Na een lange verkwikkende slaap van bijna 12 uren (!) was ik al mijn vermoeidheid kwijt. Het eerste dat ik natuurlijk deed was informeren naar de gezondheid van Bapak via WhatsApp. Ik: Hi Ratna, how is Bapak? Ratna: He is better little. Doctor checked. Ik: What did he say about Bapak’s health and survival changes? Ratna: He dont talking much,,just said bapak is better and suprised when he see bapak’s condition, because last time he said bapak is coma and had a little posibility life. Ik: I am confused because I am not sure what I should do now. Is he already save enough for me leaving Godong? Ratna: its stil 2 weeks more if you stay..im not sure you will not bored,because we focus to caring bapak. i think better you leave,,bapak is better now,we will keep inform you.and please keep praying for him. Waarom weet ik niet, maar deze conversatie met adik Ratna maakte me plotseling verdrietig. Uiteraard weet ik dat Ratna en de familie de beste intensies hebben en omwille van Mark die morgen in Godong aankomt denk ik zelf ook dat het het beste is om te vertrekken. Toch voelde dit als een soort afwijzing van de familie. Alsof ik even niet meer welkom was in Godong. Veel tijd om hier bij stil te staan had ik echter niet. Nu eenmaal was vastgesteld dat ik zou vertrekken, wilde ik dat het liefst vandaag nog nog doen. Daardoor legde ik behoorlijk wat druk op mijzelf, want daarvoor was (online) research en snel en efficiënt handelen noodzakelijk. Gelukkig was het hotel dat ik aanvankelijk geboekt had opnieuw te boeken. Ik moest wel opnieuw betalen, maar dat moest ik maar voor lief nemen. Helaas bleek dat er last minute geen vliegtickets meer naar Denpasar beschikbaar waren. Niet vanaf Semarang, niet vanaf Solo, niet vanaf Surabaya en ook niet vanaf Banyuwangi. De eerste vluchten waren pas na het weekeind beschikbaar en zolang wilde ik niet wachten. Er zat niets anders op dan met de trein te gaan. Dit betekende dat ik in plaats van 6 uur (Godong – Purwodadi, 1 uur : Purwodai – Solo, 3 uur : Solo – Denpasar, 1,5 uur : Denpasar – Kuta, 0,5 uur) bijna 27 (!) uren (Godong – Purwodadi, 1 uur : Purwodai – Solo, 3 uur + 2 uur wachttijd : Solo – Surabaya, 4 uur + 3,5 uur wachttijd : Surabaya – Banyuwangi, 6,5 uur : Banyuwangi – Ketapang, 0,25 uur + 1 uur wachttijd : Ketapang – Gilimanuk, 1 uur : Gilimanuk – Denpasar, 4 uur : Denpasar – Kuta, 0,5 uur) onderweg zou zijn. Op diverse reisforums las ik de dringende tip om vooral te kiezen voor de meest luxe treinklasse (eksekutif). Dat zou slechts een paar euro meer kosten, maar zoveel meer comfortabeler dat de laagste klasse (ekonomi, geen airco onconfortabele stoelen) of de business klasse (bisnis, airco maar onconfortabele stoelen). Aangezien ik vele uren in de trein zou moeten zitten, besloot ik deze tip van ganse harte te nemen. Het enige probleem was dat eksekutif tickets alleen van te voren via tiket.com geboekt kunnen worden. Via die website kwam ik er al snel achter dat er slechts enkele treinplaatsen vrij waren die een vertek vanmiddag om 16.00 uur vanaf Solobalapan (treinstation Solo) mogelijk zouden maken. Snel wilde ik de twee benodigde treintickets: Solobalapan – Surabaya Gubeng, reisduur 4 uur/ prijs 18,75 euro (eksekutif) en Surabayang Gubeng – Banyuwangi baru, reisduur 6,5 uur/ prijs 13,20 euro (eksekutif) boeken, maar helaas werden zowel Ilse’s als mijn creditcard door tiket.com geweigerd. Navraag bij tiket.com (via webchat) leerde ons dat de creditcard eerst door hen ‘gewhitelist’ moest worden. Dat zou ‘slechts’ twee tot drie dagen duren. Toen ik vrij gefrustreerd aangaf dat ik dit maar een raar systeem vond (zo is toch het hele idee van het gebruik van een creditcard verdwenen) en ik zo lang niet kon wachten, gaf tiket.com aan dat ik het geld ook kon overmaken via een ATM transfer. Geld overmaken via een pinautomaat dus: Selamat datang di Indonesia. Voor ‘normale’ buitenlanders is deze oplossing niet weggelegd, omdat dit enkel met een Indonesiche bankrekening kan. Gelukkig had ik deze vorig jaar op eh… ‘onofficiele wijze’ geopend (officieel niet mogelijk voor niet Indonesiers) en de bijbehorende BNI betaalpas had ik meegenomen. Er stond ook geld op de rekening dus betalen via een BNI ATM machine zou mogelijk moeten zijn. Athans, dat dacht ik want het duurde even voordat ik had uitgezocht hoe je via een pinautomaat moest betalen. Te lang, zo bleek, want de beoogde treintickets waren niet meer beschikbaar 🙁 . Veel inwendig gevloek en getier later, lukte het mij uiteindelijk treintickets te boeken en te betalen voor overmorgenochtend vroeg (vertrek Solobalapan 13 juli, 1.44 uur plaatselijke tijd). Terkadang Anda beruntung dan terkadang tidak. Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 13 juli 2017
Blog
-
Treinkaartjes kopen
-
RS Panti Rahayu Purwodadi
Net één minuut na middernacht kwam ik aan in het ziekenhuis van Purwodadi. Inderdaad was bijna de hele familie verzameld rond het bed van Bapak, maar Ibu was wat mij betreft de grote afwezige. De familie bleek Ibu thuis te hebben gelaten omdat ze bang was dat Ibu de spanning niet aan kon vanwege haar slechte hart. Ik heb Nuris zelfs door de telefoon tegen Ibu horen zeggen dat het spoedig beter met Bapak zou gaan nu hij in goede handen was. Bapak zelf kreeg hier allemaal niets van mee. Ratna had gezegd dat hij in coma lag, maar ze bedoelde waarschijnlijk dat hij bewusteloos was. Het zorgstelsel in Indonesië zit anders in elkaar dan in Nederland. Aanvankelijk was een ziektekostenverzekering lang niet voor iedereen weggelegd hier, maar sinds een jaar of vijf heeft de Indonesische regering een basis-ziektekostenverzekering opgestart voor alle inwoners van Indonesië. Deze BPJS Kesehatan is voor een kleine maandpremie af te sluiten en is dekkend voor gratis eerstelijnszorg: dokter, specialist, tandarts en fysiotherapie bij de artsen en klinieken die aangesloten zijn bij deze BPJS. Er zijn 3 verzekeringsklassen: klasse 1 premie 4 euro per maand, klasse 2 premie 2,75 euro per maand en klasse 3 premie 1,65 euro per maand. De klasse geeft bij ziekenhuisopname aan op welke afdeling je komt te liggen, maar de vergoedingen voor de zorg zijn voor alle drie de klassen hetzelfde. Voor de armste laag van de bevolking is er een gratis ziektekostenverzekering, KIS genaamd, wat overeen zou moeten komen met BPJS klasse 3. Bapak is ook via KIS verzekerd en dat kon ik bij binnenkomst meteen merken. Hij lag in een kleine kamer zonder enige vorm van luxe. Het was er erg heet en vol ongedierte (vliegen, muggen, mieren, kevers, etc.) daar de kamer niet afgesloten was en rechtstreeks in verbinding stond met de hete Indonesische buitenlucht. Bij binnenkomst heeft de dokter even naar hem gekeken waarna hij tegen de familie heeft gezegd dat zij zich moet voorbereiden op het feit dat Radjiman vannacht of één van de aankomende nachten zal sterven. Daarop is Bapak in de beschreven kamer neergelegd en verder aan zijn lot overgelaten: de dokter heeft sindsdien niet meer naar Bapak omgekeken. U kunt zich voorstellen hoe de sfeer in de kamer was. De hele familie zat huilend om het bed van Bapak. Hij werd door iedereen gekust en iedereen raakte hem aan. Er werden constant verzen uit de Koran voorgelezen en gezongen. Zoveel intens Geloof, Hoop en Liefde had ik nog niet eerder gezien. Op het verzoek of ik ook voor Bapak wilde bidden, heb ik het Onze Vader van Ellie en Rikkert gezongen. Hierna is iedereen één voor één naar Bapak gegaan om afscheid van hem te nemen. Dit doet men naar Javaanse traditie door hem om vergeving te vragen voor al het (eventuele) onrecht wat hij of zij hem heeft aangedaan opdat de stervende vrij van boosheid of zelfs gevoelens van wraak na het hiernamaals kan. Het werd een lange, warme en emotionele nacht waarin wij terminaal waakten over Bapak. Verdriet, troost, onmacht maar ook vermoeidheid speelden elk van ons parten. Toen het weer ochtend werd is een familielid toch naar Godong gegaan om ook Ibu op te halen. Het was hartverscheurend om het verdriet van Ibu te zien. Hoe moeilijk Ibu en Bapak het ook gehad hebben (zie Spoorloos uitzending), haar liefde voor haar man was duidelijk onvoorwaardelijk. Het was ongelooflijk, maar niet lang nadat Ibu zich over Bapak had ontfermd, begon Bapak te ijlen en tot ieders verbazing bleef Bapak steeds vaker bij bewust zijn en tegen het einde van de middag werd Bapak zich steeds bewuster van zijn omgeving. Ook de tweede nacht bleven we over Bapak waken, maar voor mij was het lang niet zeker meer dat Bapak deze of aankomende nacht zou sterven. De volgende (tweede) ochtend leek dit beeld bevestigd te worden. Bapak kon ons weer bij naam noemen en grinnikte soms zelfs wanneer er een grapje werd gemaakt en tegen het einde van de middag ging het zo goed dat de derde nacht niet meer door de hele familie werd gewaakt. Hoewel de familie naar huis ging wilde Ibu niet van Bapak's zijde wijken. Daarom zorgde de familie er voor dat er altijd één of twee familieleden met Ibu bij Bapak zouden blijven. Zelf ben ik, oververmoeid als ik inmiddels was, teruggegaan naar mijn kamer in Godong om daar flink bij te slapen. Terima kasih Tuhan, karena ada keajaiban terjadi! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 12 juli 2017 -
Semarang – Solo – Purwodadi…
links – kiri rechts – benar stervende – hampir mati bidden – meminta Ik moet naar het ziekenhuis – Saya harus pergi ke rumah sakit Mijn familie spreekt onderling geen Indonesisch, maar Javaans. Toch krijg ik veel Indonesische woorden mee en elke dag schrijf ik nieuwe woorden op die ik heb gehoord of zelf heb moeten gebruiken. Ik had niet kunnen vermoeden dat het lijstje van vandaag er zo uit zou komen te zien. De bussen van Joglosemar waren helemaal baru (nieuw). Al de, overigens gemakkelijke, stoelen zaten zelfs nog in het plastic (alsof deze nog mee zouden moeten naar het hiernamaals). De bus was voorzien van airco: niets was bespaard om het de reiziger zo comfortabel mogelijk te maken. Helaas werd dit alles teniet gedaan door de rijstijl van de chauffeur. De boottocht van Karimunjawa naar Semarang was niets vergeleken met deze busrit. Elke keer weet je zeker dat de chauffeur een botsing gaat veroorzaken, maar dan gaat het toch net goed met name dankzij de welwillende claxon van onze bus. Je ziet hier ook dingen in het verkeer, die in Nederland echt niet aan de orde zijn: zes man op een brommer zonder helm en zonder licht, brommers en zelfs auto’s die stukjes spookrijden, koelkasten die vervoerd worden achter op een fiets op de (snel)weg, volledig met mensen volgeladen (vracht)autodaken… Na een rit van bijna drie uur kwam ik dan eindelijk (21.00 uur plaatselijke tijd) aan in Solo. Maar dan volgt een WhatsApp gesprek met adik Ratna. Ratna: Tim… Ik: Yes? Ratna: bapak in ICU now. Ik: What is ICU, Intensive Care? Ratna: hospital, he is in coma now Ik: What causes the coma, does the hospital already knows more? Ratna: They just said he is in coma. Ik: What are the procedures when someone is in coma? Ratna: Doctor said possibility to live only 5% Ik: No! Ratna: All siblings in hospital now, Purwodadi. Ik: What do you want me to do. Should I come back? Ratna: I don know, but all the family said better you are here with us. Na een dag reizen was ik hartstikke moe, waardoor ik minder goed de dingen op een rijtje kon zetten. Ik moest het nieuws allemaal even verwerken en aanvankelijk twijfelde zelfs over wat nu te doen. Ik had sinds we van de boot af kwamen ook niet meer gegeten omdat ik van plan was geweest dat in het hotel te doen, een uitgebreide schone douche te nemen en morgenochtend vroeg naar Denpasar (Bali) te vliegen. Maar na een paar minuten wikken en wegen en telefonisch overleg met Ilse <3 besloot ik uiteraard dat hiervan allemaal geen sprake meer kon zijn. In mijn beste Indonesisch heb ik Bali gecanceld en een taxi naar Rumah Sakit Purwodadi besteld. Emoties en gedachten wisselden elkaar in hoog tempo af. Aan de ene kant wist ik zeker er goed aan te doen Bali te cancelen. Het gaat tenslotte om mijn vader en hoe mooi is het dat ik juist nu in de gelegenheid bent bij hem en de familie te zijn als hij overlijdt? Aan de andere kant hebben de vliegtickets, Bali en ook het verblijf daar heel veel geld gekost. Zou het echt zo slecht met Bapak gaan dat ik dit allemaal heb moeten opgeven? Hoe straks verder als Bapak inderdaad overlijdt. Hij zal dan begraven of gecremeerd moeten worden en hoe moet het als Mark overmorgen in Indonesië aankomt? Met een gefrustreerde rit van opnieuw drie uren in het vooruitzicht, ben ik emotioneel uitgeput en verward in de taxi gestapt op weg naar Rumah Sakit Panti Rahayu di Purwodadi. Sayang Bapak, segera sembuh! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 11 juli 2017
-
Bali, here I come (1)!
Er is een tijd van komen… Precies en dat geldt helaas ook als je in het paradijs bent, althans: in ieder geval in de aardse variant Karimunjawa. Er waren geen plaatsen meer beschikbaar voor de boot naar Jepara (dat hadden we volgens het personeel van onze accommodatie op de heenweg moeten regelen, maar ‘nobody told us’: Selamat Datang di Indonesia) en daarom besloot de familie met mij mee te reizen naar Semarang. Vanuit Semarang zou ik dan met de Joglosemar bus naar Solo en de familie zou dan pulang (naar huis) gaan. Over de bootreis kan ik vrij kort zijn: het was verschrikkelijk. Deze keer niet alleen voor adik Ratna, maar ook voor mij. Schommelden we op de heenreis nog van bak- naar stuurbord, nu ook van kop tot staart. Uiteraard zaten we voorin en we overbrugden hoogteverschillen tot wel 10 meter, meer dan drie uren (!) lang. Ik heb menigeen zien overgeven en ook mijn maag had het er maar moeilijk mee. Deze snelle boot is zeker niet voor iedereen weggelegd, zo blijkt. Wat dat betreft is de langzame boot toch ook het overwegen waard. Ik had zo met mijzelf te doen, dat ik niet eens gekeken heb hoe het met Ratna ging, maar toen we uiteindelijk veilig in Semarang aankwamen bleek ze nog ‘gewoon’ in leven te zijn. Neef Nuris haalde ons op. Omdat we best trek hadden gekregen, besloten we ergens in een restaurant te gaan eten voor we afscheid van elkaar zouden nemen. Het hele weekeind waren we te vergeefs op zoek geweest naar Ayam (kip) dus nu moest en zou het dan toch echt Ayam worden. Nuris bracht ons naar een kiprestaurant (nee, niet van die keten die recent ook in Leeuwarden een vestiging heeft geopend) en onderweg zag ik de hotels waar we vorig jaar verbleven. Als je hier in Indonesië ‘een beetje pittig’ bestelt weet dan dat, als je een ‘ongeoefende’ eter bent, de stoom nog altijd uit je oren zal spuiten omdat het eten nog altijd pittiger is dan het scherpste eten van de Chinees om de hoek. Wel de perfecte manier om snel van je zeeziekte af te komen… Na het eten werd ik bij het kantoor van Joglosemar afgezet en namen we hartelijk afscheid van elkaar. Met gemengde gevoelens stapte ik de bus in: over ruim twee weken zou ik de familie weer zien. Nu voor het eerst zou ik helemaal zelfstandig, zonder hulp van de familie, door Indonesië reizen en volgens mij vind de familie het nog enger dan ikzelf. De rit naar Solo zal ongeveer drie uren in beslag nemen (normaal twee uur, maar rond deze tijd is het erg druk op de weg) waarna ik één nacht in een hotel zal slapen om morgen met het vliegtuig van Solo naar Denpasar (Bali) te gaan. Bali, ini aku datang! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 11 juli 2017
-
Fotomomentjes
Sinds begin 2016 is er op Karimunjawa 24 uur per dag elektriciteit beschikbaar. Volgens Google althans, want bij mij ging ’s avonds gewoon het licht uit: zowel letterlijk als figuurlijk. Daarnaast is de Internetverbinding zo slecht dat het uploaden van foto’s en het posten van berichten op deze Facebookpagina gewoonweg niet te doen is. Vandaar dat ik maar weer een oud trucje heb toegepast: posten met terugwerkende kracht. De oplettende lezer zal vast hebben opgemerkt dat ik dat al vaker heb gedaan deze Indonesië reis, maar nu vind ik het toch wel de moeite van het vermelden waard omdat de zogenaamde radiostilte bijna ‘ernstige’ vormen begint aan te nemen. Mensen berichten me spontaan waarom er geen updates meer te lezen zijn en of het nog wel goed met me gaat. De eerste vraag is hierboven beantwoord en op de tweede vraag kan ik volmondig ‘ja’zeggen. Wat was het hartverwarmend om te zien hoe verrast de familie was met onze accommodatie. De familie was er stil van en sommigen hadden zelfs tranen in de ogen. Ik was even vergeten dat het voor velen de eerste (!) maal was dat ze op vakantie waren. Was de familie na een lange dag reizen aanvankelijk nog vermoeid, de vermoeidheid verdween als sneeuw voor de zon bij het aanblik van onze accommodatie en de prachtige omgeving waarin deze zich bevond. Ibam (zoon van zus Ratna) lag meteen in het water evenals broer Aris Purnomo. Deze laatste was zo ontroerd over de accommodatie dat hij verklaarde niet te zullen slapen: dat zou zonde zijn van de tijd. Aanvankelijk dacht ik dat hij een grapje maakte, maar bij onze terugreis is gebleken dat hij niet of nauwelijks heeft geslapen. Niet alleen het water, ook alles wat er in leefde had een enorme aantrekkingskracht op mijn familie. Met name de mannen hebben bijna de gehele eerste nacht flink watergehouden: een heuse octopus, een palingachtige, drie platvissen, diverse krabben en inheemse vissen zijn toch een flinke buit te noemen. Zelf wilde ik ook wel eens proberen, maar dit werd niet toegestaan omdat Ilse zwanger is. Blijkbaar mag je hier niet vissen als je vrouw zwanger is. Ik zal er eens een Googletje tegen aangooien, maar wie het weet mag hij mij ook vertellen. Op de laatste avond is alles (tot aan de laatste tentakel toe) onder het genot van hapjes en drankjes opgegeten. Bij mij speelde de diarree weer op. Gelukkig in dit geval, zo had ik een goed excuus om te bedanken voor de vis. De volgende ochtend zijn we op verzoek van Ratna naar Karimunjawa Love Hill geweest. Een mooie plek, speciaal bedoeld om foto’s te maken. Dat hebben we dan ook bijzonder veel gedaan. ’s Middags zijn we naar Batu Topeng Beach geweest. Een prachtig strand waar ik tot mijn grote vreugde twee halfgeklede Belgische schonen eh… Tegen het lijf zwom: wat was het heerlijk om gewoon weer even in het Nederlands te kunnen communiceren. Vanaf het begin van de avond tot ’s avonds heel laat verbleven we weer in onze accommodatie. Hierbij is veel gelachen zoals bij een bonte avond hoort, maar ook veel gehuild omdat de adoptie meer dan eens ter sprake kwam. Karimunjawa telah saya biaya banyak, tetapi pada akhirnya itu tak ternilai harganya, Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 10 juli 2017
-
Karimunjawa
Na acht uren in onzekerheid op de haven te hebben doorgebracht en flink, maar vooral ook diep, onder de gordel getast te hebben (dat klinkt raar, maar ik heb mijn beurs aan mijn broekriem hangen) was dan eindelijk het verlossende woord daar: we konden toch nog op de valreep naar Karimunjawa. We geloofden het natuurlijk pas nadat we de kaartjes daadwerkelijk in handen hadden (zie foto). Toen we de tickets dan eindelijk in handen hadden sloeg de sfeer in positieve zin om als een blad in de boom: waar we eerst chagrijnig op een bank zaten te mokken, waren we nu weer één en al vrolijkheid. Zelfs de noodzakelijke bezoeken aan het openbare toilet (zie foto) bracht daar geen verandering in. Moe, maar voldaan lieten we vol trots ons kaartje zien aan het personeel toen we de boot opstapten. Toen het personeel daarbij opmerkte dat ik foreigner was, moest ik nog wel even 25000 idr extra betalen. ‘Selamat Datang di Indonesia’ (Welkom in Indonesië) zei mijn familie nog, maar onder het mom van ‘Van je familie en van Indonesië moet je het maar hebben nam ik deze laatste financiële hindernis. Kakak Ratna werd trouwens meteen gestraft. Ze had nog nooit eerder op een boot gezeten. Waar ze eerst nog zei dat zes uren op een boot geen probleem zou zijn, zag ze tijdens deze twee uur durende boottocht groen, geel en alle andere kleuren van de regenboog tegelijk. Toegegeven: de boot voer dan ook echt heel snel. Ik denk zelfs sneller dan een Westerse speedboot. Acht uur later dan gepland, zetten we dan eindelijk voet aan Karimunjawa land. Karimunjawa. Het hele geintje had me zoveel meer geld gekost dan verwacht, dar er onder de gordel weinig tot niets meer hing. Karimunjawa heeft welgeteld één pinautomaat en die besloten we dan ook als eerste te bezoeken. Selamat Datang di Karimunjawa! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 10 juli 2017
-
Jepara
Na drie uur in de auto komen we ruim op tijd (4.20 uur Indonesische tijd) aan in Jepara. Het plan is met de boot Siginjai naar Karimunjawa te varen (vertrektijd 7.00 uur). Helaas is het niet mogelijk van te voren kaartjes te bestellen 🙁 . Het loket opende om 5.00 uur. Na een uur in de rij te hebben gestaan, was er nog maar 1 wachtende voor ons… Deze ene wachtende kon nog tickets kopen, maar uiteraard werd daarna voor onze neus het loket dicht gegooid: boot Siginjai was officieel volgeboekt. We moesten maar kijken of er op de volgende boot (Bahari Express: vertrektijd 9.00 uur en twee keer zo duur) nog plaats is, maar dat kon men niet garanderen. Dat blijkt, want zojuist tijdens het schrijven van dit bericht horen we dat de boot van 9.00 uur volgeboekt is en ook de laatste van vandaag (13.00 uur). Maar als we per persoon flink bij betalen bovenop de normale prijs, zou er wellicht toch nog plek voor ons zijn op de laatste boot. Dat ruikt naar corruptie en als we dan toch tegen bijbetaling op een volle boot meemogen, waarom dan pas op die van 13.00 uur en niet meteen op de eerste boot van 7.00 uur of de tweede van 9.00 uur? De logica ontgaat me volkomen. We kunnen Karimunjawa ook niet aan onze neus voorbij laten gaan. De accommodatie die ik heb gehuurd op Karamunjawa is al betaald en kan niet worden geannuleerd. Bovendien zouden we zes uren voor niets in de auto zitten wanneer we nu terug naar huis zouden gaan. Er zit denk ik niets anders op dan flink (bij) te b(et)alen en 5,5 uur te wachten. Wat voel ik me belazerd. Sistem tiketnya sangat menjengkelkan!!! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 6 juli 2017
-
Taboe of tabo?
De laptop is al ingepakt en typen op zo’n klein schermpje op mijn mobiel gaat me nooit goed af. Ik houd het deze keer daarom kort, ook omdat ik over vijf-en-een-half uur vertrek naar Jepara en ik nog wat slaap wil pakken. Het is nu 20.30 uur (Indonesische tijd). Zojuist heb ik afscheid genomen van Ibu dan Bapak. wellicht had ik dat beter niet kunnen doen, want ze was helemaal in tranen. Het kan zijn dat ze geëmotioneerd was omdat we veel over de adoptie spraken (Ratna vertaalde), maar het kan zo maar zijn dat Ibu niet begrepen heeft dat ik over twee-en-halve week weer terug ben. Als laatste wil ik graag iedereen bedanken voor de vele positieve reacties, ook naar aanleiding natuurlijk van het nieuws dat we in blijde verwachting zijn. Bijna 5000 (!) mensen lezen een of meerdere berichten op deze Facebook pagina. Daar word ik toch wel even stil van, zowel in het Nederlands als in het Bahasa Indonesia. Behalve reacties krijg ik natuurlijk ook vragen en het leek me leuk de meest gestelde vraag met jullie te delen: “Bagaimana cara menggunakan kamar kecil?” Het antwoord is in Nederland taboe, maar hier in Azië tabo (zie filmpje). Selamat tidur! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 6 juli 2017 -
Pas op de plaats
Naar verwachting zal ‘saudara kembar’ (tweelingbroer) Mark over een krappe week aankomen in Jakarta, waarna hij de trein zal pakken naar vermoedelijk station Semarang of station Ngrombo (het treinstation dat het dichtst bij de familie is). Omdat Mark mij wegens misplaatste wraakgevoelens geen seconde wenst te zien of te spreken, heb ik besloten voor hem plaats te maken zodat ook hij de kans krijgt minimaal twee weken in alle rust zich zelf te kunnen zijn bij de familie en, niet geheel onbelangrijk, ‘sebaliknya’ (omgekeerd). Vandaar dat ik nu mijn tassen en mijn koffer pak. Over precies 12 uur brengt ‘saudara’ (zwager) Heri (man van kakak Arti) mij samen met adik (zus) Ratna en haar gezin, saudara Ryo (man van adik Anik), kaka Purnomo en zijn putri (dochter) Risya naar Jepara. Om 2.00 uur ’s nachts dus (Indonesische tijd): de tijd dat ik hier in Indonesië normaal ongeveer naar bed ga. Het is een autorit van ongeveer drie uur, dus we zouden voor 6.00 uur Indonesische tijd aanwezig moeten kunnen zijn (een uur voor de boot naar Karimunjawa vertrekt). Vanmiddag heb ik in gebrekkig Indonesisch al afscheid genomen van de het personeel van Indomaret (“Eh, malam ini saya akan berangkat ke Jepara dan Karimunjawa) en sore (in de namiddag) zal ik met gemengde gevoelens ook afscheid nemen van Ibu (moeder) dan (en, spreekuit: ‘den’) Bapak (vader, spreekuit: ‘bappa’), de rest van de familie, de wel gewaardeerde buren en niet te vergeten de airco waar ik maar liefst twee volle dagen van heb kunnen genieten. Keluarga selamat tinggal sayang, sekitar dua setengah minggu! <3 Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 6 juli 2017
-
Airco gemaakt!
Het is al weer een paar dagen geleden dat ik wat gepost heb. Nu zou ik als excuus kunnen gebruiken dat ik er de puf en de tijd niet voor had en dagen hartstikke ziek, zwak en misselijk in bed heb gelegen… Gelukkig is dit niet waar. Al een paar dagen ben ik van het braken en de koorts af en sinds een dagen is mijn eh… ontlasting ook weer ‘representatief’ te noemen. Nu ik er zo over nadenk, valt er gewoon weinig bijzonders te melden. Zoals in de vorige post gezegd heeft het leven hier in Indonesië haar normale draai weer gevonden en is men overgestapt op de orde van de dag: van 7.00 uur tot 12.00 uur (pagi) wordt er gewerkt, vanaf 12.00 uur tot ongeveer 14.00 (siang, heetste gedeelte van de dag) uur wordt er gerust en soms zelfs daadwerkelijk geslapen, van 14.00 uur tot ongeveer 17.00 uur gaan familieleden bij elkaar op bezoek of te eten (sore) en vanaf 18.00 uur en later begint de avond (malam). Bij de familie staat veelal de ochtend in het teken van werk of het voorbereiden van werk. Waar de familie vanaf 5.00 / 6.00 uur opstaat (dan voelt het nog koel aan in Indonesië) sta ik zelf tussen 8.00 uur en 10.00 uur op. Het heeft dan geen zin om de familie op te zoeken, vandaar dat ik dan vaak naar de Intermaret ga (een mini supermarkt om eten en drinken te halen), de handwas doe, de kamer schoonveeg, de toilet nog een keertje extra doortrek en zo waar bijzonder basic gesprekken in het Indonesisch voer met buren. Daarna ben ik natuurlijk de beroerdste niet om net als de ‘locals’ tijdens siësta (siang) geheel volgens de traditie ook maar een uurtje te slapen of ontspannen te lezen of te Internetten. Rond 16.00 uur zoek ik de familie op om er te eten en gezellig bij te praten. De ene avond ga ik naar zus en de andere avond naar zo (broer). Soms wordt er geschaakt, soms wordt er gevist, soms wordt er gegeten en één keer is er zelfs een beroep gedaan op pchulpFriesland vanwege een mobiele telefoon met kuren. Tussen 18.00 uur en 19.00 uur maakt de familie zich op om te gaan slapen en dan ga ook ik ‘pulang’ (naar huis). Tot eergisteren bleef ik vervolgens zo lang mogelijk buiten omdat mijn kamer zo heet was. Als ik de deur wijd open hield, dan was de temperatuur in de kamer rond 3.00 uur dermate afgekoeld (rond de 35 graden) dat het enigszins mogelijk was puffend en steunend in slaap te vallen. Maar eergisteren was de eigenaar van de woning weer thuis (waarschijnlijk met Eid bij familie verbleven). Toen hij mij zag zei hij gelijk: panas (heet) en de volgende dag heeft hij de airco laten maken. Wat een verademing, de koelkast en de vriezer kunnen weer dicht en na een volle week voor het eerst rond 11.00 uur in slaap kunnen vallen!! Mungkin besok! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 5 juli 2017
