Categorie: Reis 2016-2

Het is nu malan (1.00 uur) hier in Godong. Net als mijn eerste twee nachten op de kampong kan ik de slaap niet vatten. Het besef dat morgennacht de laatste nacht zal zijn die ik bij de familie doorbreng, houdt me wakker en maakt me weemoedig. Liet ik de afgelopen perioden geheel in de sfeer van de Indonesische cultuur alles maar op me afkomen en gebeuren, morgen zal daar een eind aan komen: geheel in de sfeer van ‘onze’ cultuur zal de dag in teken staan van het inpakken, voorbereiden en het plannen van de terugreis naar Nederland. Zoals eerder vermeld vielen de omstandigheden mij op de kampong aanvankelijk zwaar, al was het alleen maar omdat ik Joanne, mijn gitaar en Ilse (let op: in ‘willekeurige’ volgorde) vreselijk mis. Zo lag ik vandaag nog met stevige buikkrampen de hele dag alleen ziek in bed (buikgriep). Ibu (moeder) en kaka (zus) Rina in tranen omdat ik zonder mijn familie (vrouw en kind) in een vreemd land op een kampong onder erbarmelijke omstandigheden ziek zou zijn. Hoe blij waren ze toen ik ze verzekerde dat Indonesie mij niet meer zo vreemd aan deed en ik aankaartte dat zij toch zeker ook familie waren. Daarnaast vallen de omstandigheden mij na bijna twee weken niet meer zo zwaar en dankzij de diarree ben ik aan de toilet ondertussen ook wel gewend. Nani (zus) Ratna, vertelde mij dat de familie ontzettend dankbaar is voor mijn keuze op de kampong te verblijven en ik heb er geen moment spijt van gehad. Een betere manier om elkaar te leren kennen is er niet en wanneer ik volgend jaar weer twee weken hier naar toe ga zou ik zo weer op de kampong verblijven. De kampong zal er dan wel anders uitzien: van het geld van nani Lin zal het huis van Ibu gerenoveerd zijn en het huis van kaka Arti zal uitgebreid zijn met een tweede verdieping. Ik kijk er nu al naar uit. We hebben op de campong voornamelijk gelachen. Zo heb ik een mobiele telefoon van een familielid gemaakt omdat er geen IMEI nummer actief was (bekend probleem Wim, maar geen nood: pchulpGodong lost het op) en werden er veel grapjes gemaakt. Er is echter ook gehuild. Zo werden we geconfronteerd met cultuur-, inzicht- en meningsverschillen (pakewoh), maar hopelijk komen we daar overheen. Ik verwacht niet anders, want er is sprake van wederzijds respect, geloof, hoop, liefde en vertrouwen. Meer heb je niet nodig om familie van elkaar te zijn en te blijven, zowel in voor- als in tegenspoed… Ook is de adoptie ter sprake gekomen omdat Ibu zich steeds meer hiervan begint te herinneren. Hierdoor heb ik weer nieuwe dingen gehoord en nieuwe inzichten gekregen. Zo heb ik mijn hele leven gedacht dat ik ‘Heri Setiowan’ heet en mijn tweelingbroer ‘Heri Setiono’ (zo staat het ook vermeld op onze adoptiepapieren en onze identiteitsbewijzen), maar in werkelijk ben ik Heri Setyono en is Mark dus Heri Setyawan. Hoe het kan dat de namen zijn omgewisseld en verkeerd gespeld zijn? Nani Ratna zou zeggen: “No reason…,” waarmee voor haar de kous af zou zijn. Wat dat betreft kunnen wij nog veel van de Indonesische mentaliteit leren. Dengan seluruh Cintaku, Heri Setyono

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 27 oktober 2016

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 22 oktober 2016

Inmiddels kan ik al een aardige inschatting maken over hoe het leven op de kampong er uit ziet. Alleen al daarom vind ik dat mijn reis naar Indonesie geslaagd is en dan moet het eerste weekeinde nog komen… Vrijdagavond, of het weekeind nu voor de deur staat of niet, in de kampong gaat men vroeg naar bed: de eersten gaan al om zeven uur ’s avonds. Het duurde ook even voordat ik in de gaten had dat men hier al over ‘avond’ (sore) spreekt vanaf drie uur ’s middags en over nacht (malam) vanaf zonsondergang (zes uur ’s avonds). Aanvankelijk begreep ik dat niet, maar nu ik weet hoe laat men men hier gemiddeld naar bed gaat ‘ligt’ dat anders. Daar staat tegenover dat men hier vanaf 5.00 uur ’s ochtends (selamat pagi) opstaat. Aangezien ik daarin meega en gemiddeld pas om 2.30 uur in slaap val, draai ik redelijk korte nachten. Eerst maakte ik me daar zorgen over, maar ‘ tegenwoordig’ weet ik wel beter. Mocht ik overdag nog moe zijn dan krijg ik, zoals iedereen trouwens op de kampong, voldoende gelegenheid om slaap in te halen. Of dit ook voor morgen geldt weet ik trouwens niet. Tot noch toe had de familie niets gepland, maar ik weet dat er voor het weekeinde plannen zijn gemaakt. Zo zal ik dit weekend voor het eerst ook de broers weer zien. Zij zijn door de weeks aan het werk en verblijven, anders dan de zussen, niet op de kampong. Ik zie dan ook erg naar dit weerzien uit, want buiten Ibu en Bapa zag ik ‘enkel’ eens ‘zus, zus en dan eens zus zo’. Een ding is me toch wel duidelijk geworden. Ik zal snel Indonesisch moeten leren want communicatie blijkt toch wel een heikel punt, zo heikel zelfs dat er momenten zijn dat ik me eenzaam begin te voelen als ik onder de familie ben en dat ik de momenten dat ik echt even alleen ben steeds beter weet te waarderen. Op zulke momenten wandel ik naar de dichtsbijzijnde Indomaret voor een blikje fris… …Om daar er achter te komen dat de familie iemand ‘stiekem’ achter me aan heeft gestuurd voor het geval dat ik in de kampong zou verdwalen. De familie bedoelt het goed, maar ik moet nog altijd wennen dat men zenuwachtig wordt wanneer ik aanstalten maak zelfstandig door de kampong te lopen. Waarom ik uberhaupt naar de supermark wil? Ik heb hier toch veel familie en familie staat hier garant voor makanan en minuman. Het moet dan ook gezegd worden: er wordt hier goed voor me gezorgd. Ibu en de zussen koken allemaal voor mij, zonder het van elkaar te weten en als ik na de zoveelste gang moet zeggen, “Tidak, terima kasih!” dan is de teleurstelling zichtbaar groot. Maar het makanan is altijd enak (hoewel altijd pittig, of heel erg zoet) en de bedoelingen zijn altijd lief en goed. Ik zie daarom uit naar het weekeinde. Terima kasih banyak dan nice weekend! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 21 oktober 2016

Het is in Indonesie nu 23.00 uur. Iedereen in de kampong ligt al te slapen, maar ik kan net als gisteravond de slaap nog niet vatten. Wat was gisteren het weerzien met de familie bijzonder. Ik kan het niet met woorden beschrijven, maar als ik toch een poging zou moeten doen: “Alsof je thuis komt.” Hoewel mijn besluit naar Indonesie te gaan, vrij ‘last minute’ was genomen, meende ik me goed te hebben voorbereid. Dit was ook noodzakelijk, zo dacht ik, omdat ik me had voorgenomen zo dicht mogelijk bij de familie te verblijven. Geen hotels in de buurt, dus tent mee om op de Kampong van mijn familie neer te zetten. In de praktijk bleek het toch anders te gaan. Toen ik mijn tent ter sprake bracht begon de familie zo hard te lachen, dat ik de tent maar niet heb uitgepakt. In hun ogen was mijn plan te ‘unique’ om uitgevoerd te kunnen worden. Ibu (moeder) wilde heel graag dat ik in haar huis overnachtte, een zwager bood mij vol trots zijn eigen slaapkamer aan (hij had daar als enige op de Kampong airco) en weer een andere zus was haast beledigd toen ze hoorde dat ik het liefst een eigen slaapplekje had. Na lang ‘ onderhandelen’ mocht ik dan wel een eigen slaapplek, maar mijn eigen tent opzetten zat er niet in. Wel mocht ik een ‘kamer’ van 2,5 meter x 2 meter huren bij een Kamponggenoot van de familie voor 25 euro per maand (hier bijna twee maandlonen, dus de familie gaf wel aan niet voor mij te kunnen betalen). Ik heb toegestemd, ondanks het feit dat ik ook voor de twee weken dat ik er zou verblijven 25 euro diende te betalen), en nu is het de tweede nacht dat ik hier zal overnachten. Voor een verwende westerling als ik vallen de omstandigheden mij zwaar. Overdag is het er niet uit te houden aangezien de temperaturen tot 40 graden stijgen (geen airco) en ook ’s nachts is het zelden kouder dan 36 graden. Er is geen bed (enkel een matras op de grond) waarbij de ongedierten letterlijk over je matras marcheren en daadwerkelijk tot aan je oksels komen, om van de muggen nog maar te zwijgen. Toiletteren moet hier door een gat in de grond en naast dat gat staat een vieze bak met koud vervuild grondwater waar ik me elk dag in dompel om me te wassen. Hoewel het mij zwaar valt, klaag ik natuurlijk niet. Ik wilde immers zelf ervaren hoe de familie leefde in de kampong en het contact met de familie maakt echt heel veel, zo niet alles, goed. Ik probeer daarom alles zo positief mogelijk te ondernemen, maar des ondanks schijnt Ibu te merken dat ik het er moeilijk mee heb. Zo was ze in tranen toen ik voor het eerst aarzelend een bad nam en toen ik mijn zus Ratna vroeg waarom Ibu huilde vertelde Ratna hoe Ibu zich realiseerde hoe erg wij uit elkaar gegroeid waren en dat ze zich schaamde voor de omstandigheden in de Kampong. Zoals zo vaak, probeer ik er dan maar een grapje van te maken. Ik vertelde Ratna dat Ibu zich geen zorgen hoefde te maken. Ik had namelijk voor het eerst in drie dagen gepoept en het was me alles meegevallen. Gelukkig kon de familie er om lachen, maar ondertussen werd mij wel de vraag gesteld of ik toch niet liever naar een hotel wilde. Uiteraard ben ik daarop gewoon weer in mijn kamertje gestapt (zonde van het geld, wat dat betreft ben ik zo Nederlands als het maar kan), om ondanks de hitte vol blijdschap en liefde naar morgen uit te zien. Sampai nanti! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 20 oktober 2016

Welterusten, papa ❤️

Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 18 oktober 2016

Na een emotioneel afscheid op Schiphol, een vervelende vliegreis waarin ik duizelig en misselijk was, maar een heerlijke nacht slapen in Grand Edge Hotel Semarang sta ik op het punt mijn familie weer te bezoeken in Godong. Vele mensen hebben verbaasd en soms zelfs met een beetje onbegrip gereageerd op het nieuws dat ik zo snel weer naar Indonesie afreis. Zelf begrijp ik ook niet helemaal waarom, maar het vorige bezoek was voor mij niet afdoende. We zaten drie uur van de familie vandaan en we moesten zoveel op elkaar en Spoorloos afstemmen dat ik ook ‘gewoon’ de behoefte had alleen te gaan en ditmaal zo dicht mogelijk bij de familie te verblijven. Dat blijkt een hele uitdaging te zijn, want er is geen hotel in de buurt van Godong. Daarom heb ik een tent meegenomen om ergens op de kampong op te zetten. Dat vind ik best spannend (zo is het onder andere nu regenseizoen in Indonesie), maar we zien wel hoe het verloopt. Helaas is er geen of heel slecht Internetbereik in de kampong. Jullie ‘live’ op de hoogte houden gaat dus niet, maar zodra er een verbinding beschikbaar is zal ik een statusupdate (al dan niet met terugwerkende kracht) plaatsen. Dgn penuh kasih sayang, Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Dinsdag 18 oktober 2016