Categorie: Reis 2017

Kuta (westkust van Bali) had ik vandaag toch wel even gezien. Daarom besloot ik naar Sanur (oostkust van Bali) te gaan. In een besloten Facebookgroep voor 100 % vrienden van Bali had ik namelijk gelezen dat er niet alleen op Kuta Beach, maar ook op het strand van Sanur geschaakt werd. Dat wilde ik natuurlijk graag bekijken. Helaas zijn de openbaar vervoer mogelijkheden van en naar Kuta zeer beperkt, waardoor ik wederom op de taxi was toegewezen. Nu is het totaal niet moeilijk om aan een taxi te komen. Of je nou een restaurant uitloopt, van het strand afkomt of de voordeur van je hoteldeur opent, overal word je aangesproken door taxichauffeurs. Meer dan eens zijn deze tamelijk opdringerig en word je nogal onder druk gezet. In een geval kreeg ik zelfs de autosleutels al in de handen gedrukt om zo overtuigd te worden mee te gaan. Negen van de tien straattaxi’s in Kuta hebben geen meter en als je niet hele duidelijke prijsafspraken van te voren maakt, dan ben je aan het einde van de rit (let op: geen woordgrapje) schreeuwend duur uit. Onderhandelen is echter niets voor mij. Daarom had ik de app van Grab op mijn telefoon geinstalleerd. Met Grab kun je online een chauffeur bestellen. Tijdens het bestellen kun je aangeven waar je opgehaald en afgezet wilt worden zonder afgezet te worden: je krijgt namelijk tijdens het bestellen al te zien hoeveel de rit gaat kosten (onderhandelen en controleren op de kortste route hoeft dus niet meer) en je kunt vooraf per creditcard betalen (dus geen last meer van chauffeurs die doen alsof ze niet kunnen wisselen zoals Ilse en ik dat vorig jaar wel eens meemaakten). Eenmaal besteld krijg je het merk en type auto, het nummerbord, de locatie en de verwachte aankomsttijd van de Grabchauffeur te zien. Wat mij betreft dus ideaal! Grab is serieuze concurrentie voor de lokale taxichauffeurs. Helaas komt het daarom geregeld voor dat Grabchauffeurs worden bedreigd of zelfs klemgereden door traditionele taxichauffeurs en hoewel Grab door de Indonesische overheid als ‘legaal’ is aangemerkt, worden Grabchauffeurs op toeristische plekken geweerd door traditionele taxichauffeurs eigenhandig gemaakte borden (zie foto’s). Het is dus zeker niet verstandig opdringerige chauffeurs te melden dat je reeds een Grab chauffeur hebt besteld als je op de Grab chauffeur zit te wachten. Hoewel ik mij kan voorstellen dat de traditionele taxi chauffeurs niet blij zijn met de ontwikkelingen, vind ik wel dat ze het er ook zelf naar gemaakt hebben. Graag refereer ik naar mijn eerdere ervaringen met taxichauffeurs. Daarnaast is het voor vele toeristen nu eenmaal fijner om via de mobiele telefoon een taxi te bestellen omdat de kans om ‘afgezet’ te worden nu eenmaal veel kleiner dan wel helemaal niet meer aanwezig is. Na door Grab te zijn ‘afgezet’ bij Sanur Beach, keek ik mijn ogen uit. Wat was (het strand van) Sanur mooi vergeleken met (dat van) Kuta. Zeeen van ruimte (let op: wederom geen woordgrapje) en prachtig georganiseerd. Aanvankelijk was ik van plan om de hele strandboulevard af te lopen tot na na Mercuris Resort, maar dit bleek toch al gauw vier tot vijf kilometer te zijn. Normaal gesproken goed te doen, maar vanwege de Indonesische zon en de daaraan onvermijdelijk gekoppelde hitte, zag dat niet zo’n vaart lopen (geen woordgrapje). Groot was mijn vreugde toen bleek dat ik aan het begin van het strand gewoon voor 50.000 IDR (6 euro) een fiets kon huren! Het huren van fietsen behoorde in Kuta niet tot de mogelijkheden. Wel kon je scooters huren, maar gezien het chaotische verkeer in Indonesie en de rijstijl van de gemiddelde ‘local’ durfde ik geen scooter te huren. Bovendien moet je een moterrijbewijs hebben om op de Indonesische scooters te mogen rijden. Heb je dat niet (zoals ik) en je raakt betrokken bij een verkeersongeval dan kun je niet aankloppen bij je verzekeringsmaatschappij. Ik wist dan ook niet hoe snel ik op de fiets moest stappen. Breed glimlachend fietste ik kilometers langs het strand. Dat gevoel van vrijheid! Zo lekker, ik heb me nog niet eerder zo fijn gevoeld op Bali. De eerste en de beste toerist die ik tegenb kwam vroeg ik een foto van mij te maken. Er werden enkele foto’s gemaakt, waar zich vanuit het niets ineens ook een Nederlands echtpaar bijvoegde (zie https://www.facebook.com/baliwishfulthinking/posts/2007398969285605). Het bleek om Verie Jan Luiken (Jan en Verie Luiken) te gaan die sinds hun pensioen aan het reizen zijn. Ze hadden mij aanvankelijk niet herkend, maar later besefden ze dat ze mij op Spoorloos hadden gezien en al enige tijd deze Facebook blog volgden. De hele dag heb ik door Sanur gefietst. Ik blijf het zeggen: Sanur is prachtig. De foto’s en deze sfeervideo’s (https://www.facebook.com/hunt4heru/videos/1809553542395982/ en https://www.facebook.com/hunt4heru/videos/1809585565726113/) zeggen genoeg dacht ik zo. Ik wil in de toekomst nog wel een keertje naar Bali, dan met Ilse, Joanne en ‘Welpje’. Sanur zullen we dan zeker een keertje aandoen (ik ben nog niet zo zeker van Kuta). Bij Mercuris resort heb ik op een groot schaakbord met een Zweedse toerist geschaakt en tegen het einde van de middag kwam ik Wayani (helaas ben ik niet zeker van de spelling) tegen. Wayani verdient zijn geld door op het strand toeristen uit te dagen te schaken voor geld. Inzet: 10.000 IDR (65 euro cent) per game. Tot ’s avonds hebben we geschaakt. Wayani was een goede schaker, beter dan de schakers tegen wie ik schaakte op Kuta Beach. Toch lukte het mij om na tien spellen schaak bijna quitte te draaien. Uiteraard zorgde ik er voor dat Wayani een pot meer won dan ik waarna ik hem de keus gaf 10.000 IDR van mij aan te nemen, of met mij uit eten te gaan in een door hem uitgekozen tent. Wayani koos voor het laatste. Dat kostte me 15 maal zoveel als het ‘verloren’ prijzengeld, maar dat gaf me niets. Na het eten nam Wayano mij meer naar zijn huis (hij woonde vlak bij het strand) waar hij vol trots zijn chessroom en al zijn behaalde schaakprijzen liet zien. Een heuse toernooiruimte, vol met gewonnen bekers en medailles. Na nog eens vijf potjes schaak (zonder inzet deze keer, dus ik me kon me nu ‘veroorloven’ de balans net mijn kant op te laten slaan) werd het zo laat dat ik via Grab weer naar Kuta moest gaan. Selamat tinggal Sanur! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 21 juli 2017

De overtocht met de veerboot viel reuze mee hoor Jolanda. Je kunt met een gerust hart straks in augustus op de boot stappen. Het is wel even wennen als je van de boot stapt in Gilimanuk (haven Bali). Anders dan we hier in Nederland gewend zijn, is de keluaran (uitgang) namelijk totaal niet duidelijk aangegeven. Het duurde even voor ik uitgevonden had waar ik deze kon vinden. Eenmaal de haven verlaten, werd ik weer overspoeld door taxichauffeurs die heel strategisch waren opgesteld tussen de uitgang van de haven en het busstation in. Hoewel het busstation 3 minuten lopen van de haven was, was het slecht te vinden. Het stond nergens aangegeven en het bevond zich op een onlogische plek. Ik moest naar Denpasar, een rit van minimaal 4 uren. Aanvankelijk had ik getwijfeld om met de taxi te gaan, maar ik had gelezen dat een taxirit 1000.000 IDR tot 1200.000 IDR (65 euro tot 80 euro) zou kosten en een buskaartje voor hetzelfde traject slechts 50.000 IDR (4 euro). Met geweld moest ik mij ontdoen van de vele taxichauffeurs die mij achterna bleven lopen (dat was echt niet leuk) en op de vraag waar het busstation was wilde niemand mij antwoord geven. Gelukkig bood Google maps wederom uitkomst en binnen 20 minuten zat ik in de bus opweg naar Denpasar. Ik had geluk: normaliter gaat de bus in alle tussenliggende plaatsen nog op zoek naar eventuele passagiers, waardoor de bus over dit traject tot wel 8 (!) uren kan doen. Nu had ik echter de laatste bus van de dag en de buschauffeur geloofde niet dat er nog mensen zo laat naar Denpasar zouden vertrekken (de bus was dan ook praktisch leeg). Daarom reed de bus rechtstreeks naar Denpasar. Voor een fractie van de prijs van een taxirit was ik nu praktisch net zo snel in Denpasar. Omdat het cancelen van mijn eerste Balireis mij honderden euro’s zou kunnen kosten (ik wil bij thuiskomst bij mijn annuleringsverzekering nagaan of we hier nog iets van terug kunnen krijgen) heb ik bij het boeken van deze nieuwe reis gekozen voor H-ostel Bali, een goedkopere accomodatie in een goedkopere plaats. Daarvoor moest ik van Denpasar nog naar Kuta, een taxirit van ongeveer 20 minuten. Aanvankelijk was ik van plan om dit via BlueBird taxi te doen, maar bij aankomst in Denpasar werd ik met geweld in een onogelijk oud en vervuild mini taxibusje geduwd. Een prijs werd mij niet genoemd en er was geen meter aanwezig. Zeker na mijn ervaring met de taxichaufeur op vliegveld Semarang, maakte dat mij wantrouwig. Via de MijnBluebird app op mijn telefoon had ik gezien dat de prijs voor een taxirit ongeveer 50.000 IDR (4 euro) zou moeten kosten. Onopgemerkt haalde ik 75.000 IDR (5 euro) onder mijn gordel vandaan en stopte dat in mijn schoudertasje. Ondertussen werd mijn wantrouwen steeds groter want via Google Maps zag ik dat de chauffeur niet rechstreeks naar H-ostel Bali reed, maar kilometers om. Resoluut confronteerde ik de chaufeur hiermee waarna hij zich verontschuldigde door te zeggen dat hij de weg niet wist. Nadat ik hem rechtstreeks naar mijn Hostel navigeerde was ik erg benieuwd naar de prijs. De man durfde 200.000 IDR (13 euro) te vragen. Nou weet ik dat 9 euro te veel betalen helemaal niet het einde van de wereld is en de chauffeur zou het geld ongetwijfeld hard nodig hebben gehad, maar na bijna 30 uur (!) reizen was ik moe en kon ik het gevoel weer ‘getild’ te worden even niet verdragen. Voor mijn doen werd ik ontzettend boos. Ik liet hem zien wat een veel confortabelere BlueBird mij gekost zou hebben en dat ik nog ‘ slechts’ 75.000 IDR in mijn schoudertasje had zitten. Daarnaast maakte ik hem met mijn handen in mijn zij (wat in Indonesie een ongepaste uiting van woede is, let dus op dat je hiermee niet onbedoeld een verkeerd signaal afgeeft als je in Indonesie bent) duidelijk dat ik bereid was geweest hem deze 75.000 IDR te betalen, maar dat hij nu vanwege zijn omwegen genoegen moest nemen met ‘ slechts’ 50.000 IDR. In Azie is het niet gewoon om je boosheid zo overduidelijk te laten blijken. De taxichaufeur was dan ook zo overdonderd, dat hij mijn 50.000 IDR zonder tegenstribbelen aannam. Eindelijk sprak Google Maps de magische woorden: ‘U heeft uw bestemming bereikt. Uw bestemming ligt aan uw linkerkant’. Moe maar voldaan ging ik H-ostel Kuta Bali binnen, een verbouwereerde taxichauffeur achterlatend. Het inchecken verliep lekker vlot en na een heerlijke warme douche viel ik als een blok in mijn tweepersoonsbed in slaap. Aan de rechterkant wel te verstaan; daarmee de ene aanwijzing van Google maps (‘uw bestemming ligt aan de linkerkant’) negerend en de andere (‘probeer om te draaien’) juist van harte opvolgend door me een paar keer lekker om te draaien. Selamat tidur banyak! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 17 juli 2017

In de trein naar Banyuwangi had ik op tripadvisor.nl gelezen dat je het beste een combiticket (Ferry + bus) naar Denpasar kon kopen. Helaas bleek dit alleen in de ochtend mogelijk te zijn, vandaar dat ik een los kaartje voor de overtocht naar Gilimanuk kocht (4 euro). De boten vertrekken ongeveer twee keer per uur, maar niet volgens vaste vertrektijden (lees: wanneer het uitkomt). Het kan ook zomaar zijn dat een vertrek wordt overgeslagen indien een boot niet vol genoeg is. De boottocht zelf duurt zo’n drie kwartier tot een uur maar afhankelijk van de drukte kan het wel tot een uur duren (paspoortcontrole, inchecken etc.) voordat je op de boot bent. Ik had erg veel geluk: nadat ik een kaartje had gekocht kon ik zo doorlopen en nog geen halfuur nadat ik met de trein in Banyuwangi was aangekomen, stapte ik op de boot naar Bali. Dat opstappen had nogal wat voeten in ‘de vaste wal’. Op Internet had ik al gelezen dat de zee onstuimig kon zijn en de loopplank verschoof constant wel drie meter van links naar rechts omdat de boot niet stil wilde liggen. Terugdenkend aan de verschrikkelijke boottocht van Karimunjawa naar Semarang (het was maar goed dat kakak Ratna deze keer niet mee was) sprong ik angstig de boot in. De wetenschap dat op dit traject vorig jaar maart nog een veerboot als deze was gezonken (http://www.indonesienu.nl/…/veerboot-gezonken-tussen-bali-e…), hielp natuurlijk ook niet echt.

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 15 juli 2017

Toen ik om 15.30 uur plaatselijke tijd uit de trein stapte, besloot ik eerst het station te verlaten. Ik had een kleine opvouwbaar krukje meegenomen (zie foto) dat me al vele malen goede diensten had bewezen, zowel bij de familie als ook tijdens de reis naar Bali. Zo ook nu: ik zetelde me voor het station, tot groot ongenoegen van de vele taxichauffeurs die me onmiskenbaar te kennen gaven mij zo snel mogelijk in hun taxi te willen hebben. Op Internet had ik echter gelezen dat het slechts 400 meter lopen zou zijn naar haven Ketapang en ik wilde daar helemaal zelf naar toe lopen. Wat maakt de techniek (lees Google Maps) van tegenwoordig de moderne reiziger toch gemakkelijk. Al snel zag ik dat het inderdaad 5 minuutjes lopen was naar de haven. Mijn telefoon opbergend en een aantal teleurgestelde en soms zelfs boze (!) taxichauffeurs achterlatend, begaf ik me met bagage en al naar de haven Ketapang.

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 15 juli 2017

Over de busreis van Rumah Sakit Yakkum (Purwodadi) naar treinstation Solobalapan (Solo) valt weinig te vertellen. In eerdere posts heb ik reeds omschreven hoe verschrikkelijk de busreis naar Solo was en deze reis was hetzelfde, mogelijk zelfs nog erger (lees sneller). Toen ik uit de bus stapte moest ik desondanks twee uren wachten voordat de trein naar Surabaya zou vertrekken. Dit gaf mij de gelegenheid om even de Chromebook (laptop) open te klappen om deze statusupdate op Facebook te plaatsen, wat drinken te kopen en snel een pilletje Imodium achterover te slaan (de diarree speelde weer op). Toen de trein om 1.40 uur plaatselijke tijd aankwam, was ik blij dat ik gekozen had voor de klasse ‘eksekutif’. Het was lekker koel in de trein en de stoelen zaten zo lekker dat ik als een blok in slaap viel en pas weer wakker werd om 5.38 uur plaatselijke tijd, toen station Surabaya gubeng door de speakers werd aangekondigd. Untuk melatih Surabaya Gubeng! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 15 juli 2017

Ik was in de bus nog niet geland of iemand hield mij een versleten pet voor mijn neus. Of ik even wilde dokken. De eigenaar van de pet had blijkbaar net voordat ik in de bus kwam gezongen en zichzelf daarbij begeleid met een gitaar. Nou ja, gitaar… De gitaar had slechts twee snaren en die twee snaren waren onderling nog niet eens gestemd ook. Toen ik zei dat ik net in de bus was en ik daarom niet wilde betalen, bleek de man zelf ook nog eens ontstemd te zijn. Daarom vroeg ik hem of hij dan nog een keertje voor mij wilde zingen (Eh, anda ‘lalalalagi’?). Had ik dat maar nooit gedaan… Vijfduizend IDR (33 eurocent) en een flinke illusie armer ging ik vervolgens op een stoel zitten. Toen ik op mijn telefoon keek had ik alweer 10 gemiste berichtjes van bezorgde familieleden. Of ik de bus wel had gehaald, of ik wel wist waar ik moest uitstappen en hoe ik eigenlijk van daar naar het ziekenhuis zou gaan, aangezien er bij lange na geen bus in de buurt zou komen. Toen ik antwoordde dat ik daar niet over na had gedacht, werd de bezorgdheid en bij mij de verwarring er niet minder op. De één zei dat ik moest uitstappen bij Bundaran Nglejok en de ander zei dat ik moest uitstappen bij Bundaran Adipura. Het duurde even tot ik er achter kwam dat dit hetzelfde was. Normaal zou de bus in drie kwartier van Godong naar Purwodadi kunnen rijden, maar deze keer duurde het twee keer zo lang vanwege wegwerkzaamheden. Dat gaf mij mooi de tijd om me voor te bereiden op mijn bezoek aan het ziekenhuis. Ik scheurde een A4’tje van mijn schrijfblok en ik pakte een lichte groene stift (kleur van de stift doet eigenlijk niet ter zake, want hij schrijft gewoon zwart) en ik tekende ‘Rumah Sakit Yakkum, 20.000 IDR!’ op. Toen ik uit de bus stapte zwaaide ik met het papiertje in de lucht. Het duurde wel geteld 10 seconden voordat ik bij iemand achterop een brommer zat die mij in 10 minuten, met bagage en al, bij het ziekenhuis bracht. Hoe simpel kan het leven zijn… …als je eh… geld hebt….🤔 Nog twee uur ben ik bij Bapak in Ibu gebleven. Kakak Rina en haar man Gino waren er ook. Het was goed om te zien dat Bapak meer en meer opknapte. Bapak probeerde ook herhaaldelijk mijn aandacht te trekken. Ik vertelde hem dat ik vandaag weg zou gaan, dat ik over ongeveer twee weken weer terug in Godong zou zijn en dat ik er vanuit ging hem in goede gezondheid weer rumah (thuis) aan zou treffen. Hierop kreeg Bapak tranen in zijn ogen en Ibu viel me huilend in de armen, continu ‘Hati-hati!’ (pas goed op je zelf) roepend. Om 21.00 uur plaatselijke tijd, was het dan zo ver. Een bus van Celeron Travel zou me voor het ziekenhuis komen oppikken (dit had Nuris voor me geregeld). Voor 80.000 IDR (5,5 euro) zou ik naar Solo worden gebracht en voor nog eens 10.000 IDR (65 eurocent) extra naar het treinstation Solobalapan. Dalam perjalanan ke Solo lagi! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 14 juli 2017

Vandaag zou dan toch de dag worden dat ik zelfstandig Indonesië in zou reizen. De familie was inderdaad druk met Bapak, want de hele ochtend en de hele middag vernam ik niets van ze. Dat gaf mij de gelegenheid om rustig mijn kamar (kamer) op te ruimen, het bed af te halen, de laatste handwas te draaien en mijn spullen in te pakken. Om 17.00 uur plaatselijke tijd was ik klaar voor vertrek. Ik leverde de sleutel van de kamer in bij de eigenaar en ik toog naar Rumah kakak Rina om haar haar beddengoed terug te geven. Daar aangekomen, kondigde ik aan met de bus naar Bapak in Purwodadi te zullen gaan om afscheid te nemen van Ibu en Bapak en dat ik daarna zou vertrekken naar Bali. Ik merkte dat de familie daarop lichtelijk in paniek raakte. Ze was mij inderdaad min of meer vergeten en het zinde haar maar niets dat ik mij zelfstandig Indonesië in zou begeven. Anders dan bij ons in Nederland, zijn er geen busstops in Indonesië. Je gaat gewoon aan de kant van de weg staan en wanneer de bus er aan komt geef je te kennen dat je wilt instappen. Als je geluk hebt dat de bus stopt, stap je achterin de bus in, je vertelt de bijrijder waar je naar toe wilt (in dit geval Purwodadi Bundaran Adipura) waarna hij je vertelt hoeveel je moet betalen (in dit geval 10.000 idr, wat ongeveer gelijk is aan 65 eurocent). In mijn geval stopte de bus dus niet, wel nam de chauffeur de moeite om langzamer te rijden zodat ik mijn bagage, goed voor ander halve week Bali, de bus in kon gooien om er vervolgens zelf achteraan te springen. Tijdens de sprong zag ik nog net neef Andi (zoon van kakak Rina) aan de overkant van de weg goedkeurend vaststellen dat ik inderdaad de goede bus had gepakt. Het blijft aandoenlijk de bezorgdheid van de familie, maar nu zou het daarmee toch anderhalve week gebeurd zijn… Terima kasih sayang keluarga Sampai jumpa lagi dalam dua minggu! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 14 juli 2017