Categorie: Reizen

  • Onderweg naar Istambul

    Onderweg naar Istambul

    Zes weken. Op het moment dat ik het typ slaat mijn hart een slag over. Zes weken is lang. Zes weken zonder vrouw en kind. Waar ben ik aan begonnen. Doe ik hier wel goed aan? Maar het verlangen naar mijn familie in Indonesië is zo sterk. Wat viel het afscheid zwaar. Joanne was helemaal in tranen. Nog meer dan Ilse en dat wil toch wat zeggen. Joanne wordt ook al ouder en ze heeft alles feilloos in de gaten. Nog meer dan ik en dat wil toch wat zeggen. Joanne weet heel goed dat ik naar Indonesië ga, wat ik er ga doen, wie ik daar ga opzoeken (nieuwe opa en oma). Ze weet ook dat ik een lange tijd niet thuis ben. Nou ja, ik ben wel thuis. Maar dat is een ander thuis en zelfs dat lijkt Joanne te begrijpen. Wat ben ik blij dat vrouw en kind begrijpen dat ik ‘zomaar’ zes weken naar Indonesië ‘moet’. Zelf begrijp ik er namelijk niks van. Wellicht dat het inzicht de komende zes weken komt. Maar hoe dan ook bedankt Ilse en Joanne. Aku mencintaimu! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 23 juni 2017
  • De laatste voorbereidingen

    De laatste voorbereidingen

    Vandaag dan de laatste voorbereidingen. ’s Ochtends naar de kapper, tussen de middag nog even de Heamiel markt over en ’s middags dan toch echt de koffers inpakken. Ik heb er zin in, al was het alleen al dat ik uit (onbetrouwbare) bron heb vernomen dat Derk Bolt en Eugenio Follender van Spoorloos zojuist zijn vrijgelaten. Wanneer mensen mij een fijne vakantie toewensen dan dank ik ze hartelijk, maar net als de vorige keer zie ik mijn reis naar Indonesië niet echt als een vakantie. Wel zal mijn bezoek aan Indonesië anders verlopen dan de vorige keer. Ik verblijf wederom op dezelfde kampong als mijn biologische familie, maar de familie heeft nu een soort guesthouse voor mij beschikbaar laten stellen met daarin een normale toilet, een normale douche, een bed, een koelkast en zelfs een airco. Allerlei luxe die ik tijdens mijn vorige bezoek aan Indonesië niet had. Helaas betekent dit wel dat ik ietsjes verder van de familie af zal zijn (zie plattegrond) t.o.v. 2016. Hoewel dit iets meer privacy geeft, geloof ik toch dat ik liever wederom door een gat in de grond mijn behoefte had gedaan, me in een bak met (vervuild) grondwater had gedouched en op de grond had geslapen om meer één met de familie te kunnen zijn. Enkele maanden geleden heb ik geprobeerd dit aan de familie uit te leggen: ik kreeg begrip, maar ergens anders verblijven dan in het nieuwe guesthouse (op eigen kosten, dat wel natuurlijk), was wat betreft de familie geen optie. Ik ben dus reuze benieuwd… Morgenavond om 19.15 uur vertrek ik met Turkeys Airlines (vlucht 1954) naar Istanbul om vanuit daar op 24 juni om 1.10 uur (Nederlandse tijd) door te vliegen naar Jakarta (vluchtnummer 56, aankomst 24 juni 13.00 uur Nederlandse tijd). Omdat het in Indonesië dan al ‘Malam’ (avond) is, zal ik in een hotel nabij het vliegveld overnachten. De dag erop vlieg ik dan door naar Semarang om rond het einde van de middag voor het eerst bij de familie aan te schuiven. Deze dag is niet toevallig uitgekozen: de hele familie zal bij elkaar zijn om het einde van de maand Ramadan te vieren. Eid (bij ons bekend als Suikerfeest) is een echte family happening en ik wil daar erg graag een keer bij zijn. Aanvankelijk zou ik de volledige zes weken bij mijn familie blijven, maar een paar maanden geleden vernam ik ineens dat mijn tweelingbroer Mark ook de biologische familie zou bezoeken, ergens na de eerste week in juni. Om Mark ook twee weken alleen met de biologische familie te gunnen, heb ik besloten een weekendje naar het eiland Karimunjawa (vlak boven Semarang) en twee weken naar Bali te gaan. Lijkt me bepaalt geen straf! De laatste twee weken van mijn Indonesië reis zal ik weer in het guesthouse op de kampong van mijn biologische familie doorbrengen en uiteindelijk zal ik maandag 7 augustus om 9.40 uur (vluchtnummer 1951) weer op Schiphol landen. Sayang keluarga. Sampai beberapa hari! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 22 juni 2017
  • Bij de Indonesische ambassade

    Bij de Indonesische ambassade

    Het is bijna zover: volgende maand ga ik voor maar liefst zes weken naar Indonesië! Ik verblijf er dus langer dan een maand en dat betekent dat ik een visum nodig heb. Daarom ben ik nu bij de Indonesische ambassade in Den Haag: als het goed is ligt het voor me klaar. Voor de geïnteresseerden: uiteraard zal ik op deze pagina weer zoveel mogelijk verslag doen van mijn reis, mijn bevindingen en mijn familie naar/ in Indonesië. Vriendelijke groeten, Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 24 mei 2017
  • Vlog: Bahasa Indonesia (1)

    Preparing for Indonesia, language lesson one…

    Geplaatst door Tim Dondorp op Zondag 26 maart 2017
  • It giet oan

    2017: It giet oan (nadere informatie volgt)…

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 3 februari 2017
  • Weer in Fryslân

    Inmiddels ben ik alweer twee dagen thuis en druk bezig de opgelopen achterstand van pchulpFriesland​ in te halen. Het leven gaat weer door: de eerste computers en laptops zijn alweer gemaakt, de eerste klantbezoeken zijn afgelegd en ook de eerste website is al weer afgeleverd. Ilse was erg blij met hetgeen ik voor haar gekocht en meegenomen had uit Indonesië en ook Joanne was erg blij met wat ik voor haar had gekocht en met de cadeautjes die haar tantes uit Indonesië voor haar en zo bleek dus ook voor Ilse hadden gekocht. Terima kasih banyak! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 2 november 2016
  • Afscheid van de familie (3)

    Afscheid van de familie (3)

    Op het vliegveld van Jakarta wacht ik op vlucht QR 955 van Jakarta naar Doha. Over anderhalf uur vliegen we. Zojuist vroeg Ilse over de free Wi-Fi van Jakarta Airport hoe mijn eerste vlucht van Semarang naar Jakarta verliep. Ik heb al veel geschreven over mijn emoties. Ik heb blije, verdrietige, verwarde en zelfs boze momenten gekend, maar plaats voor tranen was er bij mij niet. Ook niet bij het afscheid van vandaag. …Tot het moment dat mijn vliegtuig uit Semarang opsteeg. Toen moest ik van verbazing (want dat doe ik eigenlijk nooit) huilen. Huilen van verdriet, verwarring en wellicht ook wel van een beetje boosheid. Inmiddels ben ik aan het idee Indonesië en mijn familie aldaar achter te laten gewend. De pijlen zijn weer gericht op Nederland en hoewel ik daar nog veel van de afgelopen twee weken zal moeten verwerken heb ik er weer zin in! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 30 oktober 2016
  • Afscheid van de familie (2)

    Afscheid van de familie (2)

    Saya pulang! Het is nu 23.30 uur in Indonesie. Vanochtend heb ik ‘officieel’ afscheid genomen van Ibu, Bapa, kaka Ismanto, kaka Nuryati, kaka Arti, kaka Rina en ‘officieus’ van nani Anik, nani Eny, nani Nurul en nani Ratna. Ik zeg ‘officieel’ (zie foto) en officieus, omdat ik sterke vermoedens heb dat de nani’s (jongere zussen) morgen naar vliegveld Achmad Yani International Airport (SRG) komen om ‘officieel’ afscheid van me te nemen. Het afscheid, wat kan ik daarover zeggen. Eigenlijk niet zo veel want net als bij eigenlijk ‘alles’ wat ik hier heb meegemaakt heb ik moeite het een en ander in woorden uit te drukken. Laat ik het me maar gemakkelijk maken door te zeggen dat het afscheid emotioneel was en dat we niet kunnen wachten op het moment dat we elkaar weer zien. En hier zit ik nu, in het Bliss Soetta Hotel in Semarang. Noem mij gek, maar ik heb voor dit hotel gekozen omdat het het meest oostelijke in Semarang is. Met andere woorden: van alle hotels in Semarang, is dit hotel het dichts bij de familie. Wat een verschil met de kampong: ik heb een kingsize bed, airconditioning, een bureau waarachter ik dit nu aan het typen ben, een douche met warm stromend water, een toilet met een heuse toiletbril, toiletpapier en een vreemd kraantje waarvan ik niet durf te Googlen hoe die te gebruiken, een kluisje, een mini koelkast, een waterkoker, roomservice en zo kan ik wel even doorgaan… …Maar ik kan er niet van genieten, omdat ik me eenzaam en verdrietig als nooit te voren voel. Wat doen daarom de vele lieve en positieve reacties op mijn verslagen (die ik nog niet allemaal gelezen had, omdat ik me aanvankelijk zoveel mogelijk wilde focussen op Indonesie) me nu goed. Het is fijn te weten dat jullie allemaal zo begaan en geinteresseerd zijn. Hier wil ik jullie allemaal heel erg voor bedanken. Terima kasih banyak! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 29 oktober 2016
  • Laatste nacht op de kampong

    Het is nu malan (1.00 uur) hier in Godong. Net als mijn eerste twee nachten op de kampong kan ik de slaap niet vatten. Het besef dat morgennacht de laatste nacht zal zijn die ik bij de familie doorbreng, houdt me wakker en maakt me weemoedig. Liet ik de afgelopen perioden geheel in de sfeer van de Indonesische cultuur alles maar op me afkomen en gebeuren, morgen zal daar een eind aan komen: geheel in de sfeer van ‘onze’ cultuur zal de dag in teken staan van het inpakken, voorbereiden en het plannen van de terugreis naar Nederland. Zoals eerder vermeld vielen de omstandigheden mij op de kampong aanvankelijk zwaar, al was het alleen maar omdat ik Joanne, mijn gitaar en Ilse (let op: in ‘willekeurige’ volgorde) vreselijk mis. Zo lag ik vandaag nog met stevige buikkrampen de hele dag alleen ziek in bed (buikgriep). Ibu (moeder) en kaka (zus) Rina in tranen omdat ik zonder mijn familie (vrouw en kind) in een vreemd land op een kampong onder erbarmelijke omstandigheden ziek zou zijn. Hoe blij waren ze toen ik ze verzekerde dat Indonesie mij niet meer zo vreemd aan deed en ik aankaartte dat zij toch zeker ook familie waren. Daarnaast vallen de omstandigheden mij na bijna twee weken niet meer zo zwaar en dankzij de diarree ben ik aan de toilet ondertussen ook wel gewend. Nani (zus) Ratna, vertelde mij dat de familie ontzettend dankbaar is voor mijn keuze op de kampong te verblijven en ik heb er geen moment spijt van gehad. Een betere manier om elkaar te leren kennen is er niet en wanneer ik volgend jaar weer twee weken hier naar toe ga zou ik zo weer op de kampong verblijven. De kampong zal er dan wel anders uitzien: van het geld van nani Lin zal het huis van Ibu gerenoveerd zijn en het huis van kaka Arti zal uitgebreid zijn met een tweede verdieping. Ik kijk er nu al naar uit. We hebben op de campong voornamelijk gelachen. Zo heb ik een mobiele telefoon van een familielid gemaakt omdat er geen IMEI nummer actief was (bekend probleem Wim, maar geen nood: pchulpGodong lost het op) en werden er veel grapjes gemaakt. Er is echter ook gehuild. Zo werden we geconfronteerd met cultuur-, inzicht- en meningsverschillen (pakewoh), maar hopelijk komen we daar overheen. Ik verwacht niet anders, want er is sprake van wederzijds respect, geloof, hoop, liefde en vertrouwen. Meer heb je niet nodig om familie van elkaar te zijn en te blijven, zowel in voor- als in tegenspoed… Ook is de adoptie ter sprake gekomen omdat Ibu zich steeds meer hiervan begint te herinneren. Hierdoor heb ik weer nieuwe dingen gehoord en nieuwe inzichten gekregen. Zo heb ik mijn hele leven gedacht dat ik ‘Heri Setiowan’ heet en mijn tweelingbroer ‘Heri Setiono’ (zo staat het ook vermeld op onze adoptiepapieren en onze identiteitsbewijzen), maar in werkelijk ben ik Heri Setyono en is Mark dus Heri Setyawan. Hoe het kan dat de namen zijn omgewisseld en verkeerd gespeld zijn? Nani Ratna zou zeggen: “No reason…,” waarmee voor haar de kous af zou zijn. Wat dat betreft kunnen wij nog veel van de Indonesische mentaliteit leren. Dengan seluruh Cintaku, Heri Setyono

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 27 oktober 2016