Categorie: Reis 2017

Er is een tijd van komen… Precies en dat geldt helaas ook als je in het paradijs bent, althans: in ieder geval in de aardse variant Karimunjawa. Er waren geen plaatsen meer beschikbaar voor de boot naar Jepara (dat hadden we volgens het personeel van onze accommodatie op de heenweg moeten regelen, maar ‘nobody told us’: Selamat Datang di Indonesia) en daarom besloot de familie met mij mee te reizen naar Semarang. Vanuit Semarang zou ik dan met de Joglosemar bus naar Solo en de familie zou dan pulang (naar huis) gaan. Over de bootreis kan ik vrij kort zijn: het was verschrikkelijk. Deze keer niet alleen voor adik Ratna, maar ook voor mij. Schommelden we op de heenreis nog van bak- naar stuurbord, nu ook van kop tot staart. Uiteraard zaten we voorin en we overbrugden hoogteverschillen tot wel 10 meter, meer dan drie uren (!) lang. Ik heb menigeen zien overgeven en ook mijn maag had het er maar moeilijk mee. Deze snelle boot is zeker niet voor iedereen weggelegd, zo blijkt. Wat dat betreft is de langzame boot toch ook het overwegen waard. Ik had zo met mijzelf te doen, dat ik niet eens gekeken heb hoe het met Ratna ging, maar toen we uiteindelijk veilig in Semarang aankwamen bleek ze nog ‘gewoon’ in leven te zijn. Neef Nuris haalde ons op. Omdat we best trek hadden gekregen, besloten we ergens in een restaurant te gaan eten voor we afscheid van elkaar zouden nemen. Het hele weekeind waren we te vergeefs op zoek geweest naar Ayam (kip) dus nu moest en zou het dan toch echt Ayam worden. Nuris bracht ons naar een kiprestaurant (nee, niet van die keten die recent ook in Leeuwarden een vestiging heeft geopend) en onderweg zag ik de hotels waar we vorig jaar verbleven. Als je hier in Indonesië ‘een beetje pittig’ bestelt weet dan dat, als je een ‘ongeoefende’ eter bent, de stoom nog altijd uit je oren zal spuiten omdat het eten nog altijd pittiger is dan het scherpste eten van de Chinees om de hoek. Wel de perfecte manier om snel van je zeeziekte af te komen… Na het eten werd ik bij het kantoor van Joglosemar afgezet en namen we hartelijk afscheid van elkaar. Met gemengde gevoelens stapte ik de bus in: over ruim twee weken zou ik de familie weer zien. Nu voor het eerst zou ik helemaal zelfstandig, zonder hulp van de familie, door Indonesië reizen en volgens mij vind de familie het nog enger dan ikzelf. De rit naar Solo zal ongeveer drie uren in beslag nemen (normaal twee uur, maar rond deze tijd is het erg druk op de weg) waarna ik één nacht in een hotel zal slapen om morgen met het vliegtuig van Solo naar Denpasar (Bali) te gaan. Bali, ini aku datang! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 11 juli 2017

Sinds begin 2016 is er op Karimunjawa 24 uur per dag elektriciteit beschikbaar. Volgens Google althans, want bij mij ging ’s avonds gewoon het licht uit: zowel letterlijk als figuurlijk. Daarnaast is de Internetverbinding zo slecht dat het uploaden van foto’s en het posten van berichten op deze Facebookpagina gewoonweg niet te doen is. Vandaar dat ik maar weer een oud trucje heb toegepast: posten met terugwerkende kracht. De oplettende lezer zal vast hebben opgemerkt dat ik dat al vaker heb gedaan deze Indonesië reis, maar nu vind ik het toch wel de moeite van het vermelden waard omdat de zogenaamde radiostilte bijna ‘ernstige’ vormen begint aan te nemen. Mensen berichten me spontaan waarom er geen updates meer te lezen zijn en of het nog wel goed met me gaat. De eerste vraag is hierboven beantwoord en op de tweede vraag kan ik volmondig ‘ja’zeggen. Wat was het hartverwarmend om te zien hoe verrast de familie was met onze accommodatie. De familie was er stil van en sommigen hadden zelfs tranen in de ogen. Ik was even vergeten dat het voor velen de eerste (!) maal was dat ze op vakantie waren. Was de familie na een lange dag reizen aanvankelijk nog vermoeid, de vermoeidheid verdween als sneeuw voor de zon bij het aanblik van onze accommodatie en de prachtige omgeving waarin deze zich bevond. Ibam (zoon van zus Ratna) lag meteen in het water evenals broer Aris Purnomo. Deze laatste was zo ontroerd over de accommodatie dat hij verklaarde niet te zullen slapen: dat zou zonde zijn van de tijd. Aanvankelijk dacht ik dat hij een grapje maakte, maar bij onze terugreis is gebleken dat hij niet of nauwelijks heeft geslapen. Niet alleen het water, ook alles wat er in leefde had een enorme aantrekkingskracht op mijn familie. Met name de mannen hebben bijna de gehele eerste nacht flink watergehouden: een heuse octopus, een palingachtige, drie platvissen, diverse krabben en inheemse vissen zijn toch een flinke buit te noemen. Zelf wilde ik ook wel eens proberen, maar dit werd niet toegestaan omdat Ilse zwanger is. Blijkbaar mag je hier niet vissen als je vrouw zwanger is. Ik zal er eens een Googletje tegen aangooien, maar wie het weet mag hij mij ook vertellen. Op de laatste avond is alles (tot aan de laatste tentakel toe) onder het genot van hapjes en drankjes opgegeten. Bij mij speelde de diarree weer op. Gelukkig in dit geval, zo had ik een goed excuus om te bedanken voor de vis. De volgende ochtend zijn we op verzoek van Ratna naar Karimunjawa Love Hill geweest. Een mooie plek, speciaal bedoeld om foto’s te maken. Dat hebben we dan ook bijzonder veel gedaan. ’s Middags zijn we naar Batu Topeng Beach geweest. Een prachtig strand waar ik tot mijn grote vreugde twee halfgeklede Belgische schonen eh… Tegen het lijf zwom: wat was het heerlijk om gewoon weer even in het Nederlands te kunnen communiceren. Vanaf het begin van de avond tot ’s avonds heel laat verbleven we weer in onze accommodatie. Hierbij is veel gelachen zoals bij een bonte avond hoort, maar ook veel gehuild omdat de adoptie meer dan eens ter sprake kwam. Karimunjawa telah saya biaya banyak, tetapi pada akhirnya itu tak ternilai harganya, Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 10 juli 2017

Na acht uren in onzekerheid op de haven te hebben doorgebracht en flink, maar vooral ook diep, onder de gordel getast te hebben (dat klinkt raar, maar ik heb mijn beurs aan mijn broekriem hangen) was dan eindelijk het verlossende woord daar: we konden toch nog op de valreep naar Karimunjawa. We geloofden het natuurlijk pas nadat we de kaartjes daadwerkelijk in handen hadden (zie foto). Toen we de tickets dan eindelijk in handen hadden sloeg de sfeer in positieve zin om als een blad in de boom: waar we eerst chagrijnig op een bank zaten te mokken, waren we nu weer één en al vrolijkheid. Zelfs de noodzakelijke bezoeken aan het openbare toilet (zie foto) bracht daar geen verandering in. Moe, maar voldaan lieten we vol trots ons kaartje zien aan het personeel toen we de boot opstapten. Toen het personeel daarbij opmerkte dat ik foreigner was, moest ik nog wel even 25000 idr extra betalen. ‘Selamat Datang di Indonesia’ (Welkom in Indonesië) zei mijn familie nog, maar onder het mom van ‘Van je familie en van Indonesië moet je het maar hebben nam ik deze laatste financiële hindernis. Kakak Ratna werd trouwens meteen gestraft. Ze had nog nooit eerder op een boot gezeten. Waar ze eerst nog zei dat zes uren op een boot geen probleem zou zijn, zag ze tijdens deze twee uur durende boottocht groen, geel en alle andere kleuren van de regenboog tegelijk. Toegegeven: de boot voer dan ook echt heel snel. Ik denk zelfs sneller dan een Westerse speedboot. Acht uur later dan gepland, zetten we dan eindelijk voet aan Karimunjawa land. Karimunjawa. Het hele geintje had me zoveel meer geld gekost dan verwacht, dar er onder de gordel weinig tot niets meer hing. Karimunjawa heeft welgeteld één pinautomaat en die besloten we dan ook als eerste te bezoeken. Selamat Datang di Karimunjawa! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 10 juli 2017

Na drie uur in de auto komen we ruim op tijd (4.20 uur Indonesische tijd) aan in Jepara. Het plan is met de boot Siginjai naar Karimunjawa te varen (vertrektijd 7.00 uur). Helaas is het niet mogelijk van te voren kaartjes te bestellen 🙁 . Het loket opende om 5.00 uur. Na een uur in de rij te hebben gestaan, was er nog maar 1 wachtende voor ons… Deze ene wachtende kon nog tickets kopen, maar uiteraard werd daarna voor onze neus het loket dicht gegooid: boot Siginjai was officieel volgeboekt. We moesten maar kijken of er op de volgende boot (Bahari Express: vertrektijd 9.00 uur en twee keer zo duur) nog plaats is, maar dat kon men niet garanderen. Dat blijkt, want zojuist tijdens het schrijven van dit bericht horen we dat de boot van 9.00 uur volgeboekt is en ook de laatste van vandaag (13.00 uur). Maar als we per persoon flink bij betalen bovenop de normale prijs, zou er wellicht toch nog plek voor ons zijn op de laatste boot. Dat ruikt naar corruptie en als we dan toch tegen bijbetaling op een volle boot meemogen, waarom dan pas op die van 13.00 uur en niet meteen op de eerste boot van 7.00 uur of de tweede van 9.00 uur? De logica ontgaat me volkomen. We kunnen Karimunjawa ook niet aan onze neus voorbij laten gaan. De accommodatie die ik heb gehuurd op Karamunjawa is al betaald en kan niet worden geannuleerd. Bovendien zouden we zes uren voor niets in de auto zitten wanneer we nu terug naar huis zouden gaan. Er zit denk ik niets anders op dan flink (bij) te b(et)alen en 5,5 uur te wachten. Wat voel ik me belazerd. Sistem tiketnya sangat menjengkelkan!!! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 6 juli 2017

Naar verwachting zal ‘saudara kembar’ (tweelingbroer) Mark over een krappe week aankomen in Jakarta, waarna hij de trein zal pakken naar vermoedelijk station Semarang of station Ngrombo (het treinstation dat het dichtst bij de familie is). Omdat Mark mij wegens misplaatste wraakgevoelens geen seconde wenst te zien of te spreken, heb ik besloten voor hem plaats te maken zodat ook hij de kans krijgt minimaal twee weken in alle rust zich zelf te kunnen zijn bij de familie en, niet geheel onbelangrijk, ‘sebaliknya’ (omgekeerd). Vandaar dat ik nu mijn tassen en mijn koffer pak. Over precies 12 uur brengt ‘saudara’ (zwager) Heri (man van kakak Arti) mij samen met adik (zus) Ratna en haar gezin, saudara Ryo (man van adik Anik), kaka Purnomo en zijn putri (dochter) Risya naar Jepara. Om 2.00 uur ’s nachts dus (Indonesische tijd): de tijd dat ik hier in Indonesië normaal ongeveer naar bed ga. Het is een autorit van ongeveer drie uur, dus we zouden voor 6.00 uur Indonesische tijd aanwezig moeten kunnen zijn (een uur voor de boot naar Karimunjawa vertrekt). Vanmiddag heb ik in gebrekkig Indonesisch al afscheid genomen van de het personeel van Indomaret (“Eh, malam ini saya akan berangkat ke Jepara dan Karimunjawa) en sore (in de namiddag) zal ik met gemengde gevoelens ook afscheid nemen van Ibu (moeder) dan (en, spreekuit: ‘den’) Bapak (vader, spreekuit: ‘bappa’), de rest van de familie, de wel gewaardeerde buren en niet te vergeten de airco waar ik maar liefst twee volle dagen van heb kunnen genieten. Keluarga selamat tinggal sayang, sekitar dua setengah minggu! <3 Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 6 juli 2017