Tim Dondorp

Categorie: Reis 2019-2020

  • Semarang, Kota Lama

    Na ons bezoek aan Lawang Sewu gingen we terug naar ons hotel. Als excuus droegen we aan dat Ajanna moest slapen (Ajanna moet nog steeds een stevig middagdutje doen), maar het kwam er op neer dat we ons zelf heerlijk hebben opgefrist en ook heerlijk in een koele hotelkamer hebben geslapen. Het klinkt wellicht als ‘duizend open deuren’, maar het kan hier nogal warm zijn. Aan het einde van de middag sloeg bij mij dan toch weer het noodlot (lees de diarree) toe. Dat betekende dat het reisgezelschap zich zelf maar even moest redden omdat ik andere dingen te doen had in mijn hotelkamer. Verder zal ik niet in details treden, want Ilse is zo handig geweest om onze ouders redacteur te maken van deze pagina. Hierdoor kunnen ze in eens wel weer deze pagina lezen en ik zou niet willen dat ze ineens anders tegen mij aankijken. Nou ja, ik wil dan nog wel even kwijt dat ik de efficiëntiegraad zo hoog mogelijk wilde houden. Daarom besloot ik de opstelling van de hotelkamer te wijzigen zodat ik het één en ander tegelijk kon doen (zie foto). Verder niet te lang bij stil staan bij het lezen van dit verslag zou ik zeggen. Aan het einde van de middag bezochten we Kota Lama, de oude binnenstad uit het Nederlands-Indië tijdperk. Overal om je heen zie je gebouwen uit de Nederlandse koloniale tijd. Grappig dat je aan de andere kant van de wereld toch op zoek gaat naar Nederlandse invloeden. Zo is mijn grootste behoefte (groter nog dan hetgeen hier om de vijf minuten wordt doorgetrokken) een bruine boterham met oude kaas. Ik heb daar vaker last van gehad in Indonesië en ik weet dat dat er echt niet inzit (zie mijn verhaal over het broodjes sperma in Kuta: https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/1808226119195391). Kota Lama bleek echter een goed alternatief te zijn om onze honger naar ‘Belanda’ enigszins te stillen (zie foto’s). Na Kota Lama zijn we teruggegaan naar de Paragon Mall om te eten. Er stond wederom Nasi Goreng op het menu. Gezien de huidige staat van mijn darmstelsel sloeg ik het eten over, maar de rest heeft lekker gegeten. Na het eten zijn we naar het hotel en naar bed te gaan. Morgen is het ‘wissel’ dag! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 30 december 2019

  • Semarang, Quest Hotel

    Vier kamers hebben we geboekt in Semarang. Eén voor Ilse haar ouders, één voor mijn ouders, één voor Ilse en Joanne en één voor Ajanne en mij. Het hotel bevindt zich in het centrum van Semarang. Iedereen heeft heerlijk geslapen. Onze ouders opdat ze heerlijk konden bijkomen van de lange reis en wij omdat we na de gebroken nachten in Terima Kost ongegeneerd van de luxe van een viersterren hotel met prima sanitaire voorzieningen en heerlijke bedden hadden genoten. Stiekem genoot ik ervan om te zien hoe onze ouders hun ogen uitkeken en hoe wij als éénogige in het land der blinden min of meer als reisgids konden optreden in Indonesië. Indonesiëkenners zijn wij natuurlijk nog lang niet en ook spreken wij nog geen Indonesisch maar met die paar Indonesische woordjes die we kennen kunnen Ilse en ik ons al best wat redden. Voor onze ouders lijkt het echter al heel wat. We zullen ze maar in de waan laten zolang dat kan: het zal vast niet lang duren voordat we door de mand vallen. Bijzonder is ook, dat onze ouders deze Facebookpagina niet meer kunnen lezen zodra ze waren geland in Indonesië. De Facebookpagina is alleen te lezen in Nederland, Zweden (vanwege Lin en Emelie) en Amerika (broer Erik is naar Amerika verhuisd). Het idee hierachter is dat ik (nog) liever niet heb dat mijn biologische familie in Indonesië meeleest. Dit kon ze in een eerder stadium wel, maar al gauw bleek dat ik best op mijn woorden moest passen en dat ik eigenlijk niet meer vrijuit kon schrijven. Je hoort wel eens dat je je op Facebook moet gedragen en dat je geen uitspraken op Facebook moet doen waarvoor je ouders zich voor je zouden schamen. Dat gaat voor mij voorlopig dus niet op 😊 en daarom kan ik nu ongeremd nogmaals benadrukken hoe dankbaar ik ben dat onze ouders deel hebben willen uitmaken van ons Indonesië verhaal. Als dank hadden we een kaartje op hun bed neergelegd. Ilse haar ouders bleven er als rasechte Friezen heel nuchter onder: “Ach, dat heart dochs sa dat hja de âlsders fan dyn skuansoan besykje”. Persoonlijk vind ik dat het bezoeken van de ouders van je schoonzoon samen met de ouders van je schoonzoon een overtreffende vorm betreft, maar dat maakt onze waardering er alleen maar groter op. Het Administratiegebouw van de Nederlands-Indische Spoorweg Maatschappij, tegenwoordig ‘Lawang Sewu’ (Javaans voor ‘duizend deuren’ werd ontworpen door de architect C. Citroen. De bouw begon in 1904 met gebouw A; dit kwam gereed in 1907. De voltooiing van de rest van het gebouwencomplex volgde in 1919. Na de verovering en de daarop volgende Japanse bezetting door het Japanse leger van Nederlands-Indië werd het gebouw gebruikt door Japanse troepen. De kelder van gebouw B werd ingericht als een gevangenis, waar verschillende Nederlanders werden geëxecuteerd. Tijdens de politionele acties, in oktober 1945 toen Semarang werd heroverd, werd de tunnel door de Nederlandse troepen gebruikt om in de stad te komen. Tijdens deze gevechten kwamen veel Indonesische strijders maar ook vijf spoorwegemployées om. Er wordt gezegd dat het spookt in het gebouwencomplex en veel bezoekers hebben benadrukt deze geesten gezien te hebben. De rusteloze ziel van een Nederlandse, die zelfmoord zou hebben gepleegd, zou er ronddwalen, evenals de onthoofde geesten van door de Japanners geëxecuteerde gevangenen die geen rust kunnen vinden. In 2007 werd er een horrorfilm gemaakt (Dendam Kuntilanak), gebaseerd op deze spookverhalen. In dit verhaal werd een groep middelbare scholieren uit Jakarta in het complex opgesloten en opgeschrikt door de geest van een Nederlandse vrouw, de geest van een man met een metalen kogel aan een ketting om zijn been en een gevaarlijke demoon waarbij kleine Chinese monstertjes niks bij zijn… Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 29 december 2019

  • Weerzien familie (9)

    Vandaag is het alweer de laatste avond dat we in Terima Kost verblijven. Aan de ene kant lucht me dat op, want de nachten sliep ik er niet zo goed, maar aan de andere kant vind ik dat ook wel weer jammer. Voor Joanne en Ajanna betekent dit namelijk dat het in- en uitlopen en spelen met de kinderen voorbij is (de bewoners van de kampong vonden dat ok erg jammer) en dat onze reis naar Indonesië een nieuwe fase in zou gaan. Vandaag gaan we terug naar Semarang om daar onze ouders op te halen van het vliegveld. Ik vind het zo bijzonder dat onze ouders ons achterna reizen. Op ‘derde’ Kerstdag zijn ze hetzelfde reistraject ingegaan als wij (zelfde tijden, zelfde route en zelfs zelfde vluchtnummers. Ik hoop van harte dat ze zich straks beter voelen dan dat wij ons voelden. Hopelijk hebben zij geen Chinees monsterkindje in de buurt gehad die zich de hele reis ter adoptie aanbiedt. Aan de andere kant: mijn vader heeft 5 kinderen geadopteerd, hij zal dus wel weten hoe of wat. Aanvankelijk maakte ik mij zorgen over het vervoer. Grab van Semarang of Purwodadi naar Godong werkt over het algemeen goed, maar Grab vanaf Godong werkt eigenlijk gewoon niet omdat de Grab app steevast aangeeft dat er geen chauffeurs beschikbaar zijn. Ik had dus ingeschat dat ik met de bus van Godong naar Purwodadi zou gaan, om vanaf daar een Grab taxi te nemen naar Semarang en om dan in Godong (ligt op de route) een tussenstop te maken zodat ik Ilse, Joanne, Ajanna en alle bagage zou kunnen oppikken. Dat zou best een hele onderneming zijn omdat at zou betekenen dat Ilse alleen de kinderen en alle bagage van Terima Kost naar Pomp Benzine zou moeten krijgen. Ik besloot daarom om eerst toch te proberen om vanuit Godong een Grab taxi te regelen en tot mijn verbazing gaf Grab aan dat er direct een chauffeur beschikbaar was en op ons stond te wachten. Hierdoor moesten we ons erg haasten (koffers waren zelfs nog niet gepakt). Hals over kop haastten wij ons dus naar de taxi, daarbij noodgedwongen het tijdelijk afscheid van de familie overslaand. Na een lange rit (het verkeer was erg druk in Semarang) konden we inchecken in Quest Hotel Semarang. Onze ouders zouden rond 17.30 uur landen, maar wij wilden al eerder inchecken in het hotel zodat we weer eens lekker konden douchen en Ajanna haar middagsaapje kon doen voordat we onze ouders van het vliegveld zouden halen. We zouden toch niet willen dat ze in een jengelig, moe, chagrijnig Chinees monstertje was veranderd bij het weerzien met opa, oma, pake en beppe. Om half vier namen we een Grab taxi naar het vliegveld. Tien minuten eerder dan gepland landden onze ouders in Semarang. Joanne en Ajanna stonden ongeduldig te wachten voor de ramen die de wachtruimte bij Arrivals scheidden met de bagagehallen. Joanne omdat ze niet kon wachten opa, oma, pake en beppe weer te zien en Ajanna omdat ze zich verveelde en zo snel mogelijk weer weg wilde omdat ze niet begreep wat we op het vliegveld deden. Totdat ze door de ramen daadwerkelijk opa, oma, pake en beppe zag. Ze was toen zo blij dat ze rondjes begon te rennen en te springen waarbij Joanne van hartenlust meedeed. Onze ouders zagen er nog monter uit zeg voor zo’n lange reis (zie foto). Met twee Blue Bird taxi’s reden we terug naar het hotel. Na zo’n lange reis had ik verwacht dat onze ouders snel wilden slapen om bij te komen van de lange reis, maar niets was minder waar. Ze wilden graag eten, waarop we besloten naar de Paragon Mall te gaan. Deze grootste Mall van Semarang kennen we goed omdat deze naast het IHG Semarang Hotel zit; het hotel waar wij verbleven (destijds heette het Crown Plaza Hotel) toen we de allereerste in Semarang verbleven i.v.m. de spoorloos uitzending. Een gedeelte van de bovenste verdieping van de Mall bevindt zich ‘Creating Food Adventure’, bij ons intern ook wel bekend als ‘Vreetschuur’: allemaal kleine restaurantjes waar je eten kunt vergaren om vervolgens aan een tafel te kunnen eten. Na een flinke portie nasi goreng zijn we teruggegaan naar het hotel. Morgen weer een dag… Selamat datang di Indonesia: onze ouders❤️ Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 28 december 2019

  • Beleefdheidsnormen

    1. Handdrukken zijn over het algemeen aanvaard, zowel bij mannen als bij vrouwen. Een slaphandje (altijd met de rechterhand waarna de rechterhand eventueel even op het eigen hart wordt gedrukt) volstaat. Stevige handdrukken worden als onbeleefd gezien. Voor mannen kan het verstandig een handdruk in te laten leiden door de vrouw, aangezien sommige moslim vrouwen geen handdruk geven aan mannen. 2. Gebruik altijd je rechterhand tijdens het eten of bij het geven en ontvangen van dingen. Het wordt beschouwd als onbeleefd om de linkerhand hiervoor te gebruiken. Geef nooit iets aan met de linkerhand, deze is onrein en wordt gebruikt op het toilet. Het is beleefd om met de linkerhand de elleboog van de rechterarm te ondersteunen. 3. Wijs niet met je (rechter) wijsvinger naar plaatsen, dingen of personen. Gebruik in plaats daarvan je rechter duim, met je andere vier vingers gesloten. 4. Ben je uitgenodigd voor het eten, wacht tot de gastheer/ -vrouw begonnen is met eten of jou uitnodigt met eten te beginnen. 5. Eet je bord niet (meer) leeg als je genoeg hebt gegeten. Een leeg bord betekent dat je nog ‘honger’ hebt en meer wilt. 6. Het hoofd is heilig. Raak nooit iemands hoofd zomaar aan. 7. Voeten zijn onrein. Zorg dat je niet met je voetzolen richting iemand of richting een heilige plaats wijst en doe schoeisels uit wanner je bij iemand binnen gaat. 8. Smakken en boeren (laten weten dat je het eten lekker vindt) mag. 9. Een wind laten in iemands bijzijn is onvergefelijk! 10. Aanspreeksvormen zijn gebruikelijk als je iemands naam niet weet. Aangezien familie centraal staat, zijn alle aanspreekvormen terug te voeren naar familierelaties (respectievelijk vrij vertaald: vader/ moeder, oom/ tante, broer/ zus en of broertje/ zusje): ‘(Ba)pak’ (m) en ‘(I)bu’ (v) voor belangrijke personen met een hogere status, bijvoorbeeld omdat ze ouder zijn of veel respect verdienen. ‘Om’ (m) en ‘Tante’ (v) voor een oudere persoon, waar respectvol mee om wordt gegaan maar wel met een zekere afstand omdat deze niet tot familie of ‘eigen volk’ behoort. ‘Mas’ (m) en ‘Mbah’ (v): een persoon met gelijke status. ‘Adik’ (m en v) voor een persoon met lagere status, die als ondergeschikte wordt behandeld en aan wordt gesproken. Zomaar ‘wat’ tien geboden die ik inmiddels door middel van opgedane ervaringen in Indonesië uit de mouw (de rechter uiteraard) kan schudden. Toen we vanochtend wakker werden, gingen we naar Pasar Godong (lokale traditionele lokale markt). Zoals eerder verteld heeft Arti daar een vaste stand en ik wilde haar graag bezoeken. Bij Arti’s stand aangekomen besloot Ilse direct punt 8 van bovenstaande lijst in praktijk te brengen. Nu valt Ilse al op vanwege haar gave blanke huidje, dus alle ogen waren al op haar gericht. Maar na de scheepstoeter die Ilse liet klinken, viel er een oorverdovende stilte van een paar seconden. Zelfs de vissen die in doodsangst aan het spartelen waren omdat ze levend in stukken zouden worden gesneden bij verkoop bleven even doodstil liggen. Van zus Nurul begrepen we later dat een BESCHEIDEN boertje is toegestaan bij het eten met vertrouwd gezelschap. Weten we dat ook weer. De echo van Ilse haar boer was nauwelijks verstomd of Joanne begon midden op de markt over te geven. Niet de boer van Ilse (die had Joanne wel vaker gehoord) maar de drukte en de geur van de markt maakten haar onwel. Bezorgd als ik was leidde ik Joanne en Ilse richting uitgang, maar zus Arti was nog kordater dan ik. Blijkbaar was ze achter haar stand vandaan gekropen want onderweg naar de uitgang haalde ze ons in om een gemotoriseerde becak rijder geld in de handen te drukken en te bevelen Ilse, Ajanna en Joanne naar huis te brengen (kaka Arti pay). Voor ik er erg in had waren vrouw en kinderen vertrokken naar de kampong. Ik besloot zelf ook snel verder te wandelen, want hoewel ik zus Arti dankbaar was, had ik niet zoveel zin om net als de vorige keer (zie https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/1779339642084039) een aantal uren in haar stand tentoongesteld te worden. Na Arti uitvoerig bedankt te hebben, kocht ik op de markt een fietspomp om vrouw en kinderen met een Angkot busje (zie https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/2788626537822006 voor een omschrijving) achterna te reizen. Ik vond ze in goede gezondheid weer terug in Terima Kost. Althans, daar ging ik maar vanuit want Joanne had al weer het hoogste woord als ik het zo hoorde bij de buren. We besloten het verder rustig aan te doen vandaag. Joanne en Ajanna vermaakten zich prima op de kampong door te spelen bij familie, vrienden en buren. Ilse ging onze kleren wassen en ik begaf me met de aangekochte fietspomp naar Ibu om de lekke banden van mijn fiets te plakken waarna ik ‘zomaar’ wat ben gaan fietsen om het straatbeeld van de omgeving in me op te nemen (zie https://www.facebook.com/hunt4heru/videos/1583106711838317). Wat vond ik het fijn om weer even rond te kunnen fietsen. Terwijl ik op de fiets zat, bedacht ik me dat ik voor een volgend bezoek aan Indonesië een motorrijbewijs zou willen halen om zo veilig Indonesië per motor te kunnen verkennen. Terug op de kampong bleek Arti ook thuis te zijn. Ze had haar toko Pasar Godong verlaten omdat ze bezorgd was over Joanne. Haar man Heri kreeg de opdracht haar te vervangen en wij werden uitgenodigd bij haar te komen eten. Aanvankelijk was ik daarvoor erg benauwd omdat het ik het eten van de familie meestal niet lekker vind en omdat het nogal negatieve gevolgen heeft voor mijn darmstelsel (gezien punt 9 van eerder genoemde lijst is dat niet wenselijk). Maar ditmaal was het eten heerlijk. We aten een soort zoete aardappelsoep en kip en rijst. Door de aardappelsoep deed ik een paar flinke scheuten sambal, waar de familie hartelijk en een beetje onbegrijpelijk om moesten lachten. Zoet en scherp, dat was in hun ogen een vreemde combinatie, maar ik vond het erg lekker. Zus Nurul was er ook en omdat zij een beetje Engels kon, ging de communicatie met de familie wat makkelijker. Dat maakte de middag erg gezellig. Aan het einde van de middag verscheen broer Aris Purnomo ineens op zijn motor. Hij wist dat ik in Godong was en hij wilde mij graag meenemen naar Klambu. Broer Aris Sutrisno woont in Klambu en hij had speciaal gevraagd of ik langs wilde komen omdat hij ziek zou zijn. Na overleg met Ilse besloot ik bij hem achterop de motor te stappen om Sutrisno te bezoeken. Dit heb ik geweten! Over het verkeer in Indonesië heb ik al veel verteld. Zo is het chaotisch en druk, maar over het algemeen wordt er gemiddeld 30 tot 40 kilometer per uur gereden. Purnomo niet. Die reed langs alles en iedereen met een snelheid tot wel 100 kilometer per uur. Daar zaten we met z’n tweeën in een t-shirtje, een korte broek zonder helm op de motor. “Als we nu onderuit gaan, dan wordt het niets meer met dat motorrijbewijs,” bedacht ik me nog. Het weerzien met Sutrisno was erg hartelijk, maar gezien het feit dat de beide Arissen geen Engels spraken en ik nog geen Indonesisch ook gecompliceerd. Purnomo probeerde mij constant wat duidelijk te maken via Google Translate, alleen maakte Google Translator er weinig van. Blijkbaar kon Purnomo niet goed spellen, maar toen ik op een gegeven moment alle onnodige leestekens verwijderde kwam Google met een suggestie (bedoelde je soms…) en toen ik deze bevestigde begreep ik wat hij bedoelde. Sutrisno was net ziek geweest. Purnomo had daarom 100.000 IDR gegeven en hij vroeg mij om hetzelfde te doen. Omdat het communiceren verder wat lastig was, had Sutrisno net als de vorige keer (zie https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/1779339642084039) het schaakbord tevoorschijn gehaald. Om aan het verzoek van Purnomo te voldoen besloot ik niet zomaar geld te geven aan Sutrisno maar dit te koppelen aan het schaken. We hebben tot ’s avonds laat geschaakt en ik zorgde ervoor dat Sutrisno twee potjes meer won dan ik zodat ik hem 200.000 IDR kon geven. Dat wil heel wat zeggen, want als het om schaken gaat, ben ik over het algemeen niet zo ‘meegaand’ 😊 . Zodra ik het geld gegeven had, stond Purnomo op om mij weer naar huis te brengen. Daar aangekomen, maakte iedereen zich net gereed om te gaan slapen. Omdat ik nog niet moe was, heb ik dit verhaal getypt. Nu toch maar naar bed, want morgen verlaten we Godong om terug naar Semarang te gaan. Oant moarn! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 27 december 2019

  • Indonesisch straatbeeld

    Indonesisch straatbeeld (let op: saaie video, op 16:51 tot 19:20 ingang kampong, huizen Rina, Arti, Nuryati, Ibu en Ismanto).

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 27 december 2019

  • Thuis in Godong

    Wat een vreemd gevoel om weer ‘thuis’ te zijn. Althans, zo voelde het wel een beetje toen ik de Terima Kost binnentrad. We hadden dezelfde kamer als waar ik de vorige keer zat. Mijn tweelingbroer Mark verbleef er anderhalve maand geleden ook. Blijkbaar was de kamer daarna niet weer verhuurd, want in ‘kamar kecil’ (kleine kamer, of te wel: wc) kwamen we zijn fles shampoo en nog twee sponzen van hem tegen. We twijfelden of de kamer überhaupt schoon was gemaakt, maar we moesten het er maar mee doen. Ik was even ‘vergeten’ dat ‘thuis’ douchen betekende dat je je in een krappe vieze toiletruimte je met een slang en koud water moest afspoelen. Op sanitair gebied dus een stapje terug wanneer je het vergelijkt met hotel Pandanaran, maar wanneer ik het vergelijk met het gat in de grond, de emmers water en het schepje waar Ibu het thuis mee moet doen, durf ik niets meer te zeggen. We hadden een slaaptentje voor Ajanna meegenomen en Joanne, Ilse en ik deelden het bed. De eerste nacht was zo goed te doen, behalve dan dat ik niet zo weg was van het entertainment dat we er gratis bijkregen. De buren waren tot een uur of drie erg luid (alsof er een feest was), om vier uur werd er door luidsprekers keihard opgeroepen tot het ochtendgebed waarna om 5.00 uur alle hanen in de Kampong luidkeels besloten te protesteren dat zij wel wakker waren gemaakt door de ‘muadhdhin’ (degene die oproept tot het gebed) maar niet welkom waren in de moskee. Dat het leven in Indonesië om 5.00 uur begint, zal niet toevallig zijn. Omdat ik toch nog een beetje last had van een jetlag besloot ik ook maar op te staan. Om een uur of acht werd de rest ook wakker. Zoals gezegd kent Indonesië geen tweede Kerstdag, wat betekende dat de familie aan het werk was. Wij besloten daarom de bus te pakken naar Purwodadi. Om bij het geld op mijn BNI rekening te kunnen moest ik sowieso naar een BNI kantoor, ik wilde graag ontbijten bij de CFC (niet te verwarren met de KFC) in Lewes mall en Ilse wilde graag kleren shoppen voor de meiden. Zoals eerder omschreven is het altijd spannend om de bus te pakken in Grobogan. Er zijn geen bushaltes. Als er een bus aankomt rijden steek je je hand op en mocht de bus stoppen, dan is het maar hopen dat je in de goede bus stapt. Ajanna vond het allemaal prachtig, net als de locals die ons de hele busreis openlijk aanstaarden en fotografeerden. Het went nooit… Mooi om te ervaren vind ik dat de familie er niet zo’n groot item meer van maakt dat ik er ben. Buiten de familie die op de Kampong woont heb ik nog geen andere broers en/ of zussen gezien en op zus Arti na (die is nog al claimend) laat de familie ons min of meer onze eigen gang gaan, alsof ze het inmiddels normaal vind dat ik er ben. Hoe anders was het de eerste keren dat ik de familie bezocht. ’s Middags nodigde Ibu ons uit bij haar te komen eten. We kregen rijst, vlees, zoete aardappel en groentesoep. Op de plek waar vroeger Ibu haar bed stond zag ik nu de fiets staan waar ik begin dit jaar zoveel mee gefietst heb. Beide banden waren lek. Omdat Mark mij dit verteld had, had ik een bandenlaksetje mee. Ik was van plan de banden te plakken en ook dit jaar een stukje te fietsen, maar helaas bleek de handfietspomp ook stuk te zijn. Hopelijk vind ik nog ergens een fietspomp en anders moet ik het maar laten. ’s Avonds was het gezellig druk. Joanne en Ajanna werden overal uitgenodigd om te spelen en op een gegeven moment kwamen alle buurtkinderen inclusief nieuwsgierige ouders bij ons ‘spelen’. Joanne, Ajanna en zelfs Ilse vonden alle aandacht prachtig maar ik vond het op een gegeven moment te druk. Daarom ben ik naar binnen gegaan om dit verslagje te typen alvorens we allemaal naar bed gaan. Morgen weer een nieuwe ontspannen dag! Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 26 december 2019

  • Weerzien familie (8)

    Religie is in Indonesië zeer belangrijk. De grondwet garandeert vrijheid van godsdienst mits er een oppergod aan te wijzen is. De islam, het christendom en zelfs het hindoeïsme zijn erkend door de staat. Negentig procent van Indonesië is moslim waarmee Indonesië de grootste moslimnatie van de wereld is. En dat is goed te merken, want hoewel Kerst één nationale vakantiedag (Tweede Kerstdag kent Indonesië al helemaal niet) wordt er eigenlijk geen aandacht aan besteed. Het Pandanaran Hotel wenste ons bij het ontbijt aan de hand van een watermeloen nog wel een Merry Christmas, maar daar bleef het verder bij. We hebben allemaal heerlijk en aan één stuk door geslapen. Na het ontbijt zijn we met Grab naar de Ciputra Mall geweest om twee datasimkaartjes te kopen. Als je een sim-kaartje koopt in Indonesië dan moet je je tegenwoordig legitimeren. Zonder paspoort dus geen mobiel Internet en ook dus geen Grab. Ilse en ik hebben elk 20 gigabyte Internet en 100 belminuten gekocht voor 100.000 IDR (ongeveer 6 euro) en dankzij onze nieuwe simkaarten konden we een Grab nemen naar Godong. In de Kampong aangekomen, begaven we ons eerst naar het huisje van Rina. Daar werden we hartelijk ontvangen door de zussen die op de Kampong wonen (Rina, Arti en Nuryati). Een halfuur later voegde Ibu zich tot mijn verbazing bij ons. Ik was verbaasd omdat ze zelfstandig, zij het wankel, vanuit haar huisje naar ons toe was komen lopen. Wat was Ibu helder, zo helder had ik Ibu nog nooit gezien. Ze wist onmiddellijk wie ik was en ook Ilse herkende ze onmiddellijk. Zoals de meesten van jullie zullen weten hebben wij onze jongste dochter Ajanna naar Ibu vernoemd: Ajanna Maryati. Lang leek het erop dat het met Ibu zo slecht ging dat zij elkaar nooit zouden ontmoeten. Vandaag was dan toch de dag dat we Ibu aan Ajanna konden voorstellen. Voor Ajanna was het allemaal nog erg overweldigend, maar wat zijn we blij dat we dit moment aan onze herinneringen mogen toevoegen. Joanne, Ajanna en Ilse stalen absoluut de show, zowel bij de familie als bij de andere kampongbewoners. Overal waar we liepen hoorden we ‘Joanne, Joanne!’ roepen, werden Joanne en Ajanna aangehaald en betrapte ik locals er zelfs op iets te lang de billen van Ilse na te staren. Mobieltjes werden tevoorschijn gehaald en alles werd op de gevoelige digitale plaat gelegd. Wat dat betreft een herhaling van de vorige keer dat Ilse haar billen in Godong waren. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 26 december 2019

  • Naar Semarang, Hotel Pandanaran

    De heenreis viel mij vies tegen. Met name het tweede gedeelte van de eerste vlucht van Amsterdam naar Taipei. Ver reizen met jonge kinderen is zeker vermoeiender dan alleen reizen. En dan heb ik het niet eens zo zeer over onze eigen kinderen, maar voor ons zat een Chinees (toeval of niet) leeftijdsgenootje van Ajanna die constant zijn of haar loopneus over onze beeldschermpjes heen liet leeglopen, met zijn of haar vette en besnotte handjes onze tv-schermpjes besmeurde en met haar geschreeuw ons constant wakker hield. Hoe dit kind op Schiphol langs de security op Schiphol is gekomen is mij een raadsel: terrorisme in het vliegtuig bestaat blijkbaar toch en dan sta je machteloos: de raampjes van het vliegtuig zijn te klein om er een kind doorheen te drukken en kunnen niet open bovendien (en ook niet onderdien).. Vlak voor we landden in Taipei viel het Chinese monstertje in slaap (hoe bedenk je het) en eenmaal uitgestapt was al het leed geleden. Althans, voor Joanne en Ajanna: vanaf vijf uur ’s ochtends bijna niet geslapen maar wat hadden ze een lol en wat waren ze energiek op vliegveld Taipei. Zelf was ik chagrijnig van moeheid, maar gelukkig had Ilse net voldoende energie over om niet alleen haar oudertaken maar ook die van mij met verve uit te kunnen voeren. Gelukkig ging onze tweede vliegreis van Taipei naar Jakarta veel beter. Joanne en Ajanna vielen nog voor we opstegen in slaap om pas weer wakker te worden toen we goed en wel in Jakarta geland waren. Zelf hebben we ook een paar uur slaap kunnen pakken waardoor we een klein beetje uitgerust Indonesië konden instappen. Omdat ik het de laatste weken heel erg druk had wegens een nieuwe samenwerking met KPN, is het Indonesisch leren er helaas wat bij ingeschoten. Ik wilde net aan Ilse vragen of zij nog en beetje Indonesisch heeft kunnen leren, toen ik haar bij het uitstappen van het vliegtuig uiterst vrolijk ‘Selamat toedeloe’ hoorde roepen tegen de stewardessen. Dat zat wel snor dus… Drie uur overstaptijd, je zou zeggen dat dat ruim voldoende is. De praktijk wees helaas anders uit: de ‘Foreigner’ rij bij Imigrations was erg lang en het nam bijzonder veel tijd in beslag om als ‘vreemdeling’ te worden toegelaten in Indonesië. Snel de bagage van de band en de Skytrain naar terminal 2 halen waarna we net op tijd konen inchecken bij ‘Domistic departures’ (eerste verdieping uiterst links). Van Jakarta naar Semarang is het een urtje vliegen. Aangekomen op vliegveld Semranag Achmad Jani bleek mijn BNI pas het niet te doen, waarschijnlijk wegens te lange inactiviteit. De vorige keer dat ik in Semarang aankwam was dit ook het geval.Toen kon ik dit oplossen bij het BNI kantoor op ht vlegveld. Omdat we nu na vieren aankwamen, bleek dit dicht te zijn. Omdat morgen i.v.m. Kerst de bankfilialen ook dicht zullen zijn en onze taxichauffeur al klaar stond, zijn we zonder geld naar ons hotel gegaan. Gelukkig had ik de taxi chauffeur reeds in Nederland besteld en betaald. Het hotel bleek op loopafstand van de KFC te liggen. Met onze creditcard hebben we toch maar 2.500.000 IDR (ongeveer 160 euro) gepind, zodat we KFC, Kerstnacht en de eerste dagen kunnen doorkomen… Fijne Kerst iedereen! Tim Dondorp — at Hotel Pandanaran Semarang.

    Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 24 december 2019

  • Onderweg naar Jakarta (3)

    De eerste vlucht zit er op. Op zich hebben we een goede vlucht gehad, maar 12 uren blijft lang, zeker als je maar drie stoelen hebt voor vier. Joanne en Ajanna hebben het boven verwachting goed gedaan, beter nog dan wij: nauwelijks tot niet geslapen en ze huppelen hier vol energie en vrolijk op vliegveld Taipei rond. Ilse en ik zijn daarentegen gesloopt. Onze volgende vlucht naar Jakarta (vluchtnummer CI0761) duurt 6,5 uur. Hopelijk kunnen we nog wat slaap pakken, want in Jakarta komen we aan om 13:30 ‘s middags plaatselijke tijd. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 23 december 2019

  • Onderweg naar Taipei

    Wachten tot 10.10 uur omdat we dan we mogen boarden voor vluchtnummer CI 74 (https://www.flightradar24.com/data/flights/ci74).

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 22 december 2019