Ditmaal geen huilende baby’s aan boord, wel ‘flippende’ kleuters. Ik weet eigenlijk niet wat erger is: één of twee baby’s die, omdat ze zich nog niet anders kunnen uiten, de hele vlucht aan het huilen zijn, of een stel kleuters dat zo hard aan het keten is dat de stewardessen er van moesten huilen.
Indonesië, een land van contrasten: het strekt zich uit over duizenden eilanden wordt gekenmerkt door adembenemende natuur, culturele rijkdom en een gastvrije bevolking. Indonesië draagt echter ook een minder glamoureuze waarheid met zich mee. Achter de exotische stranden, weelderige rijstvelden en de luxe resorts bevindt zich een wereld die vaak verborgen blijft voor de ogen van toeristen: de kampongs, waar het dagelijkse leven wordt gekenmerkt door armoede en strijd om de basisbehoeften.
Zoals eerder vermeld kies ik er dus voor het glamoureuze Bali te mijden en in plaats daarvan te gaan voor de dagelijkse realiteit op de kampong waar nog altijd vele biologische familieleden wonen. Vorig jaar ben ik natuurlijk ook met mijn gezin en mijn ouders naar Indonesië geweest. Ook toen bezochten we deze kampong en verbleven we enkele dagen in Hotel ‘RedDoorz Syariah near Pasar Godong’.