ons bent?” Om eerlijk te zijn had ik geen idee: “Eh, een dagje?” Petra schudde haar hoofd: “Je ligt hier al twaalf dagen!” Perplext hoorde ik het aan. Lag ik al twaalf dagen op de IC? Hoe dan? Waarom dan? Hoe lang moet ik hier nog liggen en wanneer mag ik naar huis? Allemaal vragen die door mijn hoofd schoten. Waarom weet ik niet, maar ik hoorde mijzelf echter een andere vraag aan Petra stellen: “Eh… Is mijn moeder soms ook op bezoek geweest?” “Ja zeker!” antwoordde Petra. “En je vader ook. Ze zijn heel vaak op bezoek geweest. Je ouders kennen we inmiddels goed.” Wanhopig groef ik mijn geheugen af. Ik herinner me één keer dat mijn vader m’n hand vasthield, maar verder herinnerde ik me van hun bezoeken helemaal niets. Ergens voelde ik me daar schuldig over. “En Ilse dan?” “Ilse ook,” knikte Petra. Ook van Ilse haar bezoeken kon ik me echter niets herinneren… Ondertussen was Petra druk bezig met polshoogte nemen. Letterlijk: want al die tijd zat ze te frunniken aan het verband dat het infuus aan mijn linker pols op zijn plek moest houden. Blijkbaar was ze niet tevreden, want met een zucht haalde ze het bescheiden verbandje er af. Ze haalde een rol verband tevoorschijn die zo groot was dat zelfs de meest overjarige mummie er een moord voor zou doen als die tenminste zelf niet al dood was geweest. “Zo, klaar!” hoorde ik Petra even later trots zeggen. Verbijsterd keek ik naar mijn linker arm. Was die eerst nog bruin, nu was deze voor meer dan de helft helemaal wit. “Wat een kunstwerk,” complimenteerde ik Petra nu op mijn beurt. “Ik heb veel over Indonesië gedroomd, maar de volgende droom zal wel over Egypte gaan denk ik?” Petra keek me niet begrijpend aan, maar ik was te moe om het eh… verband uit te leggen. Nu ik wakker was, kreeg ik veel mee. Verpleegsters liepen in en uit. Ik kreeg veel persoonlijke aandacht van de verpleegsters en een kaartje met een knop er op waar ik maar op hoefde te drukken als ik hulp nodig had. Confronterend was wel het gegeven dat ik deze persoonlijke aandacht ook echt nodig had. Tot mijn grote ontsteltenis was ik bijna verlamd: zo had ik een fliebertje op mijn tong zitten. Toen ik deze met mijn vinger wilde verwijderen kreeg ik mijn vinger niet eens op mijn tong. Aanvankelijk gaf de kaart met de knop me een veilig gevoel, maar toen ik een keer een verpleegster wilde ‘oproepen’ bleek ik fysiek niet eens in staat te zijn het knopje in te drukken. Toen uiteindelijk een verpleegster kwam, gaf ze me de tip dat ik ook de zuurstofmeter op mijn vinger los kon trekken. Dan zou er een alarm afgaan waarop zij of een collega direct zou komen kijken. Meestal vond ik de persoonlijke aandacht heel fijn. De schaamte die ik de eerste keren bijvoorbeeld voelde bij het wassen was ik al snel te boven. De keren dat de verpleegsters mijn tanden poetsten (ook dat kon ik nog niet zelf) met naar mijn idee veel te veel tandpasta en die ene keer toen een verpleegster een zetpil probeerde in te brengen, maar daarbij een aantal keren ‘mis mikte’ vond ik niet het meest favoriet. Desondanks had ik een diepe bewondering gekregen voor de liefdevolle en geduldige wijze waarop alle verpleegsters, niet één uitgezonderd (!), mij verzorgden. Tim Dondorp

    Geplaatst door TimopicSneek op Zaterdag 1 januari 2022
  • 25 november 2021, verpleegkundige vertelt

    Ilse is vandaag weer op bezoek geweest. ’s Avonds hebben we gebeld met Ajanna erbij. Joanne was aan het beeldbellen met haar nichtje dus die had even geen tijd 😊 . Ajanna was lekker druk aan het lachten, je hoorde dit wel maar je was te moe om lang je ogen open te houden. Wel een kleine glimlach op je gezicht!

    Geplaatst door TimopicSneek op Donderdag 30 december 2021
  • 25 november 2021, Ilse vertelt

    Joanne gaat alweer vroeg online voor de rekenles, zo kunnen Ajanna en ik rustig wakker worden. Ajanna vindt het momenteel erg leuk om BluesClues te kijken en dat liedje blijft de hele dag in je hoofd 😅. Het ziekenhuis belt al best wel vroeg (tegen 10’en). Je bent net gewassen en je hebt nu een mooi groen ziekenhuisshirt aan. Je bent een klein beetje wakker. Joanne en Ajanna vinden het nog steeds wat gek om tegen je te praten. Verder duurt de ochtend maar lang. Het is een dikke bende in de woonkamer maar ik heb de energie niet om er aan te beginnen. Joanne heeft om 12 uur weer een online les en Ajanna en ik chillen op de bank. Ze komt veel tegen me aanzitten en aait me dan op mijn wang. Wat is er memmie? En als ik dan uitleg dat ik de bende niet fijn vind zegt ze: dat komt wel goed hoor, wij helpen je wel. Wat een schatje is het ook! Voor de lunch maak ik tosti’s voor de meiden en zowaar lukt het me om de koelkast wat op te ruimen, de vaatwasser uit te ruimen en één was te draaien. Daarna ga ik boven even een dutje doen. Ajanna vraagt: ga je 1 of 2 slapen doen? Ik heb ook echt even geslapen, heerlijk! Ze herkent trouwens de 0, 1 en 2 want ze zei vanmiddag opeens: het is twee uur! Om half 4 gaan de meiden naar Jola want ik ga naar jou toe! Je wordt een beetje wakker als je me hoort, zo lief. Verder zak je eigenlijk steeds in slaap, maar je beweegt wel veel met je benen. Op de vraag of je een nat washandje wil knik je nog maar verder reageer je niet meer op vragen. Ik vertel je maar een beetje over onze dag, leuke uitspraken van de meiden en van wie we kaarten hebben gekregen. Als ik thuis kom staat Toby al klaar met een stapel pannenkoeken. En die zijn lekker!! Ook ‘s avonds bellen ze lekker vroeg zodat de meiden nog even mee kunnen bellen. Ajanna giechelt voor de telefoon en het lijkt alsof je even moet lachen. Ze hebben het erover dat ze morgen de intubeerslang uit je keel gaan verwijderen, want je hebt er zo’n last van dat je ‘m er soms bijna uithoest. Ik durf er nog niet op te hopen… En zo zijn we ook deze dag weer doorgekomen. Een dag waarin je weer wat stapjes hebt gezet Lief!

    Geplaatst door TimopicSneek op Donderdag 30 december 2021
  • 25 november 2021, verpleegkundige vertelt

    Je mag vandaag wat wakkerder worden Tim. We hopen dat je snel rustig wakker wordt. De buis in je keel voor de beademing zal je wel irriteren, maar hij kan er nog niet uit helaas. We laten hem niet langer zitten dan nodig is Tim. De fysiotherapeut heeft even met je geoefend voor je spieren. Alles is nog erg slap. Het gaat hopelijk de goede kant op Tim. Ilse komt vanmiddag nog op bezoek. Vanochtend heb ik al even met haar en de kids gebeld. Zet ‘m op! Groetjes, Hannie

    Geplaatst door TimopicSneek op Donderdag 30 december 2021
  • 24 op 25 november 2021, Tim vertelt

    Toen ik mijn ogen weer opende vroeg ik me af waar ik was. Ik wilde weer in mijn hand knijpen, maar ik kon mijn armen niet bewegen: alsof ze langs mijn lichaam waren vastgebonden. Van mijn familie vernam ik niets meer en de stilte was oorverdovend. Wederom zag ik geen hand voor ogen: het was aardedonker. “Letterlijk!” zo realiseerde ik me, want plotseling was daar het besef dat mijn familie me zojuist begraven had. Dat verklaarde uiteraard ook waarom ik me niet kon bewegen en geen hand voor ogen zag. Ik lag natuurlijk in doeken gewikkeld enkele meters onder de grond. Volledig in paniek probeerde ik door te schreeuwen eventueel nog achtergebleven familieleden te waarschuwen dat ik niet dood was, dat ik nog leefde en dat ik weer opgegraven moest worden. Er kwam echter geen geluid uit mijn keel. Machteloos volgde de berusting en de acceptatie dat er niets anders op zat dan doodsbang af te wachten op wat komen of juist niet komen ging. Was dat wel zo? Tot mijn verbazing merkte ik op dat ik mijn benen, in tegensteling tot mijn armen, enigszins kon bewegen. Misschien lag ik toch niet zo diep onder de grond! Verwoed begon ik met mijn benen te bewegen en met succes! Eerst kon ik ze alleen trillen, maar het trillen maakte plaats voor wild schudden en even later kon ik zelfs schoppen: steeds harder en harder. “Tim, Tim! Word eens wakker, wat ben je onrustig!” hoorde ik plotseling een vrouwenstem indringend roepen… …Langzaam kom ik bij bewustzijn. Verbaasd kijk ik recht in het gezicht van een verpleegster die bezorgd over me heen hangt. Nou ja, recht: haar gezicht is onherkenbaar. Het gaat vrijwel geheel schuil achter het grootste mondkapje dat ik ooit heb gezien en de rest van haar gezicht wordt ontsierd door een grote roze bril (letterlijk). Hoewel ik op mijn rug lig, voel ik dat het kussen onder mijn achterhoofd nat is van mijn tranen die klaarblijkelijk nog steeds rijkelijk vloeien. De verpleegster houdt mijn hand vast en streelt zachtjes mijn arm. “Het is goed,” hoor ik haar zeggen. “Je ligt in het ziekenhuis bij ons op de Intensive Care en wij zorgen goed voor je. Ben je bang?” Ik wil antwoorden, maar omdat ik tot mijn frustratie niet kan praten knik ik alleen maar. Wat zou ik nu graag kunnen praten! “Je kunt nog niet praten, omdat je door een buis door je stembanden wordt beademd door een machine,” zegt de zuster. “Om te voorkomen dat je in je slaap dit buisje eruit trekt, hebben we je handen gefixeerd. Ik begrijp dat je bang bent. Garanties kan ik je natuurlijk niet geven, maar misschien helpt het je als ik je zeg dat ik vind dat het heel goed met je gaat. Van wat ik zie heb ik geen enkele reden te geloven dat het de verkeerde kant op zal gaan. Je bent veilig bij ons: we houden je constant in de gaten via deze monitoren en we kunnen je door de glazen wand zien. Probeer nog maar even wat te slapen.” Na deze woorden vertrekt de verpleegster weer. Verward, angstig en bovenal doodmoe zak ik weer weg in een diepe maar ditmaal droomloze slaap…

    Geplaatst door TimopicSneek op Donderdag 30 december 2021
  • 24 november 2021, Ilse vertelt

    Jeeetje… Dat was vroeg. Joanne mocht vandaag rekenen en spelling online meedoen met de klas. Beginnen ze gewoon 8:15 al met rekenen! Ik had 7:45 de wekker gezet en ik werd toen ook echt pas wakker. Gauw de meiden uit bed getrommeld, kleren aan, ontbijten en de pc in jouw kantoor klaargezet. Daar kan Joanne mooi ongestoord meedoen met de les en haar werk maken. Ajanna speelt ondertussen met de playmobil in het poppenhuis, erg leuk om te zien. Rond half 12 worden we gebeld door de IC. Je hebt een rustige nacht gehad en je zuurstofgehalte blijft goed op niveau. Ze gaan vandaag de spierverslappers weer wat afbouwen zodat je zelf weer kunt gaan ademen. Joanne en Ajanna praten ook even met je, knap van ze hoor. We spreken af dat er om 4 uur even iemand naar je toe gaat. Bianca laat weten dat ze naar de stort gaat om oud papier weg te brengen en aangezien we met Joannes verjaardag nogal wat pakketjes hebben binnengekregen mag dat van ons ook mee. Heel fijn! Ook nodigt Bianca Joanne uit om vanmiddag mee naar de stad te gaan voor de pietenspeurtocht. Joanne wil heel graag! Maar Ajanna wil natuurlijk ook dus zo besluiten we met z’n allen te gaan. We houden de hele weg mondkapjes op om het veilig te houden en de meiden mogen natuurlijk de winkels niet in. We komen eigenlijk geen bekenden tegen en dat is wel fijn. Het lukt om even de hele situatie te vergeten en gewoon even te genieten van de Sinterklaaspret. We moeten letters zoeken in de etalages, uiteindelijk komen we uit bij de oliebollenkraam waar we een gratis oliebol én chocoladeletters krijgen. Via het Hoog Bolwerk lopen we weer richting huis. Ondertussen heb ik met pa en ma afgesproken dat zij vandaag weer even bij jou op visite gaan. Ik begin wat meer te hoesten (vandaag even een hoestdrankje bij Etos gehaald) en dan kan ik mezelf vandaag even wat rust geven. Thuis aangekomen drinken we lekker een beker warme chocolademelk met slagroom en gaan we chillen. Heerlijk 🥰. Na Pa zijn bezoek belt hij vanuit de familiekamer. Je ligt er rustig bij, je wordt nog deels beademd. Tussen je benen ligt een lekker kussentje, volgens pa een koelingkoeling. We eten het restje boerenkool van gisteren en maken er een rustige maar ook korte avond van. Na het belletje van de IC gaan we slapen. Update van de IC Je ademt inmiddels weer zelf en dat gaat heel goed. Je hebt nog steeds genoeg aan 30% zuurstof (geen idee wat het betekent maar het klonk als iets positiefs). Toen je mij hoorde draaide je direct je hoofd richting de camera en dat deed je ook toen Joanne tegen je sprak. Omdat je weer zelf moest gaan ademen hadden ze je wat meer wakker gemaakt. Maar nu voor de nacht brengen ze je weer wat dieper in slaap. Dat is wel zo rustig voor je 💖.

    Geplaatst door TimopicSneek op Woensdag 29 december 2021
  • 24 november 2021, verpleegkundige vertelt

    Tijdje niet gezien Tim. Je bent nog diep in slaap. Vandaag hebben we de medicatie wat verlaagd zodat je wat wakkerder wordt. Met de beademing gaat ’t verder goed. Er komt weinig slijm. De bloeddruk is goed. Je hebt wel een beetje koorts, maar dit zien we vaker helaas. Vanochtend heb ik weer even gebeeldbeld met je vrouw en kindjes. Vanmiddag komt er bezoek voor je. Tot morgen, Hannie

    Geplaatst door TimopicSneek op Woensdag 29 december 2021
  • 23 november 2021, Ilse vertelt

    We worden heerlijk rustig wakker, al moeten we trouwens ook niet te laat opstaan want Joanne gaat om 9:15 even met haar klas bellen. Het zonnetje schijnt een beetje en ik voel dat het een fijne dag gaat worden. Jij slaapt lekker rustig en ik voel me best energiek. Rond 10 uur belt de IC. Ze hebben je weer op je rug gedraaid en dat is goed gegaan. Je kunt je zuurstofgehalte mooi stabiel houden, dus dat is eindelijk goed nieuws. Verder zeggen ze dat ze nog niet dingen gaan afbouwen maar jou fijn de tijd te geven om een beetje op te knappen. Ik merk dat ik dat wel fijn vind. Afgelopen zondag heeft een niet al te fijne herinnering nagelaten. Je was wakker maar zo niet in je sas. Je had last van de slangen in je keel en als je moest hoesten zag ik de angst in je ogen. Dus dat ze je nu nog lekker laten slapen is goed. We spreken af dat ik vanavond even naar je toe kom want vanmiddag komt er al veel bezoek bij andere patiënten. Na Joanne haar rekenwerk gaan we even wandelen, het is mooi weer en zo fijn om er even uit te zijn. We lopen om de nieuwe huizen en daarna nog even naar de speeltuin vlakbij de Sint Maartenschool. Ondertussen appt mijn moeder met de vraag of we vanmiddag even naar het bos willen. Lijkt me heerlijk! Thuis gaan we lunchen (de tosti’s zijn niet aan te slepen). Sibrand en Lorena bellen even, Joanne maakt nog wat schoolwerk en iets over 2en vertrekken we richting Rijs. Mijn moeder is er net als wij daar ook aankomen. We lopen het Hippe Heksen en Paddestoelenpad. Ajanna zegt steeds dat ze moe is en zit eigenlijk alleen maar in de buggy. Maar de wandeling is heerlijk. Als we bij het treintje komen begint het wat te regenen, maar in het bos heb je daar niet zoveel last van. We eten wat fruit en Joanne ontdekt ondertussen een hut gemaakt van enorme takken. Ze gaat er ijverig mee verder, fijn om te zien! We lopen nog even door de regen naar het hertenkampje. Rond half 5 vertrekken we weer, met een pan boerenkool in de achterbak. Ik ben best wel moe maar we komen de dag zo mooi door. Thuis ga ik even liggen, maar na een kwartiertje gaat de bel. Jos staat voor de deur met een grote doos. Er zitten allerlei cadeautjes in en we mogen er elke dag één openmaken, erg lief! Het eerste cadeautje is Kolonisten van catan junior, tof! Na het eten ruimen we een beetje op en dan komt Jola bij ons. Zij gaat even op de meisjes passen terwijl ik naar jou ga. Het is fijn weer bij je te zijn. Je hebt je ogen een beetje open, maar je slaapt wel diep. Ze hebben wat zalf in je ogen gedaan zodat je ogen niet uitdrogen. Ik vertel je alles over vandaag en over iedereen die kaartjes stuurt enzo. Het was fijn je weer te zien. Na een halfuurtje ga ik weer naar huis en thuis eigenlijk direct door naar bed. Slaap lekker 😘 .

    Geplaatst door TimopicSneek op Dinsdag 28 december 2021
  • 23 november 2021, verpleegkundige vertelt

    Vandaag hebben we je weer terug op je rug gedraaid. Dit gaat heel goed . De zuurstoftoediening blijft laag! We houden je vandaag nog diep in slaap en verslapt. Even bijkomen + pas op de plaats. Ilse kwam vandaag weer langs. Ze was blij jou zo weer te zien! Wij bellen ook dagelijks twee keer met Ilse door middel van beeldbellen. Zo zien jouw dochters jou ook even. Zet ‘m op Tim! Groet, Gerrie

    Geplaatst door TimopicSneek op Dinsdag 28 december 2021