Tim Dondorp

Categorie: Reizen

  • Stasiun Ngrombo (1)

    Stasiun Ngrombo (1)

    Via één van de vele bijeenkomsten van Stichting Mijn Roots (een stichting die geadopteerden uit voornamelijk Indonesië helpt bij hun zoektocht naar biologische familie of andersom) heb ik Inge (Wanita Ibu Irawati) leren kennen. Een vrouw die net als bijvoorbeeld Sander Metz is geadopteerd vanuit Ambarawa, een plaatsje ongeveer 50 kilometer onder Semarang. Inge is enkele weken geleden ook naar haar geboortestreek afgereisd om zich daar onder de locals te begeven om te beleven hoe het leven daar is. Vandaag ging ze echter weer terug richting Nederland. Ze zou met de trein van Station Semarang Poncol naar Jakarta, waar ze na een paar dagen het vliegtuig zou pakken naar Nederland. Ik volgde Wanita al een tijdje op Facebook, vandaar dat ik op de hoogte was van haar plannen. Een paar dagen geleden had ik haar een bericht gestuurd met de vraag of het haar ook leuk leek om elkaar te ontmoeten. Hier had ze bevestigend op geantwoord: vandaag zou ik dus naar Semarang gaan. Drie jaar geleden had ik op Google gezocht naar het dichtst bij de familie zijnde treinstation. Dat bleek Stasiun Ngrombo te zijn. Een treinstation dat in de koloniale tijd door Nederland is gebouwd maar volgens Google al lange tijd niet meer in gebruik was. Althans, dat zei Google drie jaar geleden. Toen ik er vanochtend weer op Google, liet Google tot mijn verbazing aankomst- en vertrektijden zien van treinen. Dat zou toch niet? Ik besloot de gok te wagen: ik sprong op mijn fiets en begaf me richting Stasiun Ngrombo. Na een heerlijk ontspannen fietstocht (relatief was het dus rustig op de weg) kwam ik er aan. Het station bleek helemaal opnieuw opgebouwd te zijn en volledig operationeel. “Eh… Saya jalan ke Semarang Poncol”, hoorde ik mezelf stamelen bij het loket. De loketbeambte keek me wat vreemd aan. Zo gaat het altijd hier in Indonesië. Ik zie er natuurlijk uit als een echte Indonesiër waardoor ik niet opval, maar zodra ik mijn mond open doe, gaat het fout (dat is trouwens in Nederland ook vaak het geval, maar dat ter zijde). Blijkbaar werd ik toch begrepen. Ik moest me nog legitimeren, 45000 IDR (2,83 euro) betalen waarna ik een kaartje kreeg naar Stasiun Poncol Semarang, het treinstation waar Inge haar terugreis naar Nederland zou starten. Verheugd zag ik dat op het kaartje wagon- en stoelnummer stonden vermeld: ik was dus verzekerd van een eigen zitplaats. Helaas, fout gedacht! Ook hier in de trein weer Indonesische taferelen: mijn stoel begaf zich aan het gangpad. Ik zat aan de treinkant waar de banken breed genoeg waren voor twee-en-een-kwart orang-orang (mensen). Toch werden er voor deze banken drie kaartjes verkocht. Dat betekende dus dat, wanneer ik mijn linkerbil tegen de rechterbil van mijn buurvrouw plakte ik nog net een stukje bank kon meepakken, maar dat mijn rechterbil het zonder de geriefelijke ondersteuning van de overigens keiharde bank moest doen. Tot overmaat was de rechterbil van mijn buurvrouw erg warm en deze warmte werd uitgestraald naar mijn linkerbil maar mijn rechterbil had het heel koud omdat er een overijverige airco op stond gericht. Het was wat ongemakkelijk, maar ik troostte me met de gedachte dat de man die voor me zat het nog ongemakkelijker moest hebben dan ik (om geen mensen te beledigen laat ik de foto maar voor zich spreken)… Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 7 maart 2019
  • Ampera Hotel: Hari Raya Nyepi

    Ampera Hotel: Hari Raya Nyepi

    Vandaag is het Hari Raya Nyepi (Nyepi dag). Dit is een dag van stilte, bezinning en meditatie in het Hindoeïsme. Je kunt deze dag na 5.00 uur in de ochtend vierentwintig uur lang je hotel niet verlaten. Niemand komt buiten en er gelden vier verboden: geen licht, niet reizen, geen activiteit en ook geen ontspanning. Houd je je niet aan deze regels, dan kun je worden opgepakt voor het verstoren van de rust. Iedereen blijft dus binnen en er mag geen licht branden. Het is ’s avonds dan ook aardedonker. De avond voor Nyepi is het Ogoh-Ogoh. Dan wordt er juist zoveel mogelijk herrie en kabaal gemaakt met als doel de kwade geesten te verdrijven. Daarna, vandaag dus, is het van 6 uur ’s ochtends tot de volgende dag 6 uur ’s ochtends Nyepi: een deze dag van absolute bezinning, rust en stilte. De stilte en het niet gebruiken van lichten is om de boze geesten die toch nog overvliegen in de waan te brengen dat het verlaten is. Ze kunnen dan niemand ‘bezitten’, want wie niet zichtbaar en hoorbaar is, bestaat niet. Indonesië is het grootste Islamitische land ter wereld, maar zoals gezegd is Nyepi Hindoeïstisch. Bovenstaande taferelen komen dan ook eigenlijk alleen voor op Bali, waar zo’n beetje alle inwoners het Hindoeïsme aanhangen en niet hier in Grobogan. Waarom ik het dan toch vermeld? Omdat Nyepi wel één van de nationale feestdagen is die Indonesië rijk is. Kennen we in Nederland 11 nationale feestdagen, doordat er een grote diversiteit aan culturen en religies is kent Indonesië er 15. Niet alleen islamitische feestdagen zijn een nationale vrije dag: er zijn ook christelijke, hindoeïstische, boeddhistische en Chinese feestdagen waarvoor het hele land een vrije dag krijgt, en daarnaast nog enkele niet-religieuze feestdagen. En hoewel Nyerpi dus niet in Grobogan gevierd wordt, is wel iedereen vrij en dat is te merken, met name aan het verkeer. Dat is namelijk veel rustiger dan normaal. Ok, naar Westerse begrippen nog steeds chaotisch druk, maar ik vond het heerlijk om in het verkeer eens mijn reet (met een t) te kunnen keren, zonder het gevaar te lopen dat er een scooterrijder tegenaan reed (met een d). Het ontbijt van Hotel Griya Laksana was karig (een bordje Nasi Goreng met thee) maar lekker en goed. Ik heb mijn bagage weer opgenomen om in te checken bij Ampera Hotel Purwodadi. Dit vond ik een mooi hotel. Nog steeds sober, nog steeds geen ramen dus geen uitzicht naar buiten maar Patricia Sijbrandi-Bakker: men heeft dat aan de hand van bamboebehang geprobeerd te compenseren (zie foto’s). Het bed sliep heerlijk, en het sanitair was goed. Voor het eerst een toilet met een stortbak (op zijn Westers doorspoelen) en zelfs een toiletrolhouder (op zijn Westers vegen). Het douchen vond ik nog steeds wel wat behelpen, maar verder is dit hotel goed te doen. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 7 maart 2019
  • Naar de familie

    Naar de familie

    Nadat ik gedroomd had dat Ilse, Joanne en Ajanna als verrassing voor de deur stonden werd ik om 7.00 uur plaatselijke tijd teleurgesteld wakker om me gaan voorbereiden voor vandaag. Gisteravond berichtte zus Nurul dat zij en zus Anik vandaag naar Godong zouden komen, waarop ik besloot ook de familie weer te bezoeken. Ik zou aanvankelijk op de fiets, maar mijn telefoon gaf aan dat het vandaag de hele dag zou regen. Hoewel het op dit moment nog prachtig weer was, besloot ik daarom vandaag gebruik te maken van het openbaar vervoer. Achteraf had ik gewoon op de fiets kunnen gaan, want het bleek tot op het moment dat ik dit bericht op Facebook plaats (20.00 uur plaatselijke tijd) regulier Indonesisch weer (snoei heet en droog) te blijven. Ik wist nog van de vorige keer dat ik in Grobogan was dat er tussen Godong en Purwodadi groene minibusjes reden (Angkots) en ik besloot weer met zo’n busje naar Godong te gaan. Purwodadi is groot en de vorige keer was het nog problematisch om in Purwodadi van Terminal Bus (busstation) naar het ziekenhuis (Runah Sakit) waar Bapak Radjiman lag te komen, maar vandaag de dag is er gewoon Grab! Echt een uitkomst voor semi-locals of Indo-wannabe’s like me. Naast Nasi Goreng Ayam, kun je via de Grap App ook een scooter met bestuurder (Grab Bike) huren. Ideaal is dat je ook via de App betaalt, dus geen gedoe met contact geld, onduidelijkheden of zelfs ruzie over het te betalen bedrag van 50 eurocent. De Grab biker komt je ophalen, geeft je een helm en een lift naar hetgeen je in de App als eindbestemming hebt opgegeven: in mijn geval dus Terminal Bus Purwodadi. Ik dacht dat ik fietsen eng vond, maar achterop een scooter zitten die als een bezetene door het verkeer crost is nog veel enger: je hebt niets zelf in de hand (nu ik er over nadenk is dat sowieso hier in het verkeer het geval), dus je bent daadwerkelijk aan de Goden (in gedaantes van andere bezeten weggebruikers en je Grab driver) overgeleverd. Of de melding van de Grab app dat je bij elke rit die je boekt via Grab VERZEKERD bent geruststellend is of juist niet daar ben ik nog steeds niet over uit. Terminal Bus bevindt zich aan de rand van Purwodadi. Helaas bleken er alleen ‘echte’ bussen te staan. De Angkots mogen daar helemaal niet komen. Nee, voor de Angkot’s moest ik in het centrum van Purwodadi zijn, ongeveer daar waar mijn hotelkamer zich bevond. Na weer een Grab Biker later (ditmaal was het gelukkig niet dezelfde) kon ik dan toch echt plaats nemen in een Angkot. Een Angkot wordt terecht een minibusje genoemd. Ik mocht plaats nemen op de achterste bank, degene met de minste beenruimte: mijn knieën konden niet recht naar voren, waardoor ik mijn benen zijwaarts moest kantelen. Daardoor kunnen er geen 4 personen, maar slechts 3 personen op de achterbank worden gepropt. Onderweg naar Godong werden er tot mijn verbazing op de andere twee bankjes en voorstoelen nog eens 11 (!) passagiers ingeklemd. Een sardientje in een blikje heeft meer ruimte. Niet alleen de uitlaat van het busje rookte als een ketter, ook de passagiers en de chauffeur paften op gezette tijden een eind weg. Dan stopt de bestuurder: er moest nog een passagier worden bij gepropt. Of toch niet? De achterbank lijkt met twee locals en één semi-loacl (that’s me) toch echt vol. De chauffeur komt mij ‘‘inschikinstructies’ geven, want het kan toch niet zo zijn dat ik zomaar twee plaatsen bezet houd en daarmee zijn inkomsten verderf. Als hij mijn perfect geörigami’de (schrijf je dat zo) benen ziet, geeft hij direct zijn poging direct op. Een potentiële passagier achterlatend geeft hij nijdig gas en bij de eerst volgende stop gebaart hij mij dat hij extra betaald wil krijgen. Uiteraard doe ik alsof ik hem niet begrijp. Wel suggereer ik dat ik best kan ruilen met een dame die op het voorbankje zit aangezien zij kleinere benen heeft dan ik. Nu begrijpt de chauffeur mij op zijn beurt niet. Als er even later weer een passagier mee moet, wordt deze alsnog met behulp van een schoenlepel op het voorbankje ‘bijgeplaatst’. Aangekomen bij Pomp Benzine Godong gaf ik de chauffeur 10000 IDR extra (63 eurocent,het tarief voor de hele rit) waardoor ik met een gezuiverd geweten uit kon stappen. Voor de ingang van de Kampong, stond tot mijn verbazing zus Rinah in een tentje straatvoedsel te verkopen. Vorig jaar vlocht ze nog rieten manden om die door zus Arti te laten verkopen op Pasar Godong, maar nu verdient ze dus de kost door eh… het te verkopen. Ik besloot meteen bij ‘Toko Rina’ wat eten te kopen. Het eten smaakte erg goed, maar toen ik haar wilde betalen wilde ze het geld niet aannemen. Tot ’s middags laat ben ik bij de familie gebleven. Zus Ratna was er niet, dus het communiceren ging wel wat moeizamer. Zus Nurul spreekt gelukkig ook een beetje Engels, maar het deed me wel verdriet dat het communiceren met de familie zo moeizaam gaat. Communicatie is normaliter toch één van mijn sterke punten waarop ik bijna altijd kan terugvallen. Ik vind het best confronterend dat ik dat hier niet kan. Ik neem me dan ook voor nog harder Indonesisch te gaan studeren, hoewel de familie onderling Javaans (voor een Indo ook niet te verstaan) met elkaar spreekt. Nog confronterender, vond ik de ontmoeting met Ibu vandaag. Hoewel ik haar eergisteren gedag had gezegd, keek ze mij wezenloos aan. Het leek zelfs alsof ze boos was: over het algemeen was ze stil en afwezig, maar soms riep ze luid iets tegen mij dat ik niet verstond. Pas na lange tijd (veel langer dan eergisteren) had ze in de gaten wie ik was en viel ze me weer huilend in de armen om me niet meer los te willen laten…

    Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 5 maart 2019
  • Purwodadi, Mall Luwes (2)

    Purwodadi, Mall Luwes (2)

    — Subject: Read: EC261/2004 compensation claim Date: 2019-03-04 14:36 Sender: — @ –.com Reciever: — @ — .frl Your message To: — @ –.com Subject: EC261/2004 compensation claim Sent: 2019-03-04 12:10 was deleted on 2019-03-04 14:36. Reporting-UA: csair.com; Microsoft Office Outlook 12.0 Final-Recipient: rfc822; — @ –.com — Zojuist vond ik bovenstaande mail in mijn mailbox. Het is een automatisch gegenereerde mail naar aanleiding van de leesbevestiging die ik had gevraagd bij het versturen van mijn oorspronkelijke mail aan China Southern Airlines (zie vorige post). Dat betekent dat mijn mail ontvangen en waarschijnlijk zonder te lezen verwijderd is. Hoe dan ook lijkt het erop dat ze de mail niet in behandeling gaat nemen. Bij terugkomst 14 maart straks op Schiphol maar even naar hun balie (als die om 5.00 uur dan al open is). Wordt in elk geval vervolgd… Na een geslaagde werkochtend besloot ik weer voor een spelletje Russisch Roulette te gaan door op de fiets door Purwodadi te toeren. Het straatbeeld hier in het centrum van Purwodadi is gewoon niet te omschrijven. Je moet het gewoon hebben meegemaakt om het te begrijpen. Om toch een poging te doen: het lijkt in niets op het straatbeeld dat we kennen in Nederland. Winkelpanden zijn er eigenlijk niet. Het centrum is één groot chaotisch snikhete krottenwijk, vol met (veredelde) kraampjes, krotten en zelfs tentjes. Hierbij wordt elke vierkante centimeter optimaal benut. In elk krot, marktkraam of straattentje (de één wat mooier en groter dan de ander) wordt gewoond, winkel gehouden, eten of drinken aangeboden of verkocht aan huis. Van een bestemmingsplan hebben ze hier nog nooit gehoord. Tussen al dit moois krioelt het verkeer en zoals eerder gezegd is dat één grote chaos. Ik durf bijna wel te stellen dat het hier langer dan een uur vertoeven voor de meesten onder ons niet is weggelegd. Waren Ilse, Joanne en Ajanna mee geweest, dan was ik zeker niet met ze door het centrum van Purwodadi gaan fietsen, maar nu vond ik het prachtig om bijvoorbeeld alleen al uren naar de mensen te kijken. Zou je dat bijvoorbeeld in Amsterdam willen gaan doen, dan zou een terrasje volstaan. Hier kent men dat fenomeen niet. In plaats daarvan ben ik de hele middag wezen fietsen waarbij ik soms aan de kant van de weg ben gaan zitten (indien er een plekje vrij was) om me gewoon ongegeneerd te verwonderen. Een uitzondering op de hierboven omschreven chaos is Luwes. Een kleine shopping mall (soort winkelcentrum) waar ik eerder ben geweest met Ilse, Joanne en in zekere mate ook Ajanna (destijds nog ‘Welpje’, zie https://www.facebook.com/hunt4heru/posts/1823054227712580). We hadden toen voor Joanne kleren gekocht en het leek me leuk om nu ook voor Ajanna een jurkje te kopen. Ik stalde mijn fiets (stallingskosten: 3 eurocent) om eens lekker te gaan shoppen. Helaas is shoppen niet echt mijn ding en al helemaal niet als het kleding betreft. Als ik een kledingwinkel binnenloop en ik niet binnen 5 minuten iets zie waar ik mijn zinnen op wil zetten, sta ik alweer buiten (nu ik er zo bij nadenk, is dat waarschijnlijk ook de reden dat ik meestal gewoon online naar kleding shop). Als je mij zou vragen wat voor maten Joanne en Ajanne hebben dan zou ik het al niet weten, laat staan dat ik dat hier in Indonesië zou weten (ander matensysteem). Een wanhopig berichtje naar het thuisfront wilde niet baten. Ilse en ik kwamen er niet achter welke Indonesische maat we voor Ajanna moesten aanhouden. Uitiendelijk heb ik Ilse gevraagd of ze van een huidig kledingstuk van Ajanna wilde meten wat de afstand van schouder tot schouder en van schouder tot kruis was. Dan zou ik er vast wel uitkomen. Ondertussen kocht ik in een kantoorbenodigdhedenwinkel een liniaal en met de doorgegeven maten van Ilse begon ik te meten. Ik voelde me net Mister Bean in een kledingwinkel en zo werd ik door diverse locals ook aangekeken, Daar trok ik me natuurlijk niks van aan (en dat in een kledingwinkel) en behoorlijk na wat passen en meten kwam ik er achter dat ik maat 7 (wat dat dan ook mocht inhouden) moest hebben. Daar de liniaal en haar verpakking doorzichtig waren, kon ik de liniaal gebruiken zonder hem uit de verpakking te halen. Nu ik hem niet meer nodig had heb ik de liniaal teruggebracht naar de winkel, daarbij de verbouwereerde verkoopster op het hart gedrukt dat er echt niks mis mee was en dat ik het geld (47 eurocent) echt niet terug hoefde. Vervolgens stortte ik me op de bak met maat 7 jurkjes. Hoe koop je als vader een jurkje voor je dochter zonder een flater te slaan zoals Jan van Jan Jans en de kinderen (zie plaatje)? Het zweet brak me aan alle kanten uit. Ondertussen kwam ik wel shirts tegen die uitermate goed weergaven hoe ik me op dat moment voelde, maar uiteindelijk heb ik een gok genomen. Nu maar hopen dat Ajanna (of liever gezegd Ilse) het ook mooi vindt. Ik heb het bonnetje voor de zekerheid maar meegenomen: dan kan Ajanna het altijd ruilen wanneer het niet in de smaak valt… Oproep: laat bij https://www.facebook.com/…/a.12606787006…/2787598201258173/… in de comments weten, wat jullie van het jurkje vinden (1. Goed, bonnetje kan wel weg / 2. Fout, jurk kan wel weg / 3. Anders:). Mochten de vrouwen het thuis niks vinden, dan hoop ik dat jullie mening mij een beetje indekken.

    Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 5 maart 2019
  • Toiletperikelen

    Toiletperikelen

    In mijn vorige post had ik nog me nog zo voorgenomen het er niet over te hebben. Maar elke keer als ik naar Indonesië ga, blijft het een dingetje: de stoelgang. Gisteravond heerlijk gegeten, maar vanochtend vroeg met flinke buikkramp wakker geworden. Sedekit pedas (een beetje pittig), is naar Westerse maatstaven dan ook nog steeds heel pittig. Ik zal niet al te veel in details treden: laat ik het maar op houden dat de Grab van gisteravond vakkundig werd verwerkt tot Crap om me daarna te herinneren dat het water van de toilet het niet deed. Shit (I know, goedkope inkopper), en nu? Diverse pogingen ten spijt: de ‘wan-hoop’ bleef nabij. Er zat niets anders op dan naar de receptie te gaan. Daar werd ik geconfronteerd met het feit dat ik het hoofdstuk van ‘Hoe of wat Indonesisch’ dat de zin ‘Eh, mijn excrementen laten zich niet elimineren ingevolge defungerende retirade’ behandelt nog niet had ingezien. Ik heb serieus geprobeerd de situatie uit te leggen, maar al wat de receptioniste deed was me vriendelijk toelachen. Heel wat pogingen later, was het lachen haar wel vergaan en besloot ze met me mee te lopen. PANIEK!!!! Er zat niets anders op: gedwee volgde ik haar naar mijn kamer. Mijn gêne noodgedwongen naast me neerleggend liet ik de receptioniste de situatie in haar opnemen. Met het succes bij BNI nog in mijn achterhoofd pakte ik de roze (!) kraan, richtte deze op de Nasi Goreng Ayam van gisteravond, drukte gedecideerd de hendel in en wat denk je? Prompt spoot het water er uit waardoor het hele zaakje keurig onder de ogen van de receptioniste werd weggespoeld. Die hoef ik dus ook niet meer uit eten te vragen vanavond… Na dit ontlastende begin van de dag besloot ik dat ik er een administratieve ochtend van zou gaan maken. Een klant van pchulpFriesland (met zoveel lezers zou ik natuurlijk gek zijn wanneer ik geen reclame maakte) wilde graag een domeinnaam geregistreerd hebben, van een andere klant was een website gehackt (nee, die is NOG niet gehost bij pchulpFriesland) en bij de recentste site die ik heb afgeleverd (https://onefocus.nu) moest nog een online betalingsmogelijkheid met iDEAL integratie worden toegevoegd. Ja, werk gaat door en terwijl ik dit zo aan het typen ben realiseer ik me hoe mooi het is dat ik mijn werk ook hier in Indonesië kan voortzetten. Dat biedt wellicht gevaarlijke toekomstperspectieven… Omdat ik toch ‘in de flow’ zat, heb ik maar gelijk een mail gestuurd naar de vliegtuigmaatschappij: — Subject: EC261/2004 compensation claim Date: 2019-03-04 12:10 Sender: — @ — .frl Reciever: — @ –.com Dear China Southern Airlines, My flight of Thursday 28 February 2019 from Amsterdam to Guangzhou (flight number CZ308, online check-in number MG2P76) was delayed, so I missed my connecting flight to Jakarta. You offered me an alternative flight, but because of this delay I arrived in Jakarta at 9.25 pm instead of 12.35 am as originally scheduled. Because this time difference is more than 4 hours and the travel distance is more than 3500 kilometers, I hereby claim 600 euros according to the European Union Regulation 261/2004. Looking forward to your fulfilment of my claim. Most sincerely, Tim Dondorp —- Nu maar hopen dat de Chinezen beter Engels kunnen lezen dan spreken. Mocht China Southern Airlines mijn claim toewijzen, dan zal het geld rechtstreeks gaan naar SVFR (https://svfr.nl), de nog in oprichting zijnde Stichting Voor Familie Radjiman die als doelstelling heeft de primaire levensbehoeften (waaronder uiteraard de gezondheidszorg voor Ibu) van mijn biologische familie financieel te ondersteunen. Ik houd jullie op de hoogte. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 4 maart 2019
  • Pittige kost…

    Pittige kost…

    Het is nu 19.00 uur plaatselijke tijd en ik ben de indrukken van mijn bezoek aan mijn familie, maar ook de levensgevaarlijke situaties op de weg op me aan het in laten werken. De airco op mijn hotelkamer gaat een standje lager (normaal zet ik de airco op 30 graden, om het verschil met de buitentemperatuur zo klein mogelijk te houden) en ik klap mijn laptop open om dit bericht op Facebook te plaatsen. Je zult het geloven of niet, maar ik ben eigenlijk helemaal geen schrijver. Nou ja, rond sinterklaastijd wil mijn toetsenbord zich nog wel eens gruwelijk misdragen (geen grapje, maar ter bescherming van met name mijn schoonfamilie en Sinterklaas zelf zal ik voorbeelden achterwege laten), maar normaliter ben ik veel te lui om ook maar iets op papier te zetten: mijn eerste boodschappenlijstje moet ik nog maken. Toch merk ik dat het verwerkingsproces van mijn adoptie (zo durf ik het gerust te noemen) enorm versneld wordt doordat ik hier op Facebook van me af kan schrijven. Dat het deze keer niet in dichtvorm hoeft helpt trouwens ook enorm. Vaak krijg ik lieve reacties, soms ook van mensen die ik helemaal niet ken. Mensen die aangeven met me mee te leven, maar ook ‘lotgenoten’ (geadopteerden voornamelijk uit Indonesië die aangeven dat mijn verhalen ze steun en kracht geven bij en/ of na hun eigen zoektocht naar hun biologische familie). Hoewel ik vaak zie dat sommige verhalen meer dan duizendmaal (!) gelezen worden, heb ik ‘mijn’ lezers nog nooit bedankt voor de steun die ik ervaar van de belangstelling, de bemoedigende woorden en de uitingen van begrip en medeleven. Ook nu weer, tijdens het lezen van de vele reacties, merk ik dat mijn reis naar Indonesië bij velen leeft en dat ik hier helemaal niet alleen ben. Bij dezen dus mijn oprecht dank (Terima kasih banyak), want zonder deze steun had ik het hier wellicht niet gered. Mijn maag herinnert me me er aan dat ik het hier zonder eten ook niet red. De vorige keren werd ik volgepropt met eten door de familie, maar nu moet ik daar zelf voor zorgen. Nou ja, zorgen… Ik heb eerder wel eens verteld over Grab. Een online platform waarin je om een taxi, of een brommerlift kunt vragen. De vorige keer dat ik in Grobogan was, was Grab er nog niet actief maar sinds halverwege 2018 is Grab dat wel. En daar pluk ik nu de zoete vruchten van. Letterlijk, want het is ook mogelijk via Grab eten te bestellen. Een soort Thuisbezorgd.nl dus. Het werkt als volgt: 1. Je bestelt in de Grab app een nasi goreng ayam bij een restaurant in de buurt. 2. Je vergeet gebruik te maken van de geavanceerde optie een extra verzoek in te dienen waardoor je eten straks wordt bezorgd zonder bestek. 3. Grab zoekt een beschikbare maaltijdbezorger die naar het restaurant gaat, je bestelling bestelt en voorschiet. 4. Je schaamt je kapot omdat je maar liefst 20.000 IDR (1,25 euro, waarvan 0,42 euro bestemd is voor de bezorger) betaalt aan Grab. 5. Je gaat achter je laptop Facebook bijwerken terwijl je keurig door Grab op de hoogte wordt gehouden van de voortgang van je bestelling. 6. In 30 minuten staat de bezorger met je eten, maar zonder bestek voor je deur. Je bedankt de bezorger, geeft hem een extra fooi en begint vol goede moed met de deksel van de pringles bus (chips) die je even daarvoor bij Indomaret hebt gekocht te eten. 7. Je ontdekt dat het eten zo pittig is dat je met je bek eerst een halfuur onder de airco gaat hangen alvorens je überhaupt in staat bent het eten weg te gooien, direct terug gaat naar start (1), geen 200 euro ontvangt en geen nieuwe maaltijd krijgt zonder te betalen… Bij de tweede keer was ik dus zo verstandig om bij (2) de bezorger te verzoeken het restaurant om plastic bestek en om een beetje pittig eten (sedikit pedas, terima kasih) te vragen. Eigenlijk was dat laatste mijn eer te na want ik dacht toch echt wel flink pittig te kunnen eten. Een eetlepel sambal gaat er bij mij probleemloos in (over hoe het er weer uitgaat heb ik het liever niet). Een verbaasde bezorger (ja, het was dezelfde: dat verzin je toch niet) en een heerlijke maal later is het hier weer tijd om te gaan slapen. Morgen ben ik van plan Purwodadi onveilig te maken, maar dat is hier in dit verkeer een ‘koud’ (40 graden) kunstje. Nganti esuk! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 4 maart 2019
  • Weerzien familie (7)

    Weerzien familie (7)

    Mijn overtuiging is dat het leven doorgaat, ook op een begraafplaats. Mocht daar nog enige twijfel over bestaan: een man die ik niet had zien aankomen was zo vriendelijk mij dat te bevestigen door luidkeels bij het graf van zijn moeder gezangen uit de Koraan te gaan zingen, ongetwijfeld met de kop richting Mekka. Even overwoog ik te protesteren door eveneens luidkeels het ganse repertoire van Huub Oosterhuis te gaan zingen maar ik besloot geen heilige oorlog te gaan ontketenen, de Islam te respecteren en de strijdbijl bij voorbaat te begraven. Tenslotte bevonden we ons op een begraafplaats, niet waar? Het leek mij beter weer op de fiets te stappen en door te fietsen naar Godong. Onderweg begon ik me steeds meer zorgen te maken. Hoe zou het met Ibu zijn en hoe zou de familie reageren op mijn onaangekondigde bezoek? Welke houding zou ik mij aannemen? Gelukkig loste dat laatste probleem zich vanzelf op. Ik was de Kampong nog niet op gefietst, of ik hoorde vanuit de verte Kakak Arti (de zus die nogal van de status is) apetrots over de Kampong schallen: ‘Tim, lihat. Saya punya mobil baru!’ (Kijk Tim, ik heb een nieuwe auto!). Waarop ik prompt van mijn fiets sprong en haar toe riep: ‘Kakak Arti, lihat. Saya punya sepeda baru!’ (kijk Arti, ik heb een nieuwe fiets). De toegesnelde Kampong bulderde van het lachen en zus Arti zelf gelukkig ook, waarmee ze m.i. toch ook bewees dat ze het één en ander in perspectief kan zien. Het weerzien met de familie was hartverwarmend. Er werd gelachen, er werd gehuild. De familie was dolblij mij te zien, maar over het algemeen heerste er verwarring en ook een beetje onbegrip. Mijn oudste broer Ismanto vroeg me waarom ik niet had verteld dat ik naar Godong zou komen. Dan hadden ze voor mij een slaapplek op de Kampong kunnen regelen en eten voor me kunnen voorbereiden. Hoe leg je uit dat dat ditmaal juist niet de bedoeling is? Dat je het de afgelopen keren heel fijn hebt gehad bij de familie, maar dat je nu toe bent aan de volgende fase in je zoektocht naar je eigen identiteit. Een identiteit welke onlosmakelijk verbonden is met de familie, maar zeker ook aspecten daarbuiten heeft. Dat het voor jou daarom noodzakelijk is je wereld te vergroten door het gebied waar je geboren bent en waar je een bestaan had opgebouwd als het anders was gelopen ook zonder de bescherming en de supervisie van je familie wilt beleven? Dat je eigenlijk niet in Indonesië bent voor de familie, maar voor jezelf? Ibu werd opgehaald. Helaas kan Ibu niet meer zelfstandig lopen en haar bewegingen zijn ongecontroleerd. Toen Ibu en ik voor elkaar stonden keek ze mij aanvankelijk afwezig aan. Maar naarmate we elkaar langer aankeken, herkende ik de blik van herkenning en waardering in haar ogen. Ze viel me huilend in de armen en Ibu is tot mijn vertrek niet meer van mijn zijde geweken. Ik schrok wel van Ibu haar gezondheid. Nu ben ik natuurlijk geen dokter, maar dat Ibu ziek is, dat is me wel duidelijk. Omschrijven wat er precies aan de hand is vind ik erg moeilijk, maar voor de mensen die de Spoorloos uitzending hebben gezien en zich Bapak Radjiman nog kunnen herinneren: Ibu’s gezondheid is vergelijkbaar met die van Bapak in die Spoorloos uitzending. In totaal ben ik zo’n drie uur bij de familie gebleven. Gelukkig kwam zus Ratna ook en omdat zij Engels spreekt hebben we veel kunnen bespreken. Aan het einde van de middag heb ik geprobeerd onjuiste verwachtingen te temperen door te stellen dat ik niet elke dag naar Godong zou gaan en wanneer ik wel zou gaan dat ik dat deze keer zou aankondigen. Daarna heb ik mijn leven weer in de waag gesteld door van Godong weer terug te fietsen naar Purwodadi. Op mijn nieuwe fiets… Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 3 maart 2019
  • Onderweg naar Purwodadi, Padi Hotel

    Onderweg naar Purwodadi, Padi Hotel

    Bij het omboeken van mijn vlucht liet LionAir me weten dat ik moest bijbetalen. Op zich is dat niet zo erg, maar ik kon dat enkel op het vliegveld en niet online doen. Daarom moest ik minimaal twee, maar het liefst drie uur van te voren op vliegveld Jakarta zijn. Dat betekende dat ik om 7.00 uur alweer de shuttlebus naar het vliegveld moest nemen: de volgende zou pas om 9.00 uur gaan en dan zou ik te laat zijn. Het hotel was verder prima. Alles lekker basic, maar douche en toilet zagen er schoon en fris uit en het bed sliep echt heerlijk, alleen veel te kort. Na een powernap van vier uurtjes schoof ik aan bij het ontbijt dat ronduit karig maar verder wel lekker was (koffie, thee of water en rijst met kip en veel sambal). Bij aankomst op vliegveld Jakarta ging het inchecken opvallend vlot, zeker naar Indonesische begrippen. Toen ik vroeg waar ik oversized luggage moest afgeven keek het personeel mij vragend aan om prompt mijn fiets op te pakken en hem gewoon op de normale bagageband neer te zetten. Het kan dus wel. De vliegreis nam 50 minuten in beslag. Dat is inclusief taxiën naar startbaan, opstijgen, landen en taxiën naar de gate. Een makkie dus vergeleken met de vluchten die ik tot nog toe heb gehad. Ik heb zelfs 15 minuten slaap kunnen meepakken. Aangekomen op vliegveld Semarang wist ik niet wat ik zag. Het vliegveld was helemaal verbouwd en het leek in niets meer op hoe het er de vorige keer toen ik er was uitzag. Ook hier kwam mijn fiets ‘gewoon’ over de reguliere bagageband binnen waarna ik me bepakt en al naar de uitgang van het vliegveld begaf. Tot mijn verbazing kwam ik een BNI kantoor op het vliegveld tegen. Ik besloot daar naar binnen te gaan om te vragen waarom ik geen geld kon opnemen. Helaas sprak de BNI medewerkers geen Engels en ik nog te slecht Indonesisch om mijn probleem kenbaar te kunnen maken. Ik besloot haar daarom mee te sleuren naar een ATM om haar ‘live’ te laten zien dat pinnen niet lukte. Dat leverde me aanvankelijk wat argwanende blikken op van de beveiliging, maar het hielp wel. Volgens BNI was mijn rekening te lang inactief geweest. Wanneer ik 100.000 IDR zou storten, kon mijn rekening weer geactiveerd worden. Zo gezegd, zo gedaan. Nu moest ik alleen nog naar Purwodadi. In het vliegtuig had ik lang getwijfeld hoe ik de dag verder zou indelen. Ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk de familie zien, maar de afgelopen 36 uur had ik maar 4 uur geslapen. Ik viel steeds vaker heel kort in slaap (dat gevoel dat je daadwerkelijk ergens doorheen valt om dan weer wakker te schrikken) en dat baatte me best zorgen. Daarom besloot ik rechtstreeks naar mijn hotel in Purwodadi te gaan om de familie morgen pas te bezoeken. Het kostte me moeite om bij dat besluit te blijven, want onderweg naar mijn hotel reden we langs de Kampong van mijn familie. Hoe vreemd voelde het om toch door te rijden naar Purwodadi… Uiteindelijk kwam ik om 18.00 uur plaatselijke tijd aan bij mijn hotel. Ik heb mijn bagage letterlijk op de grond gegooid om daarna als een blok in slaap te vallen.

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 2 maart 2019
  • Onderweg naar Jakarta (1)

    Onderweg naar Jakarta (1)

    Na negen uur wachten op luchthaven Guangzhou mocht ik dan eindelijk boarden op mijn vlucht naar Jakarta. Een vlucht van 5 uurtjes. Omdat ik reeds 22 uur wakker was (wegens last van mijn rug en een vliegtuigstoel die niet naar achteren kon tijdens de vorige vlucht kon ik de slaap niet vattrn), had ik nu de toch de goede hoop de volgende vlucht slapende door te kunnen brengen. Omdat ik met goed fatsoen mijn gezicht nog wil kunnen laten zien in de Wok Bolsward zeg ik het nog 1 keer: reizen met zoveel Chinezen om je heen is niet leuk. De stewardessen zijn chagrijnig, de sfeer op het vliegveld is ook onvriendelijk en hun Engels is echt niet (!!!) te verstaan (Ellen Berkhout: de lessen Engels gaan daar waarschijnlijk zo: https://youtu.be/Tvxi9fKbaQg). Tijdens deze vlucht bleken de stewardessen ook nog eens heel hard te kunnen schreeuwen. Notabene tegen Chinese reizigers die, omdat ze ontevreden over alles waren (betreft een vermoeden, want mijn Chinees beperkt zich tot ‘me-how?’, groet tussen Chinese katten onderling), om het hardst terug schreeuwden. Het gevolg was dat ik wederom geen oog dicht deed. Hoewel deze reis spotgoedkoop was (320 euro voor een retourtje Indonesië) overweeg ik serieus een volgende keer weer gebruik te maken van een Arabische tegenhanger (Qatar of Turkisch Airways. Deze bevielen me toch beter. En toen stapte ik om 21.00 uur plaatselijke tijd uit het vliegtuig op Jakarta Airport. Terug in mijn geboorteland en je zult er geloven of niet, maar ik voelde dat direct. Het voelt elke keer weer als thuiskomen en als vreemde in eigen land tegelijk. Hoewel de communicatie in Indonesië ook vaak te wensen overlaat, is iedereen hier vriendelijk. Het personeel lacht vriendelijk terug wanneer ik naar ze lach. Wat een verademing. Tot mijn grote vreugde stond mijn fiets al klaar zodat ik direct met mijn plan van aanpak kon beginnen. 1. Geld pinnen 2. Lokale sim-kaart kopen voor mobiel bellen en Internet 3. Hotel bellen met airport shuttle service om me te laten ophalen 4. Eten 5. SLAPEN!!!!! Helaas ging het bij punt 1 al mis. Ik heb een Indonesisch bankrekening bij BNI met bijbehorende pinpas. Van te voren had ik er voor gezorgd dat ik voldoende saldo had. Toch gaf ATM (pinautomaat in Indonesië) de melding: verkeerd account geselecteerd. Daar sta je dan met je goede gedrag en je goede bedoelingen maar zonder geld. Gelukkig via het thuisfront uiteindelijk toch een beetje geld kunnen opnemen zodat ik voor 300.000 IDR 15 GB data kon kopen waarna ik via Internet een hotel kon boeken. Jammer was wel dat ik twee uren heb moeten wachten op hun shuttlebus. Ik had nog geprobeerd een taxi te nemen, maar helaas bleek de fiets niet mee te kunnen. Hoewel het eten er bij ingeschoten is, zit ik nu dan eindelijk in een hotel in Indonesië. Nog niet volgens planning in Semarang, maar Jakarta is al een heel eind op weg naar de familie. Het is nu 1.00 uur plaatselijke tijd. Over 6 uur vertrekt de shuttlebus naar Jakarta Soekarno Airport Terminal 1a alwaar mijn vlucht naar Semarang (vluchtnummer JT0506) vertrekt. Na 29 uren(!) is er eindelijk ruimte voor een powernap van 5 uur. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 1 maart 2019
  • Guangzhou 広州白雲国際空港 (International Airport)

    Guangzhou 広州白雲国際空港 (International Airport)

    Het is de vierde keer dat ik opstijg in een vliegtuig op weg van en naar familie. Totaal onverwachts zat ik nu reeds op de eerste heenvlucht met tranen in mijn ogen. Dat moment had ik de vorige keren pas op de terugweg. Ook in het vliegtuig waren de Chinezen ver in de meerderheid. Nu wil ik niet discriminerend overkomen, maar eh… Rare jongens, die Chinezen. Zo zat er eentje naast mij in het vliegtuig, en de gehele vlucht (lees 12 uren) heb ik hem op geen enkele emotie kunnen betrappen. Geen lachje, geen twinkeling, geen ergernis: helemaal niets. Zelfs geen trillend ooglid, maar dat is ergens ook wel logisch. Als een onbewogen standbeeld zat hij naast me te eh… Zitten. Ready to take off, bleek toch niet zo ready te zijn. Met meer dan een uur vertraging vertrokken we uiteindelijk naar Guangzhou. Maar ja, als je bij vertrek een uur vertraging hebt, dan heb je dat bij aankomst natuurlijk ook. En zo was ik vanochtend op Airport Guangzhou na een hele lange run naar gate A161 precies op tijd om vlucht CZ0308 te zien wegtaxieën naar een startbaan. Dan blijkt dat men op International Airport Guangzhou helemaal niet zo International ingesteld is: geen hond die er Engels spreekt. Wel een baliemedewerkster die mij veelbetekenend aankeek met de woorden ‘Solly Sul Loos’. Nu had ik 13 uur niet geslapen dus aanvankelijk dacht ik dat ik voor ‘sul’ werd uitgescholden, maar uiteindelijk begreep ik dat er ‘Sorry sir; closed’ weld bedoeld. ‘No ploblem sul: just go to customol sulvis van Sjaina Elwees’. Na lang zoeken en navragen bleek dat deze Customer Service zich voor de douane en voor de security bevond. Die had ik natuurlijk gepasseerd toen ik nog vol goede moed onderweg was naar de gate. Handig! Nou ja, om een l’en lang verhaal kolt te maken: uiteindelijk is mijn vlucht omgeboekt naar vlucht CZ378. Deze vertrekt 9 uur later dan de oorspronkelijke vlucht. Dat betekent dus dat ik mijn oorspronkelijke vlucht van Jakarta naar Semarang en mijn hotel in Semarang vanavond ook wel kan vergeten. Ik kom nu 21.00 uur plaatselijke tijd aan in Jakarta en dan gaat er geen vliegtuig meer naar Semarang. Twee nieuwe vluchten, een niet anuleerbaar hotel in Semarang en een extra hotelovernachting in Jakarta: dat wordt weer een gezellig telefoontje naar mijn reisverzekeraar Verzekeruzelf.nl bij thuiskomst straks. Nu moet ik me dus negen uren extra vermaken op International Elpolt Guangzhou. Nou ja, tijd zat dus om mijn Social Media bij te werken en op Google alternatieve vluchten te zoeken. Maar dan word je geconfronteerd met the great Chinese Wall. Nee, niet die l’en lange van steen, maar die vuren een van de Chinese overheid (Firewall). Social Media en Google zijn hier in China verboden. Deze diensten worden dan ook volledig geblokt 🙁 . Nou ja, volledig. Gelukkig heb ik toch alternatieve vluchten en hotels kunnen boeken zoals ik ook een statusupdate op deze Facebook-pagina heb kunnen plaatsen. Hoe? Zo great is die Chinese muur nou ook weer niet. Even contact maken met de VPN server die ik thuis voor pchulpFriesland heb draaien en het Internet is weer volledig bereikbaar. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 28 februari 2019