Categorie: Indonesië en reizen

Naast vicevoorzitter en penningmeester van Twirlvereniging Bolsward, ben ik ook bestuurslid van Stichting KINDweesKIND: een stichting die zich inzet om de ontwikkelingskansen van (wees)kinderen in Indonesië te verbeteren. Dit omvat zorg voor onderdak, gezondheid en onderwijs. Vanwege deze stichting ben ik momenteel in Makassar. In Makassar is namelijk een particulier initiatief van Marwiya: zij geeft aan huis aan ongeveer 10 straatkinderen lessen Engels en ethiek (algemene normen en waarden). Stichting KINDweesKIND omarmt dit initiatief en zal Marwiya daarom ondersteunen doormiddel van professionalisering (inschrijving bij Indonesische KvK) en de samenwerking op te zoeken met zowel de in betreffende sloppenwijk aanwezige reguliere basisschool als de scholen in Friesland (creëren en faciliteren van stageplekken). Al ruim van tevoren had ik met Marwiya de afspraak gemaakt dat ik haar klas zou komen bezoeken. Net als straks een stagiaire zou doen, zou ik een les Engels verzorgen en ook in het huisje blijven overnachten. De vliegtickets naar Makassar had ik net geboekt, toen ik van Marwiya het bericht kreeg dat de klas op de afgesproken datum dicht zou zijn. Ze had een oproep gekregen om naar Mekka te gaan. Ik zou niet ontkennen dat ik toen ik het hoorde best teleurgesteld en aanvankelijk zelfs een beetje boos was (Selamat datang di Indonesia), maar al heel snel kreeg begrip de overhand. De hadj, oftewel de bedevaart naar Mekka, is één van de vijf zuilen van de Islam en voor gezonde volwassen die financieel bij machte zijn is het dus een verplichting. De wachttijd voor de hadj kan wel oplopen tot dertig (!) jaar. Alle begrip dus dat mijn afspraak met Marwiya niet door kon gaan. In plaats daarvan zou ik nu Adil, de man van Marwiya, ontmoeten. Hoewel er dus geen lesgegeven werd, heeft Adil mij wel de sloppenwijk met daarin het huisje waar het klaslokaaltje en de twee slaapkamers waar straks de stagiaires kunnen overnachten zich in bevinden kunnen laten zien. Met Adil heb ik verder een concreet plan van aanpak kunnen opstellen en ook financiële toezeggingen vanuit stichting KINDweesKIND kunnen doen. Ik ben dankbaar dat Stichting KINDweesKIND in ieder geval de komende drie jaar iets voor Marwiya, Adil en de gehele slopenwijk waar zij momenteel wonen kan betekenen. Tim Dondorp Penningmeester St. KINDweesKIND

Geplaatst door Godong Indonesië op Vrijdag 6 juni 2025

Gisteravond om een uurtje of 21.00 (lokale tijd) ben ik naar bed gegaan en tot mijn verbazing heb ik tot 7.30 (lokale tijd) vanochtend geslapen. Een ‘normale’ nacht gedraaid dus. Hopelijk ben ik zo in één keer van mijn ‘vliegtuigbeen’ af. Na een sober maar goed Indonesisch ontbijtbuffet in het hotel werk ik mijn blog bij wanneer het alweer tijd is om de koffers te pakken. Mijn volgende vlucht QG426 naar Makassar vertrekt om 15.30 uur (Indonesische tijd) vanaf Terminal 1B. Vanaf Terminal 2E neem ik echter eerst de Skytrain de andere kant op: terug naar Terminal 3 waar ik gisteren landde. Daar bevindt zich namelijk een BNI (Bank Negara Indonesia) kantoor en zoals elk jaar moet ik na aankomst in Indonesië eerst mijn Indonesische bankrekening activeren wegens inactiviteit. Hoewel er geen woord Engels wordt gesproken, ging het tot nog toe elk jaar goed. Nadat ik mijn paspoort, mijn bankpasje en mijn bankboekje af had gegeven mocht ik plaatsnemen in de wachtruimte. Een kwartiertje later kwam een uiterst zenuwachtige bankmedewerkster met een nog zenuwachtiger uitziende beveiliger en een telefoon in haar hand terug. Uiterst vriendelijk glimlachend liet ze mij een blik op haar telefoon werpen. Google translate: “Your account has been cancelend. Thank you and have a nice day!” Verbouwereerd wilde ik nog vragen wat er dan met het geld is gebeurd wat er nog op mijn rekening stond (was niet zo veel gelukkig), maar de beveiliger liet me op niet te missen wijze blijken dat het toch echt tijd werd te gaan: hij drukte mij mijn pinpas, mijn paspoort en mijn bankboekje in de hand en wees me resoluut de deur. Verbouwereerd verliet ik het bankkantoor “Selamat datang di Indonesia.” Omdat ik de aankomst terminal verliet, werd ik net als gisteren overigens direct overvallen door een waar leger aan taxichauffeurs. Of ik niet alsjeblieft een taxi wilde nemen in plaats van de Skytrain. Jakarta is wat dat betreft veranderd in een ware taxioorlog: woedende taxichauffeurs die de strijd aangaan met de overheid, met elkaar en zelfs met de klanten. Hoewel ik weldegelijk begrijp dat de in gebruik name van de Skytrain op 17 september 2017 een doorn in het oog is voor veel taxichauffeurs, gaat mijn voorkeur toch echt uit naar de Skytrain. Niet alleen omdat deze je gratis en veel sneller (gemiddeld 7 minuten i.p.v. een half uur) naar de andere terminals brengt, het is ook echt veel veiliger. Ik herinner me nog dat het nemen van een taxi toen Skytrain er nog niet was een hele intimiderende ervaring was. Onverbiddelijk baande ik me dus een weg tussen al die opdringerige taxichauffeurs, terwijl ik naar de ingang van de Skytrain bleef wijzen om daar eenmaal aangekomen een zucht van verlichting te slagen. Het inchecken bij T1B verliep soepel. Na afgifte van mijn bagage mocht ik naar Gate B3. Drie uur voor vertrek kwam ik daar aan. Normaliter is drie uren wachten te doen, maar uitgerekend nu bleek de airco bij deze gate stuk te zijn en tot overmaat van ramp had het vliegtuig ook nog vertraging (Selamat datang di Indonesia). Naarmate de oorspronkelijke vertrektijd naderde, werd ik zenuwachtiger en zenuwachtiger. Naast mij waren er nog maar vijf anderen bij de gate. Iets klopte er niet: het vliegtuig zou toch wel meer dan zes mensen vervoeren? Op een grote monitor zag ik echter wel dat het gatenummer klopte. Toen, een kwartiertje later dan de oorspronkelijke vertrektijd, werd omgeroepen dat passagiers voor Makassar mochten boarden, stroomde de gate ineens vol mensen. Wat ik niet wist was de gates na de securitycheck met elkaar verbonden bleken te zijn. Gate B4 was slechts een paar minuten lopen en alle passagiers hadden daar zitten te wachten. Hele begrijpelijk, want in plaats van de 38 (!) graden bij gate B3, was het daar 17 graden. Voor deze ‘korte’ vlucht (toch ook weer 2 uur en 25 minuten), kon ik geen stoel uitkiezen, ook niet bij het online inchecken. Wederom bleek dat ik een stoeltje bij het raam boven de rechtervleugel toegewezen had gekregen en ook nu was er een random baby in de buurt (in de stoel naast mij zelfs). Ook deze baby was de hele vlucht aan het huilen. Ditmaal vond ik het minder erg. De ouders verontschuldigde zich meerdere malen en hoewel ik dus een ‘normale’ nacht had gedraaid was ik zo moe dat ik tot aan de landing als een blok in slaap ben gevallen. Vlak voor de landing werd ik wakker omdat het toen naast mij, jawel, ‘oorverdovend’ stil werd: de hele vlucht zat de baby te snoeihard te janken om dan bij de landing in slaap te vallen. Rare jongens die Indo’s… Heri Setiono

Geplaatst door Godong Indonesië op Vrijdag 6 juni 2025

De vlucht duurde 'maar' drie uurtjes, maar voor mijn gevoel was dit heel erg lang. Nu net geland in Instanbul. Ondanks dat de vlucht maar drie uurtjes duurde, kregen we een heuse maaltijd aan boord. Daar was ik blij om, want het advies van Ilse om op Schiphol nog even snel wat eten te halen had ik in de wind geslagen. Nu wachten op de 'aansluitende' vlucht naar Jakarta. De overstaptijd duurt net zo lang als de gehele eerste vlucht, maar de drie uren dat je op een vliegveld rondhangt gaan op de één of andere manier veel sneller voorbij dan de drie uren dat je in een vliegtuigstoel zit. In 2017 vloog ik ook met Turkisch Airlines naar Indonesië en ik herinnerde me nog dat Airport IST fantastisch is. Anders dan bij de ‘International transfers’ die ik bij alle andere luchthavens mocht meemaken, hoef ik hier niet opnieuw langs security (laptop, riem en gulp kunnen dus dicht blijven), zijn de loopafstanden naar de gates overzichtelijk kort en worden de drollen niet bijna door overijverige schoonmakers voor je doorgespoeld als je ongegeneerd lekker lang even wilt eh… …op een toilet. Na de eerste keer met Spoorloos (zie https://spoorloos.timdondorp.nl, wachtwoord ‘hunt4heru’), is het nu de achtste keer dat ik mijn biologische familie in Indonesië bezoek. Mijn IC-opname (zie https://staging.dondorp.nl/category/tim-op-ic-sneek/, is inmiddels alweer drie jaar geleden, maar ik heb nog altijd last van de waarschijnlijk tijdens de IC opname opgelopen neuropathie en ook de longcovid speelt mij serieus parten. Ik zal zeker niet zeggen dat het dit jaar de laatste keer zal zijn dat ik naar Indonesië ga, maar mijn bezoeken aan Indonesië zullen naar verwachting wel minder frequent zijn. Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om dit jaar naar Indonesië te gaan, maar het is dit jaar precies 10 jaar geleden dat ik mijn biologische zussen Lin en Emelie (zie https://separatedatbirth.timdondorp.nl, wachtwoord ‘hunt4heru’) mocht leren kennen waarna we met zijn allen Indonesië voor de eerste keer bezochten (zie https://staging.dondorp.nl/…/indonesie…/reizen/reis-2016-1/. Voor Emelie, ‘die zus uit Zweden’ is het dus (ook) tien jaar geleden dat ze haar geboorteland en haar biologische familie heeft bezocht. Dat jubileum triggerde haar om dit jaar weer te gaan. Ze neemt haar hele gezin, haar adoptiemoeder en Bengt (vriend van haar adoptiemoeder) mee. Emelie houdt van deze reis ook een blog bij, weliswaar in het Zweeds (zie https://indonesienresa.blogg.se/) maar met Google Translate moet je een heel eind kunnen komen. Emelie heeft speciaal voor deze gelegenheid mij als ‘Indonesië expert’ en als broer gevraagd haar en haar gezelschap te begeleiden tijdens deze reis. Daar heb ik uiteraard ‘ja’ tegen gezegd. Ik heb een programma van vier dagen opgesteld en voorbereid, waarin we de plek waar Emelie en Lin geboren zijn, de begraafplaats waar Bapak en Ibu zijn begraven en zoveel mogelijk Indonesische familieleden gaan bezoeken. Zo komt het dat ik toch dit jaar naar Indonesië ga. Hoewel het dus mijn achtste keer is dat ik Indonesië bezoek wordt het ook voor mij een unieke en bijzondere reis. Nu dus een vlucht van 11 uren in het verschiet. Ik zie er als een berg tegenop, maar het is niet anders: op de fiets duurt langer. Bij Gate 15 klinkt en ziet alles wel weer vertrouwd: geen Turken meer zoals bij de eerste vlucht, maar allemaal Indo’s. Zolang ik mijn mond houd, val ik er helemaal niet op. Next stop: Jakarta CKG! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesië op dinsdag 3 juni 2025

Het afscheid was kort. Ajanna zei nog wel dat ze niet wilde dat ik wegging en dat ze me zou missen, maar niet zo erg als dat ze memmie had gemist toen die een weekje weg was. De schat. Ik had mijn bagage nog niet afgeleverd of ik kreeg ter bevestiging al een hele lieve foto, waar mijn ‘verdrietige’ familie aan een bakkie ‘troost’ zat. Zelf wel wat onwennig en toch wat ontroerd zit ik bij Gate G3 te wachten tot ik mag boarden. Dag mijn lieve familie, op naar mijn lieve familie! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op dinsdag 3 juni 2025