Categorie: Reis 2017

Elke ochtend om 4.30 uur luiden hier de Godongse kerklokken (‘zie’ https://clyp.it/fmgx5vwi) voor het ochtendgebed Fajr (‘فجر’ dageraad). Met de woorden ‘Haja ilal-salah’ (kom tot het gebed) wordt de Azan (أَذَان, oproep om tot het gebed te komen) ingeluid, waarna de Sjahada (الشهادة, getuigenis) wordt uitgesproken: أَشْـهَدُ أَنْ لا إِلـهَ إِلاّ الله ، وَأَشْـهَدُ أَنَّ مُحَمّـداً رَسـولُ الله (asjhadoe ʾan lā ʾilāha ʾillā-llāh, wa asjhadoe anna moeḥammadan rasōēloe-llāh: Ik getuig dat er geen godheid is dan alleen God en ik getuig dat Mohammed de gezant van God is). Half vijf is natuurlijk belachelijk vroeg voor Westerse begrippen, maar zoals eerder gezegd begint het leven in Indonesië vanaf jam lima (vijf uur) reeds ‘serieuze’ vormen aan te nemen. Hoe handig is het dan om voor die tijd al te beginnen aan twee van de أركان الإسلام (arkān-al-Islām: vijf zuilen van de Islam). Zoals gezegd draaiden wij ons om half vijf ’s ochtends nog even om, maar Ilse en Joanne zijn wel bij het vierde gebed van de dag (elke dag heeft vijf gebeden) geweest: Magrib (مغرب, plaats van ondergang van de zon). Tijdens Ramadan (vaste maand) mag er tussen Magrib en Fajr gegeten en gedronken worden. Vaak word ik wakker na Azan, al was het alleen maar omdat de meeste hanen in de buurt tevergeefs trachten elkaar en de Muezzin (مؤذن, muadhdhin: degene die oproept tot gebed) te overtreffen. Hierna heb ik nogal moeite om weer in slaap te vallen en zeker deze ochtend. Vandaag is namelijk de dag dat we afscheid zullen moeten nemen van de familie. Terwijl ik dit verslag aan het typen ben, wordt Joanne wakker terwijl ze zachtjes vijfmaal de naam van Ibu (Maryati) fluistert. Hoewel dit bijzonder en mooi is, zorgt dit er wel voor dat ik weemoedig begin met het inpakken van mijn koffers. Om 11.00 uur zijn alle koffers (in)gepakt en zijn we er klaar voor om kampong (dorp) Mantren, RT 18 RW 3 (distrik – district Purwodadi, kecamatan – subdistrict: Godong, kabupaten – regentschap: Grobogan, negri – land: Indonesië) achter ons te laten. We besluiten eerst nog naar ‘Rumah Ibu din Bapak’ te gaan om foto’s van hen, van ons en van elkaar te maken. De foto’s zijn erg mooi geworden: we zullen ze altijd blijven koesteren. Anderhalf uur later namen we echt afscheid van de familie. Het was een emotioneel afscheid. Bij het afscheid zijn er foto’s gemaakt, maar omdat vrijwel niemand hier ‘op zijn of haar voordeligst’ opstaat, hebben we besloten deze maar niet hier te posten. Omdat we gaan proberen volgend jaar familieleden naar Europa te halen in plaats van zelf Indonesië te bezoeken (hierover later meer), ben ik me er sterk van bewust dat het zomaar de laatste keer zou kunnen zijn dat we Ibu en/ of Bapak zien. In de auto onderweg naar Semarang worstelde ik met een zo mogelijk nog grotere identiteitscrisis dan vorig jaar en Joanne was helemaal in tranen, constant vragend wanneer we weer naar Indonesië zouden gaan. Onder het mom van ‘nu we er toch zijn’ wilde ik heel graag naar mijn geboorteplaats kampung Sawah besar, vroeger Samberejo genaamd (desa: Tambak Dalem, kabupaten: Semarang Genuk, negeri Indonesië). Nuris bracht ons er naar toe. Zijn moeder, kakak Nuryati, ging met ons mee en kakak Ismanto die in Semarang werkt voegde zich na zijn werk ook bij ons. Hoe bijzonder was het om door de kampong te lopen (zie video) waar ik geboren ben en zelfs de kamer (nu onderdeel van een groter huis, maar destijds op zichzelf staand) te mogen zien waar ik geboren ben. Ik vond het ongelofelijk dat enkel deze kamer aan Ibu, Bapak, Ismanto, Nuryati, Arti, Rina, Aris Sutrisno, Aris Sulistyo, Aris Purnomo (ook hier geboren) Mark en mij plaats moest bieden. Er bekroop me een apart gevoel dat niet te beschrijven is. In haar zoektocht vorig jaar heeft Spoorloos deze kampong ook bezocht waardoor mijn verhaal hier bekend is geworden. Mijn bezoek zorgde dan ook voor veel bekijks. Wat was het leuk om te zien dat kakak Ismanto en kakak Nuryati (die hier tien jaar geleden voor het laatst was geweest) nog altijd de mensen kenden. Twee vrouwen (zie foto) vielen mij huilend in de armen, dit bleken vrouwen te zijn die Ibu hadden geholpen tijdens de bevalling van Mark en mij. Vol enthousiasme vertelden ze mij dat Mark en ik één placenta deelde (logisch voor een eeneiige tweeling en waar ze deze hadden geloosd (zie foto). Zij hadden ons ook verzorgd de eerste uren na de bevalling, omdat Ibu na de bevalling een behoorlijke tijd bewusteloos geweest schijnt te zijn. Moe en vol van allemaal nieuwe emoties waarvan ik het bestaan niet kon vermoeden nam ik afscheid van mijn geboorteplek en haar mensen. Hoewel we met de auto waren aangekomen, vond ik het zonde om met de auto weer te vertrekken. Omdat ik even alleen wilde zijn besloot ik lopend de kampong weer te verlaten. Even iedereen achter me latend. Althans, dat was de bedoeling. De halve kampong liep echter achter me aan om me uit te geleiden. Bij de ingang (in mijn geval dus de uitgang) van de kampong, haalde Ismanto mij op zijn scooter weer in. Hoewel hij zijn helm op hield, zag ik de tranen in zijn ogen toen ook hij afscheid van me nam en zich weer op weg begaf naar Godong. Hier scheiden echt onze wegen weer en hoewel we nog wel in Indonesië zouden blijven, werd ik me weer bewust van het contrast tussen het leven van mij en dat van de familie. Hoewel dit bezoek vast geen goed zal doen aan mijn identiteitscrisis ben ik ontzettend blij dat ik dit gedaan heb en wat is het met name voor de vrouwen die zo betrokken zijn geweest bij onze geboorte toch jammer dat Mark en ik niet samen onze geboorte kampong hebben bezocht. Keluarga yang terhormat, Terima kasih atas keramahan Anda, atas cintamu, atas kepedulianmu dan bahkan atas untuk semua masalahmu. Kami begitu dekat dan juga begitu jauh dari satu sama lain. Tapi di hatiku aku akan selalu bersama kalian semua. Dengan segenap cintaku, Heri Setyono

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 4 augustus 2017

Naar school in Indonesië! Het is 8 uur in de ochtend. We liggen nog een beetje te doezelen, even lekker langzaam wakker worden. Dan wordt er door kakak Rina en haar dochter Ana op de deur geklopt. Ik had mijn bril nog niet eens op; maar ze kwamen met eten en ze wilden Joanne meenemen naar een school. Ana wilde een haarborstel zodat ze Joannes haar kon doen en dan zouden ze gaan. Ja maar, ho even! Joanne mag naar een school in Indonesië en ik als juf ga niet mee? Met Google Translate kon ik kakak Rina gelukkig snel uitleggen dat ik heel graag mee wilde. Zij spoedde zich naar de buurvrouw om een scooter te lenen en ik kleedde me snel om. Aangekomen op de school zag ik een klein schoolpleintje vol met speeltoestellen en de muren allemaal prachtig beschilderd. Twee klaslokalen met allemaal tasjes aan de kapstok. Maar geen kind te zien. Er zaten een paar vrouwen voor een klaslokaal waar wij bij gingen zitten, Joanne kon een beetje spelen (voor zover de warmte dat toeliet). Tsja….en nu? Je kan niet echt uitleggen of vragen wat er gaat komen dus we wachten maar rustig af. Wellicht wilden ze Joanne gewoon even laten spelen? En gaan we verder helemaal niet de school in? Dan ineens komen er door het toegangshek allemaal kinderen en moeders het pleintje oplopen. De klaslokalen gaan open. Enkele kinderen gaan spelen, anderen gaan in het klaslokaal alvast aan het werk (schrijven van letters) en een aantal moeders helpt hun kind met het eten van rijst. Joanne en ik worden eerst alleen nog aangestaard maar al snel worden we opgeslokt door mensen die met ons op de foto willen. Het blijkt een pre-school te zijn. Aangezien kinderen vanaf 6 jaar naar school gaan zijn deze twee klassen te vergelijken met de kleuterklassen. Joanne is de grootste van alle kinderen maar ook de jongste. Ik maak foto’s en filmpjes in een van de klassen wanneer ik naar buiten wordt geroepen. Alle kinderen staan opgesteld voor de deur, ik hoef er alleen maar achter te gaan staan voor een heuse groepsfoto! Hierna is blijkbaar het speelkwartier voorbij, want alle kinderen gaan naar hun klas. Het onderscheid is makkelijk te maken aangezien de ene klas een uniform draagt en de andere klas niet. Het is een Islamitische school dus alle meisjes dragen wel een hoofddoek. Ik ga eerst eens kijken bij de klas met de uniformen. Twee juffen zijn bezig zo’n 35 kinderen op de grond te laten zitten. Een van de juffen begint te zingen en start haar les over, ik denk, lichaamsdelen. De andere juf houdt orde. Daarna neem ik een kijkje in de andere klas. Ook hier twee juffen. Ieder zitten ze met een groepje kinderen op de grond. Ze helpen deze kinderen met schrijven. Het ene kind zit op de grond te schrijven, het andere ligt te schrijven. Aan tafeltjes zitten de andere kinderen, ouders zijn nog gewoon aanwezig. Het ene kind schrijft met een ouder, het andere kind eet met een ouder en andere kinderen staren naar buiten. Joanne gaat bij een juf op de grond zitten. Ze krijgt een schriftje en mag ook letters gaan schrijven. Haar pengreep wordt direct gecorrigeerd. Men vindt het klaarblijkelijk gek dat zo’n grote meid haar potlood nog niet goed vasthoudt. Als ik ze vertel dat Joanne 3 jaar is staan ze versteld, maar snappen ze het iets meer. Ook Joanne levert haar schriftje in en krijgt 4 stempels op iedere arm. Ik merk dat mijn burnout weer de kop op steekt. Hetzelfde gevoel als wanneer ik in Nederland een klas binnenloop bekruipt me. Ik wil weg. Nog even geniet ik van het moment: ik sta hier in een klas in Indonesië en ik kan mijn dochter en mijn klas dit meegeven, dat is toch fantastisch! Ik loop naar de leerkrachten en zeg: Terima kasih banyak, saya pulang. Liefs Ilse

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 3 augustus 2017

Het is meer dan een volle week geleden dat ik op deze Facebook pagina heb gepost. Schandalig; ik weet het, maar het lijkt wel alsof met de komst van Ilse en Joanne naar Indonesië al mijn lust tot het schrijven is vergaan. Gelukkig is er ook niet heel veel te vertellen. Nadat ik Ilse en Joanne van het vliegveld heb gehaald, zijn we niet meteen naar Godong gegaan. We hebben een nacht in Semarang (om precies te zijn in het Gumaya Tower Hotel) overnacht, om Ilse, Joanne en Welpje de gelegenheid te geven van de lange reis bij te komen. De dag erop zijn we naar het IGD RS Hermina Semarang ziekenhuis gegaan. Neef Nuris Dwi is namelijk op vrijdag 21 juli jl. vader geworden van Raffaza Arif Setiawan (daarover later meer): roepnaam Raffa. Onder het mom van ‘nu we er toch zijn’ besloten we op kraamvisite te gaan. Het ‘nu we er toch zijn’ aspect viel best nog tegen. We zaten meer dan drie kwartier in de taxi (Grab: kosten twee euro, dat dan weer wel) om van het centrum in het zuiden van Semarang te komen. Na ons bezoek aan Raffa zijn we, wederom via een Grabtaxi, van Semarang naar de familie in Godong gegaan. Voor de deur van onze kamer werden we afgezet. Was er al enig bekijk toen ik, inmiddels 4 weken (!) geleden, voor het eerst in de kampong kwam, toen Ilse en Joanne met hun blanke toetjes uit de auto stapten ontplofte werkelijk het hele dorp. Tip: als je altijd al eens wilt weten hoe het is om met een Doutzen Kroes over straat te gaan, bezoek met je (blanke) Frieze echtgenote en je dochter een lokale kampong in Indonesië. De ervaring van mijn Doutzen: beangstigend! De mensen kwamen massaal door onze omheining om foto’s en selfies van en met Ilse en Joanne te maken. Joanne werd daarbij als een etalagepop vastgepakt, opgetild, meegesleurd en doorgegeven. Ook buiten de kampong blijven deze taferelen zich voordoen. Wanneer we bijvoorbeeld op straat langs een stilstaande bus lopen dan hangen de mensen met hun mobiele telefoontjes uit de ramen. Het aller ergste was nog dat ik in een plaatselijke toko Nasi Goreng voor ons haalde. Joanne en Ilse waren thuis gebleven. Gezien mijn Indo uiterlijk, verwachtte ik geen fototaferelen. Fout gedacht: de ene na de andere klant kwam mij vol trots laten zien dat ze foto’s hadden van mijn vrouw. Was mij dit bij de plaatselijke viskraam in Bolward overkomen, dan had ik dat verdacht gevonden maar hier in Indonesië is het blijkbaar heel normaal. Het contact met de familie verloopt deze keer ook anders. Was het tijdens mijn eerste periode nog vrij intens, nu verloopt het wat oppervlakkiger. De familie heeft inmiddels ‘geaccepteerd’ dat we ons zelfstandig door Indonesië kunnen verplaatsen en ook dat we geregeld zelf voor onze maaltijd(en) zorgen. Ik schrijf ‘geaccepteerd’, want wanneer we ‘stiekem’ een bus instapten om bijvoorbeeld naar ‘Pasar Godong’ of ‘Mall Luwes’ te Purwodadi te gaan, krijgen we toch berichten op onze mobiele telefoon binnen van familieleden met de vraag waar we naar toe gaan en/ of wat we gaan doen. Inmiddels ben ik ook zo lang in Indonesië dat ik last van inburgeringsverschijnselen krijg. Zo reken ik allang geen roepia’s meer om naar euro’s en kom ik er achter dat ook de familie in Indonesië haar issues heeft, met name op het gebied van communicatie en onderlinge perikelen. Hoewel we er voor zorgen elke dag de familie te bezoeken, voelt het nu alsof we als gezin leven tussen de lokale mensen op de kampong. Het valt hierbij op dat Joanne zich heel goed alleen redt. Ze speelt vaak bij buren thuis, ze springt zo nu en dan bij familieleden op de brommer: ze voelt zich helemaal thuis hier in Indonesië. Sampai jumpa minggu depan! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 30 juli 2017

Afkoelen in het zwembad! Het had heel wat voeten in de aarde om er te komen maar dankzij kakak (zus) Arti en haar man Heri en hun auto konden we er toch komen. Joanne had dikke lol met neef Rizal (zoon van zus Nurharyati en broer van Nuris). En wat vinden jullie van Joannes nieuwe badpak? Het is een moslim-zwempak incl. hoofddoek, maar deze hebben wij maar weggelaten. Na het zwemmen kwam mijn burn-out weer even flink om het hoekje kijken dus de rest van de dag even lekker rustig aan. Gelukkig kan dat heel goed aangezien Joanne al door alle buurtkinderen in hun midden is opgenomen. Ilse Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 30 juli 2017