Categorie: Tim op IC Sneek

Na uiteindelijk een goede nacht vind ik de dag maar helemaal niks. Ik ben nerveus over hoe het met jou gaat en nog zo een week met de kinderen binnen zie ik gewoon zo niet zitten. Alles komt op me af en ik ben de hele ochtend in staat in huilen uit te barsten. De tijd kruipt voorbij… Ajanna ontpopt zich ondertussen tot mode-icoon ofzo want ze kleedt zichzelf aan in de mooiste creaties. Ze merkt heel duidelijk dat er iets aan de hand is en probeert te helpen. Meestal belt de IC rond 10 uur maar het is nu al 10:45 en ik heb nog niets gehoord. Net nu het met jou niet goed gaat. Ik wil weten hoe je de nacht bent door gekomen! Zouden ze druk zijn op de IC? Hebben ze het dan zo druk met jou? Gaat het wel goed? Tegen twaalven word ik eindelijk gebeld: je bent lekker diep in slaap en je zuurstof is weer wat naar beneden geschroefd. Ze laten je nu 48 uur zo op je buik liggen, zodat je langzaam wat kan bijtrekken. Ik heb afgesproken dat ik half 2 even naar je toe ga. Mijn moeder stelt voor dat zij dan voor mij naar het ziekenhuis komt, heel fijn! Pa en ma komen naar Bolsward om op de meiden te passen. Ze gaan buiten wandelen want officieel zitten de meiden nog in quarantaine natuurlijk. Langzaam voel ik me weer wat rustiger worden en krijg ik wat energie om Joanne te helpen met schoolwerk en even een spelletje te doen met Ajanna. Het is deze keer veel fijner om bij je te zijn. Je bent natuurlijk diep in slaap en ik heb vandaag totaal geen contact met je maar daardoor heb je wel veel meer rust dan gisteren. Jouw zuurstofgehalte blijft goed stabiel, dus de medicatie (bloedverdunners en ontstekingsremmers) werken. Ik vertel je weer vanalles, ik aai je door je haren en houd je hand vast in de hoop dat je gauw de mijne weer kunt vasthouden. Ik heb je naast me nodig Lief. Deze keer is er wel vaak even een verpleegster bij me, ook omdat er een buurman naast is komen te liggen. Dat is wel heel fijn, ze legt me dingen uit en maakt foto’s. Beneden gekomen huilen mijn moeder en ik even, alles is zo ongrijpbaar en je kunt niets doen… Thuisgekomen hebben pa en ma toch binnen (met mondkapjes) wat voor ons opgeruimd, ik had er de afgelopen tijd geen energie voor. Maar wat scheelt het een stuk als er weer wat ruimte in huis komt. Het voelt weer meer als ons thuis in plaats van dat stomme hok waar we niet uit mogen. Update na het avondbellen: Je ligt er nog net zo bij als vanmiddag uiteraard. Je hebt op zich niet zo heel veel extra zuurstof nodig, dus dat is goed. Maar als ze je morgen weer op de rug draaien kan dat natuurlijk weer anders zijn. We gaan het zien morgen. Eerst lekker slapen, deze dag hebben we weer gehad.

Geplaatst door TimopicSneek op Zondag 26 december 2021

Na een heeerlijke lange nacht word ik eigenlijk ook heerlijk wakker. Ik voel me goed! Zou ik vandaag naar je toe kunnen? Ik hoop het! Ajanna en ik gaan naar beneden en na een ontbijtje is het hoogtijd om hier op te ruimen. Het is echt een bende! Overal gebaksbordjes, bekers nog halfvol, cadeautjes en verpakkingen. De grote tafel ligt ook echt vol… Tijdens het opruimen kijken Ajanna en ik ‘K2 zoekt K3’. En het zonnetje begint door de ramen te schijnen. Eindelijk voel ik weer een beetje warmte en geluk 🙂. Ongeveer kwart voor 11 belt de IC. Je bent weer een beetje wakker, maar op de vraag of je lekker hebt geslapen schud je je hoofd. De verpleging vertelt dat ze zo een CT-scan bij je gaan doen, je longen gaan nog onvoldoende vooruit. We spreken af dat we na de scan weer even bellen. Op de scan zien ze geen klaplong o.i.d., maar de longarts gaat nog kijken of je wellicht longembolieen hebt. Na lunchtijd ga ik even een dutje doen. Eigenlijk doe ik dat elke dag wel even en de meiden spelen dan heel lief beneden. Ajanna komt zo nu en dan wel even kijken of ik wel echt slaap. Wanneer ik net wakker ben, word ik gebeld door de IC arts. Je hebt inderdaad longembolieen en de Covid in je longen is erger geworden. Ze gaan je bloedverdunners en ontstekingsremmers geven. Daarnaast is het mogelijk dat ze je weer in slaap gaan brengen en terug op je buik draaien. We hadden afgesproken dat ik half 3 naar je toe zou gaan, maar als ik net fris uit de douche kom, krijg ik een appje of het ook om 5 uur kan. Er komt een nieuwe patient naast je liggen en daar zijn ze druk mee. Met ma spreek ik af dat zij ook naar het ziekenhuis komt. Zij weet uit ervaring dat het heel fijn is dat er iemand beneden wacht. De meiden gaan naar de buren, ze hebben hier erg zin in. Eindelijk even een andere omgeving dan ons eigen huis. Om half 5 vertrek ik naar Sneek. Het is fijn even het huis uit te zijn, maar het nieuws van vanmiddag dringt ook door. Nu de kinderen even niet bij me zijn, laat ik de tranen de vrije loop. Aangekomen in het ziekenhuis loop ik naar de gang waar de IC is. Ik ben nog wat vroeg dus ik moet even wachten in de familiekamer, ik vond het best spannend om zo naar jou toe. Ik heb je al vaak gezien via de telefoon, maar hier nu zijn is toch anders. Als ik word geroepen gaan we eerst door een soort sluis. Hier word ik aangekleed met handschoenen, een schort, een spatbril en een medisch mondkapjes. Vanuit de sluis kan je naar de verschillende boxen (kamers) waar per box 2 patiënten kunnen liggen. Jij ligt in box 5 en dan direct rechts om de deur. Wanneer ik je zie liggen is het eigenlijk toch wel zoals tijdens het bellen, het is niet een extra schok zeg maar. Ik word al vrij snel alleen met je gelaten. Ik vertel je maar vanalles in de hoop dat je iets hoort, maar dat is ook wat onwennig. Heel soms reageer je even door met je hoofd te schudden of te knikken. Maar hoe langer ik blijf hoe verder je weer wegzakt. Het kost je erg veel energie om een beetje bij te blijven. En logisch ook. Je hoest ook regelmatig en dat klinkt heel akelig met die tubes in je keel. De zuster vraagt of ze even moet komen en dat beaam ik. Ze kan blijkbaar een slangetje door je buis naar je longen brengen om slijm weg te zuigen. Daarna gaat het beter. Zo klets is ik zo’n 45 minuten maar door en dan denk ik dat ik ook maar weer ga. Ma zit intussen ook beneden te wachten. Hoe vervolgens het hele hygiëne protocol werkt weet ik niet, dus ik loop maar weer de sluis in. Blijkbaar had ik dat niet mogen doen want een verpleegster stuurt me wat gepikeerd terug de box in. Daar moet ik de handschoenen en het schort uitdoen en in de prullenbak gooien. Dan mag ik naar de sluis om het medische mondkapje om te wisselen voor een nieuw blauw mondkapje (met 4 touwtjes, heel irritant) en ik moet de bril poetsen met een doekje want die wordt hergebruikt. Wanneer ik ma beneden zie zitten vallen we elkaar huilend in de armen. Ook voor haar is de hele situatie heftig maar ik ben heel blij dat ze er is. Ik rijd alleen naar huis en ma gaat weer naar Franeker. Ik haal de meiden op bij Jola en ik drink er even een kopje thee. Mireille heeft vandaag voor ons gekookt. Joanne mocht kiezen wat ze wilde eten want het was tenslotte de dag na haar verjaardag. En… Joanne wilde worteltjes! Dus heerlijk worteltjes met aardappelen en vissticks. Lekker hoor! De dag gaat me niet in de koude kleren zitten dus we gaan maar weer vroeg het bed in. Al wachten we dan wel altijd het telefoontje van de IC af. Dit is wat ik erna naar onze ouders heb gestuurd: “Tim ligt inmiddels weer op zijn buik en weer lekker diep in slaap. Ze hebben het hem van tevoren nog uitgelegd en hij was het er mee eens. Hij was vanmiddag echt niet op zijn gemak en echt ziek. Ze gaan morgen wat bloed op kweek zetten en misschien iets van een biopt uit de longen om te kijken of hij toch nog iets van een bacterie ofzo bij zich heeft.” Het gaf me serieus wel rust dat je weer in diepe slaap was, want je had het vanmiddag niet fijn lief 💖 . Geëmotioneerd val ik in slaap. Zet ‘m op Lief! Vecht je hier doorheen!

Geplaatst door TimopicSneek op Vrijdag 24 december 2021

Ajanna kwam vanmorgen bij me liggen en verrassend (!), Joanne kwam ook al gauw. Ajanna en ik hebben voor Joanne gezongen waarna we naar beneden zijn gegaan. Daar stonden de kaartjes, 1 cadeautje van ons en een pakket dat gister al kwam op haar te wachten. Het uitpakfestijn (dat nog de hele dag zou duren) begon. Ons cadeautje was een onesie (die ze de hele dag heeft gedragen), de kaartjes waren o.a. van Joan, een tekening van Sven en van Mike en Marjolein. Het pakket kwam van Josephine en Amelie: een bakpakket incl schort, bakmix, vlaggetjes, chocola en zeemeerminnen-kruidnoten. We gaan ontbijten, maar dat wordt al gauw verstoord door een pakketbezorger. Hij komt een grote doos van Greetz brengen. Zo’n doos die je openmaakt en dat er dan een ballon uit komt zweven. Zo ook deze. De ballon komt van alle juffen en meester van de Jozefschool. Echt zo ontzettend lief en attent! Zo rond half 10 worden we gebeld door de IC. Je bent een beetje wakker! Je hebt goed door dat Joanne jarig is en Joanne en ik zien dat je er een beetje verdrietig van wordt. Het gaat verder goed met je maar je wordt wat meer wakker en in de paniek wil je dan de tubes uit je keel trekken. Daarom hebben ze je handen gefixeerd aan je bed. Daarnaast zakt je zuurstofgehalte als ze je even omdraaien, dat is wat zorgelijk. Na het telefoontje moet Joanne even erg huilen, logisch, het is zo’n gekke situatie zo; jarig, in quarantaine met je papa in het ziekenhuis. Terwijl Joanne nog half in tranen is komt oude oma een cadeautje door de deur brengen en tegelijkertijd komen ook oom Ton en pa en ma. Pa en ma hebben nog een drukke dag voor de boeg: eerst naar Joanne, dan naar jou en daarna nog naar Gorinchem, want Amelie is ook jarig. Zij komen even binnen, met mondkapjes op. Ze hebben taart voor ons en donuts voor de meiden mee. Pa en ma zitten aan tafel terwijl de meiden en ik op de bank zitten. Joanne en Ajanna weten heel goed dat ze nu afstand moeten houden en opa en oma even niet mogen knuffelen. Joanne krijgt van hen oma’s ‘oude’ telefoon: ze is er even helemaal stil van… Wanneer pa en ma weg zijn, komt er weer een postbezorger met een enorme doos. Hier komen maar liefst twee grote ballonnen uit gevlogen: een smiley ballon voor Ajanna en een grote taart ballon voor Joanne. Van oom Gerard en Miriam, echt onwijs lief! Ook zij leven afgelopen week erg mee en sturen meerdere appjes en kaarten. Allard en Eline komen dan ook nog even op raamvisite en na de lunch komen Marvin, Lorena en alle kinderen langs. Ook fijn om hen weer even te zien. Hierna ben ik echt kapot en ga ik even liggen. Toevallig komt er in de tussentijd even niemand, ook wel even fijn. Ik word wakker van geroep: wooow wat veel post!!! En dat was zo, een hele berg kaarten en twee brievenbuspakketjes. Daar waren we wel even zoet mee. Ik verdenk onze ouders ervan dat ze iedereen hebben opgeroepen kaartjes te sturen, wederom weer zo lief. Nog voor we alle kaarten hebben kunnen lezen komt de pakketbezorger weer langs. Vier grote pakketten en allemaal voor Joanne! Een grote doos voor knutselspulletjes van Arjen en Ellen, een buitenspel van Joan, aquabeats van Erik en Micayla en een Smartgame van Jildert en Marleen. Wow! Tegen 4en komen mijn ouders op visite. Ze hebben ook boodschappen mee, heel fijn! Ze hebben ook zelf taart en thee meegenomen. Zij gaan in de overkapping zitten en ik zit bij de achterdeur. Fijn om zo toch weer even mensen om je heen te hebben. Al begin ik nu ook wel heel moe te worden. Met mijn ouders spreek ik af dat ze even patatjes voor ons gaan halen, geweldig hoor zulke hulpen! Mijn ouders zijn nog maar net weg of Jola komt met de kinderen. Jola is erg buiten adem als ze praat en ze hoest veel. Pawel en de kinderen zijn inmiddels weer uit quarantaine. Joanne en Ajanna vinden het fijn om eindelijk weer wat kinderen om zich heen te hebben.

Geplaatst door TimopicSneek op Donderdag 23 december 2021

Vandaag staat het volgende op het programma: Tussen 10 en 11 beeldbellen met jou 11:15 Joanne beeldbellen met de klas 13:00 Werk gaat mij bellen En hopelijk vanmiddag naar jou toe Lief! Joanne is vanmorgen heel goed bezig geweest met haar rekenwerk. In de overkapping kan ze zich goed concentreren. Ze is weer bijna helemaal bij. Ondertussen belt de IC maar niet… en dat maakt me onrustig. Er zal toch niet iets aan de hand zijn? Om 12 uur bel ik zelf even naar de IC; de arts zegt dat het even heel druk is en dat hij niet weet hoe het met jou gaat. Daar maak ik maar uit op dat hij in ieder geval niet met jou bezig is. Na de lunch ga ik even liggen. De meiden zijn even op de telefoon/televisie. Ze zijn heel lief voor me. Om 13 uur belt Marjan en gelukkig krijg ik alle tijd om beter te worden en eventueel rustig uren op te bouwen. Dan om 14 uur belt eindelijk de IC. Het gaat gelukkig goed met je. Gisteravond was je even wakker, je was erg in paniek en probeerde de buizen uit je keel te hoesten. Jouw zuurstofgehalte gaat dan ook naar beneden, ze hebben je daarom eerst weer in slaap gebracht, maar nu met een middel dat wat minder lang werkt. De verpleegster gaat overleggen met de arts of ik vandaag bij je langs mag komen. Ik moet 24 uur klachtenvrij zijn en gister had ik een goede dag. Nu heb ik wel een beetje hoofdpijn maar dat is wel logisch met deze situatie toch? Ik ga even douchen, maar als ik na het douchen even mijn temperatuur meet blijkt dat ik toch weer koorts heb. Hierop besluiten pa en ma meteen naar jou toe te gaan, dat is wel heel fijn. Rond een uur of 3 komt Jola even op visite. Pawel en de kinderen zijn inmiddels uit quarantaine maar Jola is echt nog niet goed. Na elke zin is ze buiten adem. Ze geeft me een hele dikke knuffel en samen huilen we even heel hard. Nu pas merk ik dat ik er de hele week eigenlijk alleen voor heb gestaan. Het gaat goed hoor maar echt ruimte voor emoties is er dan niet met de meiden om je heen. Terwijl Jola hier is, belt ma vanuit het ziekenhuis. Zo fijn om je weer even te zien: je bent helaas ver weg maar je hebt ontlasting gehad en dat is goed nieuws. Verder doen we rustig aan vanmiddag. Ik voel me niet heel lekker en dat is kut, maar ik moet me er maar aan overgeven. Rosita komt om 5 uur eten brengen en we merken dat we ook best al trek hebben dus we warmen het direct op. Echter proef en ruik ik helemaal niks en daarom eet ik ook niet zoveel. We maken er vandaag een kort dagje van, vroeg naar bed. Update na avondbellen met de IC: Je bent weer heel onrustig geweest, je hebt je erg misdragen zei ze 😉 Je werd weer wat wakker en hoest dan zo hard dat je buis er bijna uitkomt. Ze hebben even flink werk van je gehad. Maar nu heb je een middel gekregen dat door patiënten ‘hemels’ wordt genoemd. Ze hopen dat je daarmee wat rustiger wakker wordt. Op momenten van paniek keldert je zuurstofgehalte en adem je wel 40 tot 50 x per minuut. https://youtu.be/7fh_9lEP1Ow

Geplaatst door TimopicSneek op Woensdag 22 december 2021