Het afscheid was kort. Ajanna zei nog wel dat ze niet wilde dat ik wegging en dat ze me zou missen, maar niet zo erg als dat ze memmie had gemist toen die een weekje weg was. De schat. Ik had mijn bagage nog niet afgeleverd of ik kreeg ter bevestiging al een hele lieve foto, waar mijn ‘verdrietige’ familie aan een bakkie ‘troost’ zat.
De vlucht duurde ‘maar’ drie uurtjes, maar voor mijn gevoel was dit heel erg lang. Nu net geland in Instanbul. Ondanks dat de vlucht maar drie uurtjes duurde, kregen we een heuse maaltijd aan boord. Daar was ik blij om, want het advies van Ilse om op Schiphol nog even snel wat eten te halen had ik in de wind geslagen.
De vlucht heb ik overleefd, maar vraag niet hoe. Ik zat aan het raampje met links van mij twee superchagrijnig kijkende Indo’s. Geen enkel woord, lachje of knikje kon er vanaf en de Indo die direct naast me zat had constant zijn rechterelleboog ver over de armleuning waardor mijn toch al beperkte ruimte extra werd ingkort.