Categorie: Reis 2017

Joanne heeft een nieuw Indonesische specialiteit ontdekt: martabak telur asin!

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 29 juli 2017

Jaja, het is voor Joanne en mij eindelijk tijd om naar Indonesie te vertrekken. Vrijdagochtend 21 juli om 8.50 uur ging ons eerste vliegtuig naar München. Ons verdere vliegplan zag er als volgt uit: 🛫Amsterdam – München 🛬 🛫München – Bangkok 🛬 🛫Bangkok – Jakarta 🛬 🛫Jakarta – Semarang 🛬 Tijdens de vlucht naar Bangkok werd het nacht en hebben we goed geslapen. Joanne werd tegen de ochtend wakker (we gaan 5 uren vooruit in de tijd dus de nacht duurde niet zo lang) en zei: ooh ik heb een nacht goed geslapen! En dat was ook zo. Tijdens de vlucht van Bangkok naar Jakarta sliep Joanne ook weer een paar uurtjes. Tijdens deze vlucht voelde ik dat ik steeds dichter bij Tim in de buurt kwam, ik had het er best moeilijk mee. Misselijk omdat ik steeds te laat eet, vliegtuigeten wat je dan niet aan staat, een heel onrustig gevoel en geen Joanne om je af te leiden. Indonesische bodem eindelijk aanraken en een directe herkenning van de plek waar je op dat moment bent voelt dan heel goed. Het vorige vliegtuig had een uur vertraging waardoor de overstaptijd heel krap was. Gelukkig wist ik dat ik met een shuttlebus (alle taxichauffeurs heel zelfverzekerd ontwijkend) van terminal 2 naar 1a moest. Aangekomen bij de juiste terminal had ik nog 10 min om onze koffer in te checken. In deze koffer bleken volgens de douanemensen wel heel verdachte flesjes te zitten. Bij het openmaken van de koffer bleken deze flesjes ook nog eens lek. 25 belleblaasflesjes is inderdaad wel heel verdacht. Ik heb er snel een handdoek om gewikkeld en we konden door. Bij de incheck-balie was het heel druk. Mensen voor mij zagen mij in paniek naar de klok kijken. De tijd om minn koffer nog in te checken was inmiddels al een kwartier verstreken. Dapper stapte ik de rij voorbij en vroeg of ik mijn koffer voor Semarang nog kin inchecken. Tot mijn grote opluchting mochten we de hele rij voorbij en nog voor boardingstijd stonden we bij de gate. Echter bleek ook dit vliegtuig een uur vertraging te hebben. Of dit door mijn laat ingecheckte koffer komt zullen we nooit weten. Zoals jullie in Tim post kunnen lezen begon toen een race tegen de klok; Tim onderweg van Solo naar Semarang en Joanne en ik van Jakarta naar Semarang. Bij de gate in Jakarta kon ik het mooi volgen aangezien ik op het wifi mocht van een ‘barmhartige Semarangitaan’ die ook naar Semarang zou vliegen. Ook deze laatste vlucht van Jakarta naar Semarang ging uiteindelijk prima. Joanne en ik hebben foto’s gemaakt van de wolken die een bepaalde vorm aannamen. Ik ben benieuwd wat jullie er in zien! En dan eindelijk in Semarang konden we elkaar weer in de armen nemen. Joanne omarmde Tim al eerder dan dat ik hem in de menigte kon ontdekken. Toen Tim op zoek ging naar de chauffeur die hij had geregeld zei Joanne: wat is papa toch een schatje, hè! Op de hotelkamer van het Guyana tower hotel had ik weer zo’n ontzettende trek. Tim ging met Joanne eten halen terwijl ik de bellenblaasflesjes en de rest van de inhoud van de koffer probeerde te redden (wat overigens goed gelukt is). Ooooh…..het eten dat toen op tafel kwam maakte me zo gelukkig! Zo lekker en zo fijn om dit met z’n drieeën weer te kunnen doen. Na een douche en een bad was het bedtijd. De afgelopen vier weken zonder Tim zijn eigenlijk voorbij gevlogen. Maar als je bedenkt dat Tim (voor de Bolswarders) met Heamiel is vertrokken is het wel echt lang. Zonder alle hulp die Joanne en ik hebben gehad was het ook niet gelukt. Dus hierbij DANK JULLIE WEL! Jan en Irene Ketelaar, Han en Annemarie Dondorp, Mireille de Vreeze, Lotte Boersma en Doortje Boersma, Jo Visser-Draaisma, Anneke Schreur, Jola Wojciechowska, Ton Visser, Bianca van der Sluis-lemstra, Eline Koornstra Ilse Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 24 juli 2017

Vanochtend om 6.00 uur ging de wekker. Enthousiast schoof ik mijn rolluik omhoog in de veronderstelling weer van het eh… uitzicht mogen te genieten (zie mijn eerdere ‘ongepaste’ post). Helaas kwam ik van een koude kermis thuis. Klaarblijkelijk net als de vrouw die ik op de grond in haar eigen lichaamsappen (lees: kots en urine) ‘lag te liggen’. Ook zij had een bonte avond gehad en blijkbaar had ze die anders ingevuld dan ik. Ongeveer een uurtje geleden had ze bij thuiskomst geprobeerd de toilet te bereiken, maar voor de badkamerdeur (lees: voor mijn bed) was ze op de grond gezakt alwaar ze nu dienst deed als deurtochtstopper. Hoewel ze daarbij veel inkijk had, was het niet plezant om zoiets op de vroege ochtend te zien liggen. Het personeel dacht dat ze ‘waarschijnlijk’ dronken was, net als haar vriend die ongeveer in de zelfde ‘beschonken’ toestand op de trap lag. Na een nieuwe geheime missie (lees: buiten het zicht van reguliere taxichauffeurs in een Grab taxi stappen) bereikte ik Bandar Udara Ngurah Rai (Internationale luchthaven Bali). Ik heb nog niet eerder zo’n chaotisch en druk vliegveld gezien. Enorme wachtrijen en ongecoordineerde toestanden. Daarnaast waren de restaurantjes zo duur, dat ik besloot deze links te laten liggen. Er was wel een groot pluspunt: een bandje speelde er life muziek (zie https://www.facebook.com/hunt4heru/videos/1811709998847003/). Je hebt zo van die dingen in het leven, waarvan je je afvraagt: ‘waarom?’ Zo waren Ilse, Joanne en ik ooit aan het zwemmen in Aqua Mundo van Center Parcs De Eemhof. We waren daar toen een kleine twee uur na openingstijd, met als gevolg dat er geen zitplaatsen meer vrij waren. Als je even wilde eten, dan moest je dat maar op de grond doen. Keek je om je heen, dan zag je diverse stoelen en tafels die de hele dag grotendeels niet gebruikt worden, maar wel voor andere gasten ontoegankelijk worden gemaakt door middel van grote tassen en handdoeken. Om dat soort dingen kan ik me mateloos ergeren. Center Parcs, doe er wat aan! Ja, ik weet het: volledig off-topic, maar ik moest daar onwillekeurig aan denken toen we moesten boarden voor vlucht XT-8454 naar Bandara Solo. Op het moment dat Gate open ging, ontstond er in no-time een enorme rij, waarin het gebruik van verbaal geweld en zelfs ellebogen niet van de lucht was. Dan denk ik: ‘waarom?’ Vijf minuten later, toen de rij zo goed als leeg was heb ik me in de rij toegevoegd om zo door te kunnen lopen het vliegtuig in. Mencintaimu Ilse dan Joanne <3 ! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 22 juli 2017

Vandaag van Denpasar naar Solo: 1 uur en twintig minuten. Op 13 juli 2017: 23 uur en 30 minuten. I rest my case 🙂 . Ik wilde graag om 16.00 uur op het vliegveld in Semarang zijn, omdat Ilse en Joanne daar zouden arriveren. Toen ik thuis deze reis aan het uitstippelen was, dacht ik nog dat dit geen probleem zou zijn: een afstand van 100 kilometer, dat moet toch wel in twee uur kunnen. Inmiddels weet ik dat de gemiddelde reistijd ongeveer drie uur in beslag zou nemen. Nadat ik geland was in Solo (de geboorteplaats van Ibu <3), gunde ik mijzelf dan ook weinig tijd. Ik haastte me naar het busstation en ik stapte in de eerste en de bus in (dat lijkt riskant, maar er vertrokken alleen maar bussen naar het centrum van Solo, kosten: 20.000 IDR, met de huidige bijzonder gunstige koers ongeveer 1,30 euro). Via Google Maps kon ik precies zien waar we waren. Zo bepaalde ik precies waar ik uit moest stappen. Tegen de chauffeur had ik gezegd dat ik naar het ziekenhuis Kasih Ibu Hospital moest. Dit was 3 minuten lopen van Joglo Semar Solo vanwaar er een bus naar Semarang zou vertrekken (kosten, 75000 IDR, ongeveer 5 euro). Helaas was ik te laat voor de 12.00 uur bus, vandaar dat ik pas om 13.00 uur klon vertrekken. Dat maakte mij erg zenuwachtig, want ik wist dat de kans dat ik voor Ilse en Joanne aan zou komen op vliegveld Semarang nu erg klein was. Met name ook, omdat de Joglosemar bus niet naar vliegveld Semarang reed. Het laatste stukje zou ik dus met de taxi (Grab) moeten doen. Erg zenuwachtig zat ik dan ook in de bus. Ilse was inmiddels op vliegveld Jakarta te wachten op haar laatste vlucht naar Semarang. We hadden beiden onze locatiedelen functie van Google Maps aangezet, zodat het thuisfront onze race tegen elkaar naar Semarang Airport kon volgen. Het was erg spannend, maar gelukkig had Ilse haar vliegtuig flink vertraging. Terwijl Ilse reeds op haar koffer wachtte op het vliegveld in Semarang, kwam ik aan bij 'arrivals'. Net op tijd om Ilse en Joanne met open armen te ontvangen toen ze het vliegveld verlieten <3. Keluarganya sudah selesai lagi! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 22 juli 2017