Categorie: Indonesië en reizen

Gisteren schreef ik al dat vandaag een spannende dag zou zijn. Vandaag zou ik namelijk Aris Sutrisno bezoeken. Sutrisno woont in Klambu, twee minuten van de begraafplaats vandaan waar Ibu en Bapak begraven liggen (zie https://staging.dondorp.nl/beleefdheidsnormen. De begraafplaats heb ik meerdere malen mogen bezoeken. Iets langer dan een jaar geleden bezocht ik de begraafplaatst voor het laatst. Anders dan de eerste keer dat ik de begraafplaats bezocht (zie https://staging.dondorp.nl/radjimans-graf had ik vorig jaar (zie https://staging.dondorp.nl/graf-van-bapak-en-ibu moeite de graven van Ibu en bapak zelfstandig te vinden. De namen van Bapak en Ibu zijn niet in de grafstenen gegrafeerd, maar met watervaste stift op de steen aangebracht. Desondanks zag ik vorig jaar dat de namen van Bapak en Ibu door de regen van de steen waren afgespoeld (zie https://www.facebook.com/photo/?fbid=568016788700987&set=pcb.568014938701172). Je zou kunnen stellen dat ook op deze begraafplaats alles vergankelijk is, ik stel liever dat het leven doorgaat, zelfs op deze begraafplaats. Vorig jaar verdroot het mij te zien dat de namen van Bapak en Ibu letterlijk waren verwaterd. Het voelde alsof er een stukje identiteit van mijn ouders en daarmee ook een stukje van mijn broers, zussen en mijzelf was weggespoeld. Daarom heb ik mijn familie gevraagd of er een nieuwe grafsteen geplaatst mocht worden, ditmaal met de namen van Bapak en Ibu erop gegraveerd. De familie vond dit goed, waarop ik in overleg met de familie, samen met Lin en Emelie een nieuwe grafsteen voor Ibu en Bapak heb besteld/ gekocht in Indonesië. Er was wel een ‘kleine uitdaging’. Broer Aris Sutrisno is de beheerder van de begraafplaats waar dus ook Ibu en Bapak begraven zijn. Hij zou daarom toestemming moeten geven voor het plaatsen van de nieuwe grafsteen. Die toestemming zou ik zelf aan Aris Sutrisno moeten vragen. De familie had namelijk al een jaar geen contact met Sutrisno, omdat Sutrisno volgens mijn familieleden ‘een beetje anders dan zij’ was. Vanochtend zouden we Sutrisno bezoeken, onder andere dus om toestemming te vragen voor het plaatsen van de nieuwe grafsteen. Dit bezoek was één van de redenen dat ik Ibu Indonesia had gevraagd te helpen. Omdat er geen contact tussen de familie en Aris Sutrisno was, had de familie aangegeven mij niet te kunnen vergezellen. Dat zou communicatie lastig, zo niet onmogelijk maken. Gelukkig hadden we nu Amri en Tia mee. Het bezoek aan Aris Sutrisno vond ik bijzonder. Sutrisno haalde herinneringen over de adoptie van zowel Setiowan (Mark) en Setiono (mij) als van Nur Hidayah (Lin) en Nur Kasanah (Emelie) op. Sutrisno is altijd verteld dat zijn broertjes en zusjes door een oom zouden worden opgevoed. Sutrisno vertelde dat hij die oom vaak bezocht om zijn broertjes en zusjes te ontmoeten, hoe hij ze daar nooit aantrof en hoe zijn oom hem, ondanks zijn vele verzoeken om informatie, nooit vertelde wat er met Setiowan, Setiono, Nur Hidayah en Nur Kasanah is gebeurd. Nu weet Sutrisno dat wel en hij bedankte mijn (adoptie)ouders dat ze mij zo goed hadden opgevoed 😊 . Omdat mijn intenties goed waren, gaf Sutrisno toestemming voor het bijplaatsen van de nieuwe steen. Dit moest wel eind ‘siang’ (rond 13.00 uur, of te wel: op het heetst van de dag) gebeuren. Op de vraag of Sutrisno bij het bijplaatsen van de steen aanwezig zou zijn, kreeg ik geen duidelijk antwoord. Wanneer een vraag in Indonesië ontweken wordt, kan dit meestal als een ontkenning (‘Nee’) worden beschouwd. Dat zou ik jammer vinden. Misschien wel tegen beter weten in, had ik gehoopt dat het bijplaatsen van de nieuwe grafsteen de familie weer wat dichter bij elkaar zou brengen. We zullen zien hoe het morgen loopt. Na ons bezoek aan Sutrisno bracht Amri ons weer terug naar Ibu’s huis. Veel familieleden waren daar reeds aangekomen en als voorproefje op de geplande familiebijeenkomst van morgen werden we uitgenodigd daar met de familie wat te eten. Het was een hartelijk en gezellig weerzien. Wat dat betreft beloofde dat veel goeds voor de grote familiebijeenkomst van morgen. Joanne en Ajanna hadden veel bekijks in de kampong. De ah’s, oh’s en cantiks (schoonheden) waren niet van de lucht en ook de wandelende witte melkflessen van Ilse die zich zomaar ‘in het wild’ door de kampong begaven, deed menig local (stiekem) bewonderend omkijken. Na de lunch, trokken wij ons even terug in onze gekoelde hotelkamer om onze nodige rust te pakken. Rond een uur of 15.00 vroeg ik aan Amrin ons naar de Lewis Mall te brengen in Purwodadi. Purwodadi is de hoofdstad van district Grobogan, het district waar ook Godong zich in bevindt. In 2019 heb ik Purwodadi uitgebreid verkend (zie https://staging.dondorp.nl/…/indonesie-en…/reizen/reis-2019 tijdens een rootreis waarbij ik op zoek was naar een stukje van mijn identiteit buiten de familie om. Toen ben ik vaak in Lewes Mall geweest en later dat jaar zijn Ilse, Ilse haar ouders, mijn ouders en de kinderen er ook geweest (zie https://staging.dondorp.nl/oud-en-nieuw-in-purwodadi. Daarom leek het ons leuk om daar weer eens naartoe te gaan. De verwachtingen waren hoog gespannen (in het verleden hebben we er vele leuke kleertjes voor onze meiden mogen kopen), maar vandaag de dag bleken de meiden eigenlijk overal uitgegroeid te zijn. Ajanna vond nog wel een ‘trouwjurk voor later’ (zie foto) en Joanne besloot uit armoede maar toe te geven aan haar meest recentste verslaving: buble-thee… Moe maar voldaan kwamen we ’s avond terug in ons hotel. Dan denk je rustig te kunnen gaan slapen, maar dan ontvang je een mailtje van Traveloka met daarin de welbekende mop van dat vliegtuig dat op 30 april aanstaande Mr. Dondorp, Mrs. Dondorp, Ms. Donndorp, Ms. Dondorp, Mr. Dondorp, en Mrs. Dondorp van Solo naar Denpasar (Bali) zou vliegen: die ging dus niet (meer). Betreffende vliegtuigmaatschappij Lion Air had het vliegticket gecanceld. Ik heb eigenlijk nooit de humor van dergelijke moppen ingezien, zo ook deze keer niet. Om nu met zijn allen naar Bali te zwemmen aankomende dinsdag, dat zag ik toch echt niet zitten. Een snelle online zoektocht leerde mij dat er voor de hele dinsdag geen vliegtickets meer beschikbaar waren vanaf Solo. Gelukkig was er nog wel één vlucht naar Denpasar beschikbaar vanaf Semarang. Uiteraard waren deze tickets wel duurder, maar het was me wel wat waard om niet door de Indische oceaan naar Bali te hoeven zwemmen. Gelukkig waren we nog precies op tijd om ons hotel in Solo kosteloos te kunnen annuleren. Snel weer een vervangend hotel geboekt in Semarang, de chauffeur die ons vanaf Denpasar naar Ubud zou brengen verteld dat de verwachte aankomsttijd is gewijzigd en Reisbureau Dondorp & Go kon weer een uurtje-factuurtje schrijven. Sampai jumpa besok! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 27 april 2024

De oplettende lezer zal het zich al vast hebben afgevraagd: een binnenlandse vlucht van Jakarta naar Semarang, waarom dan naar Terminal 3? Binnenlandse vluchten van Jakarta vertrekken immers bijna allemaal vanaf Terminal 2. Hoewel onze taxichauffeur geen (oplettende) lezer is van deze Facebookpagina, vroeg hij het zich wel hardop af. Het antwoord is echter simpel: iedere keer wanneer ik Indonesië binnenkom, moet ik mijn BNI account wegens te lange inactiviteit heractiveren. Normaliter doe ik dat altijd op het vliegveld van Semarang, maar we zouden er landen om 15.10 uur. Omdat alle bankfilialen in Indonesië na 15.00 uur gesloten zijn, had ik van te voren thuis al uitgezocht dat er op het vliegveld van Jakarta bij Terminal 3 (Gate 5) ook een BNI kantoor was. Dit kantoor bevindt zich vlak bij de Skytrain, dus na het bezoek aan het BNI kantoor togen we via de Skytrain alsnog naar Terminal 2 om het vliegtuig naar Semarang te pakken. Zonder bloedende neuzen of medepassagiers die zich fysiek en verbaal tegen je keerden omdat ze eerder dan jij het vliegtuig wensen te verlaten terwijl ze een rij achter je zitten, kwamen we dan eindelijk aan op Achmad Yani, het vliegveld van Semarang. Ik heb het wel vaker hier gezegd, maar landen op Semarang voelt pas echt als ‘thuis landen’. Dat gevoel ken ik niet wanneer ik land op Jakarta. Zoals gezegd, voel ik (al dan niet terecht) een grote verantwoordelijkheid onze reis goed te laten verlopen voor mijn reisgezelschap. Daarom had ik reeds in een vroeg stadium van de voorbereidingen besloten hulp te vragen aan Stichting Ibu Indonesia. Stichting Ibu Indonesia is een stichting die zich net als Stichting My Roots inzet voor de belangen van Indonesische geadopteerden en tevens geadopteerden helpt bij het zoeken naar biologische familie. Hoewel de missie van beide stichtingen overeenkomsten hebben, spreken de visie, de in mijn ogen veel professionelere werkwijze en de wijze van communicatie van stichting Ibu Indonesia mij echter veel meer aan. Sindskort is het voor geadopteerden uit Indonesië mogelijk om via Stichting Ibu Indonesia vijf dagen lang gebruik te maken van een door de Nederlandse overheid gesubsidieerde tolk/ gids (zie https://www.adoptie-indonesie.nl/rootsreis-voor…). Ons bezoek aan mijn Indonesische familie dit jaar leek mij hiervoor uitermate geschikt. Op 23 september jl. bezocht ik daarom een informatiebijeenkomst van Stichting Indonesia om mij over de mogelijkheden te laten informeren. Daar mocht ik ook Pardi van https://indonesiatour.nl (de lokale partner met wie Stichting Ibu Indonesië samenwerkt) ontmoeten. Samen met hem en Stichting Ibu Indonesia namen we de plannen door. Hoe bijzonder was het om Pardi hier in Semarang samen met zijn collega’s Amri (chauffeur) en Tia (tolk) te ontmoeten. Amri en Tia zullen ons de komende vier dagen helpen met het vervoer en de communicatie van en naar de Indonesische familie. Ik ben zo blij en dankbaar met en voor hun hulp. Op Semarang stonden ze ons al op te wachten met een prachtig klein busje dat voldoende ruimte biedt voor 10 personen en al hun bagage. Van het vliegveld reden we naar Boja om ons eerste familiebezoek af te leggen. In Boja woont broer Aris Purnomo (twee jaar ouder dan ik), maar ik noem hem altijd Purnomo omdat ik naast Purnomo nog twee andere Arissen (Aris Sutrisno) en Aris Sulystio) heb. Met Purnomo heb ik wel de meeste klik (men zegt dat ik ook et meeste op hem lijk, zowel innerlijk als uiterlijk) en ik probeer Purnomo ook altijd wel te bezoeken. Het bezoek was kort, maar wel heel gezellig. We waren nog maar net binnen, of Hidaya (Purnmo’s vrouw) ging er samen met Joanne en Ajanna op de motor vandoor. Officieel om air putty (water) te halen, maar uiteraard ook om de kampong te laten getuigen van haar ‘internationale betrekkingen’. Na de kennismaking, het gezellig bijkletsen en de ‘officiële’ fotomomenten (zie foto’s) volgde alweer het hartelijk afscheid. Twee uur later reden we dan eindelijk de kampong van de familie op om bij hotel RedDoorZ in te checken. De kamerindeling en de bagage aan de rest overlatend spoedde ik mij met mijn vader naar Indomaret voor de eerste noodzakelijke boodschappen (lees: toilletpapier, Soffel tegen de muggen, een en drinken). Toen we terug kwamen bij het hotel lagen Ilse, Joanne en Ajanna al in het zwembad. Omdat ik zelf te moe was om er bij te gaan liggen, besloot ik te gaan slapen. Morgen zou het een spannende dag worden en deze wil ik zo uitgerust mogelijk aangaan. Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 26 april 2024

Elke keer dat ik weer naar Indonesië ga, zie ik als een berg op tegen de vliegreis. Je kunt wel stellen dat ik geen fan van vliegen ben. Ook in Indonesië zelf overigens niet (elke keer kom je onder de bulten te zitten), maar dat ter zijde. Vliegen met Etihad, is me alles meegevallen. Het scheelt ook echt wanneer je zoals bij mij meestal wel het geval is, de reis niet in ‘je Eendje’ maar gezamenlijk in een ‘Boeing’ maakt. Voor nu is het leed heel even geleden. We hadden vaste grond onder de voeten. Was ik nu alleen geweest, dan had ik ter plekke gekeken of er nog een Grab-car (taxi) beschikbaar was om me naar het hotel te brengen, deze keer had ik echter besloten vooraf een zogenaamde gouden Pino (Blue Bird Gold taxi) te boeken. Omdat dit niet langer dan 24 uur van te voren kan, boekte ik deze taxi tijdens onze tussenstop in Abu Dhabi via de BlueBird app. Deze app werkt eigenlijk hetzelfde als die van Grab-car. Je geeft aan waar je opgehaald wil worden (in dit geval Jakarta International Airport CGK, Terminal 3), waar je naar toe wil (in dit geval ‘d Prima hotel 2 Jakarta airport) en je betaalt direct een fixt-price (in dit geval van 16 euro) met je creditcard. De fixt-prices van ‘Pino’ (Bluebird) liggen ‘Ieniemienie’ (ietsjes) hoger dan die van ‘Oscar’ (Grab), maar geen Tommie (hond) die daar “Poehee” (iets) van zegt. Wat ook een rol meespeelt is dat ‘Pino’ door de lokale taxi-chauffeurs wordt geaccepteerd en niet zoals ‘Oscar’ als oud vuil wordt behandeld. Toch drie minpuntje voor Pino: de chauffeur was één brok chagrijn (er kon geen goed woordje af, niet in het Indonesisch, laat staan in het Engels), Pino had nogal last van grootheidswaanzin (hoewel de app aangaf dat er voldoende plaats zou zijn voor zes passagiers moest Ajanna bij mij op schoot op de bijrijdersstoel en zat de rest van ons gezin op de achterbank in elkaar ‘getetrist voor volwassenen’) en de chauffeur reed verkeerd (toen konden er wel wat Indonesische woordjes vanaf, maar ondanks mijn zeer beperkte kennis van de Indonesische taal durf ik wel te stellen dat dit niet zulke ‘goede’ woordjes waren). Hierdoor kwamen we wat later dan gedacht (rond middernacht) aan bij d’ Prima Hotel Airport Jakarta 2, Dat hotel was verder, geloof het of niet… prima (dat kon met zo’n naam uiteraard ook niet anders). Heel basic maar de basics waren wel ‘gewoon’ goed (airco die het doet, lekker bed en een warme douche waarvan je op de thermostaat kraan aan kunt). Om in Sesamstraattermen te blijven: Graaf Tel had zich de volgende ochtend bij het ontbijt wellicht minder welkom gevoeld want zijn befaamde boterhammen met pindakaas waren er niet te vinden, maar voor de meesten van ons was het ontbijt weliswaar basic, maar goed genoeg. Persoonlijk vond ik wel dat er voor diabetici te weinig ‘verstandige keuzes’ voorradig waren. Hoewel het hotel verder een gratis shuttle service van en naar het vliegveld aanbood, had ik bij het boeken vanuit Nederland reeds besloten hiervan geen gebruik te maken: mijn ervaring leert dat je van deze shuttleservice niet altijd op aan kunt en dat bleek ook nu het geval: de shuttle service reed maar eens in de twee uur. Na het ontbijt lieten we ons dan ook door twee Oscars (want we hebben geleerd van de te kleine Pino) naar Jakarta International Terminal 3 toeren. Vanmiddag zullen we onze vliegreis immers vervolgen door naar Semarang te vliegen. Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 25 april 2024

De vliegreis verliep tot anderhalf uur voor aankomst perfect. Daarna kreeg Joanne een flinke bloedneus waarbij ze echt veel bloed verloor. Joanne werd goed opgevangen en verzorgd. Stewardessen waren super met haar begaan en hele pakhuizen aan papieren zakdoekjes werden aangedragen. Direct na de landing werd Joanne door een medisch team van het vliegtuig gehaald. Op een EHBO post op het vliegveld werd Joanne haar gezicht gefatsoeneerd. Omdat het bloeden in het vliegtuig niet wilde stoppen, was er sprake van dat ze Joanne haar neus zouden dicht branden, maar gelukkig bleek dit niet nodig te zijn en ook de ambulance die uit voorzorg door het cabinepersoneel was opgeroepen werd gecanceld. Wel superhandig: zolang Joanne zich op het vliegveld bevond, viel ze onder (medisch) verantwoording van het vliegveld. Het vliegtuig was er alles aan gelegen om ons zo snel mogelijk van het vliegveld te krijgen. Onder escorte van het medisch team kregen we dan ook overal voorrang, zelfs op business-class reizigers. Mocht je in de gelegenheid zijn te reizen met een kind, en wil je met de hoogste prioriteit van het vliegveld, doen alsof je neus bloedt is een absolute aanrader… Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 25 april 2024

De tussenstop in Abu Dhabi was goed te doen. Alle internationale vluchten die in Abu Dhabi landen, landen op Terminal A, een gloednieuw dus ook hyper modern vliegveld dat sinds december 2023 in gebruik is genomen. Je kunt er zeer exclusief winkelen en/ of koffie drinken, maar ook ‘modale’ families zoals wij kunnen er prima terecht. Zo vonden wij ‘zomaar’ een Mc Donalds filiaal bij Gate A waar we voor omgerekend 2,50 euro een kopje koffie per persoon kon krijgen. Het meest opvallend vond ik nog de toiletten. Die werden supergoed onderhouden. Bij het handen wassen stond een bediende over je schouder mee te kijken en als je de zeep naar zijn zin niet snel genoeg kon vinden activeerde hij de sensor van de dispenser voor je en je was nog niet weg of de wasbak was alweer helemaal schoongemaakt. Ik was blij dat de deur van de toilet zelf op slot kon, de bedienden waren zo ijverig dat ze zelfs je kont voor je zouden afvegen als ze daartoe de kans zouden krijgen… Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 24 april 2024

Gisteren schreef ik al over een nieuw bezoek aan Indonesië. Voor mij is het al de achtste keer dat ik in Indonesië ben. Nou ja, als je de eerste keer dat ik er ter wereld mocht komen meerekent eigenlijk de negende keer. Dat doe ik echter niet, want daar weet ik niet zoveel meer van. Van die acht (of negen) keer ben ik meestal alleen gegaan. Een paar keren is de Nederlandse tak van de familie en één keer zelfs ook een Zweedse tak van de familie meegeweest. Persoonlijke vind ik een reis alleen of een reis waarbij gezinsleden mij vergezellen niet met elkaar te vergelijken. Waar ik als ik alleen ga met name Indonesië bezoek om de band met mijn biologische familie daar te versterken en mijn eigen identiteit (wat dat dan ook moge zijn) probeer te ontdekken of juist actief probeer te vormen, hang ik met name de reisleider uit wanneer ik vergezeld wordt door Europese gezins- en/ of gezinsleden. Het is nergens op gebaseerd, maar ik voel me toch verantwoordelijk voor degenen die ‘omwille’ van mij een voor hen ‘wild vreemd land’, dat voor mij inmiddels wat minder vreemd, is bezoeken. Mijn adoptievader, zijn vrouw (welke ik overigens ‘gewoon’ mijn ouders noem), Ilse (welke ik overigens ‘gewoon’ mijn vrouw noem), Joanne en Ajanna (welke ik…, enfin: jullie begrijpen het), gaan deze keer ook (weer) mee en daar ben ik ze heel dankbaar voor. Hoewel in overleg met hen, heb ik een mooi reisschema gemaakt (zie https://www.pictramap.com/app/view?p=123389). We verblijven 4 dagen bij mijn biologische familie in Godong en daarna pakken we in de plaats waar Ibu is geboren (Solo) het vliegveld naar Den Pasar (Bali), om serieus vakantie met elkaar te vieren. Heel veel zin in! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 24 april 2024