Categorie: Indonesië en reizen

Het is meer dan een volle week geleden dat ik op deze Facebook pagina heb gepost. Schandalig; ik weet het, maar het lijkt wel alsof met de komst van Ilse en Joanne naar Indonesië al mijn lust tot het schrijven is vergaan. Gelukkig is er ook niet heel veel te vertellen. Nadat ik Ilse en Joanne van het vliegveld heb gehaald, zijn we niet meteen naar Godong gegaan. We hebben een nacht in Semarang (om precies te zijn in het Gumaya Tower Hotel) overnacht, om Ilse, Joanne en Welpje de gelegenheid te geven van de lange reis bij te komen. De dag erop zijn we naar het IGD RS Hermina Semarang ziekenhuis gegaan. Neef Nuris Dwi is namelijk op vrijdag 21 juli jl. vader geworden van Raffaza Arif Setiawan (daarover later meer): roepnaam Raffa. Onder het mom van ‘nu we er toch zijn’ besloten we op kraamvisite te gaan. Het ‘nu we er toch zijn’ aspect viel best nog tegen. We zaten meer dan drie kwartier in de taxi (Grab: kosten twee euro, dat dan weer wel) om van het centrum in het zuiden van Semarang te komen. Na ons bezoek aan Raffa zijn we, wederom via een Grabtaxi, van Semarang naar de familie in Godong gegaan. Voor de deur van onze kamer werden we afgezet. Was er al enig bekijk toen ik, inmiddels 4 weken (!) geleden, voor het eerst in de kampong kwam, toen Ilse en Joanne met hun blanke toetjes uit de auto stapten ontplofte werkelijk het hele dorp. Tip: als je altijd al eens wilt weten hoe het is om met een Doutzen Kroes over straat te gaan, bezoek met je (blanke) Frieze echtgenote en je dochter een lokale kampong in Indonesië. De ervaring van mijn Doutzen: beangstigend! De mensen kwamen massaal door onze omheining om foto’s en selfies van en met Ilse en Joanne te maken. Joanne werd daarbij als een etalagepop vastgepakt, opgetild, meegesleurd en doorgegeven. Ook buiten de kampong blijven deze taferelen zich voordoen. Wanneer we bijvoorbeeld op straat langs een stilstaande bus lopen dan hangen de mensen met hun mobiele telefoontjes uit de ramen. Het aller ergste was nog dat ik in een plaatselijke toko Nasi Goreng voor ons haalde. Joanne en Ilse waren thuis gebleven. Gezien mijn Indo uiterlijk, verwachtte ik geen fototaferelen. Fout gedacht: de ene na de andere klant kwam mij vol trots laten zien dat ze foto’s hadden van mijn vrouw. Was mij dit bij de plaatselijke viskraam in Bolward overkomen, dan had ik dat verdacht gevonden maar hier in Indonesië is het blijkbaar heel normaal. Het contact met de familie verloopt deze keer ook anders. Was het tijdens mijn eerste periode nog vrij intens, nu verloopt het wat oppervlakkiger. De familie heeft inmiddels ‘geaccepteerd’ dat we ons zelfstandig door Indonesië kunnen verplaatsen en ook dat we geregeld zelf voor onze maaltijd(en) zorgen. Ik schrijf ‘geaccepteerd’, want wanneer we ‘stiekem’ een bus instapten om bijvoorbeeld naar ‘Pasar Godong’ of ‘Mall Luwes’ te Purwodadi te gaan, krijgen we toch berichten op onze mobiele telefoon binnen van familieleden met de vraag waar we naar toe gaan en/ of wat we gaan doen. Inmiddels ben ik ook zo lang in Indonesië dat ik last van inburgeringsverschijnselen krijg. Zo reken ik allang geen roepia’s meer om naar euro’s en kom ik er achter dat ook de familie in Indonesië haar issues heeft, met name op het gebied van communicatie en onderlinge perikelen. Hoewel we er voor zorgen elke dag de familie te bezoeken, voelt het nu alsof we als gezin leven tussen de lokale mensen op de kampong. Het valt hierbij op dat Joanne zich heel goed alleen redt. Ze speelt vaak bij buren thuis, ze springt zo nu en dan bij familieleden op de brommer: ze voelt zich helemaal thuis hier in Indonesië. Sampai jumpa minggu depan! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 30 juli 2017

Afkoelen in het zwembad! Het had heel wat voeten in de aarde om er te komen maar dankzij kakak (zus) Arti en haar man Heri en hun auto konden we er toch komen. Joanne had dikke lol met neef Rizal (zoon van zus Nurharyati en broer van Nuris). En wat vinden jullie van Joannes nieuwe badpak? Het is een moslim-zwempak incl. hoofddoek, maar deze hebben wij maar weggelaten. Na het zwemmen kwam mijn burn-out weer even flink om het hoekje kijken dus de rest van de dag even lekker rustig aan. Gelukkig kan dat heel goed aangezien Joanne al door alle buurtkinderen in hun midden is opgenomen. Ilse Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 30 juli 2017

Joanne heeft een nieuw Indonesische specialiteit ontdekt: martabak telur asin!

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 29 juli 2017

Jaja, het is voor Joanne en mij eindelijk tijd om naar Indonesie te vertrekken. Vrijdagochtend 21 juli om 8.50 uur ging ons eerste vliegtuig naar München. Ons verdere vliegplan zag er als volgt uit: 🛫Amsterdam – München 🛬 🛫München – Bangkok 🛬 🛫Bangkok – Jakarta 🛬 🛫Jakarta – Semarang 🛬 Tijdens de vlucht naar Bangkok werd het nacht en hebben we goed geslapen. Joanne werd tegen de ochtend wakker (we gaan 5 uren vooruit in de tijd dus de nacht duurde niet zo lang) en zei: ooh ik heb een nacht goed geslapen! En dat was ook zo. Tijdens de vlucht van Bangkok naar Jakarta sliep Joanne ook weer een paar uurtjes. Tijdens deze vlucht voelde ik dat ik steeds dichter bij Tim in de buurt kwam, ik had het er best moeilijk mee. Misselijk omdat ik steeds te laat eet, vliegtuigeten wat je dan niet aan staat, een heel onrustig gevoel en geen Joanne om je af te leiden. Indonesische bodem eindelijk aanraken en een directe herkenning van de plek waar je op dat moment bent voelt dan heel goed. Het vorige vliegtuig had een uur vertraging waardoor de overstaptijd heel krap was. Gelukkig wist ik dat ik met een shuttlebus (alle taxichauffeurs heel zelfverzekerd ontwijkend) van terminal 2 naar 1a moest. Aangekomen bij de juiste terminal had ik nog 10 min om onze koffer in te checken. In deze koffer bleken volgens de douanemensen wel heel verdachte flesjes te zitten. Bij het openmaken van de koffer bleken deze flesjes ook nog eens lek. 25 belleblaasflesjes is inderdaad wel heel verdacht. Ik heb er snel een handdoek om gewikkeld en we konden door. Bij de incheck-balie was het heel druk. Mensen voor mij zagen mij in paniek naar de klok kijken. De tijd om minn koffer nog in te checken was inmiddels al een kwartier verstreken. Dapper stapte ik de rij voorbij en vroeg of ik mijn koffer voor Semarang nog kin inchecken. Tot mijn grote opluchting mochten we de hele rij voorbij en nog voor boardingstijd stonden we bij de gate. Echter bleek ook dit vliegtuig een uur vertraging te hebben. Of dit door mijn laat ingecheckte koffer komt zullen we nooit weten. Zoals jullie in Tim post kunnen lezen begon toen een race tegen de klok; Tim onderweg van Solo naar Semarang en Joanne en ik van Jakarta naar Semarang. Bij de gate in Jakarta kon ik het mooi volgen aangezien ik op het wifi mocht van een ‘barmhartige Semarangitaan’ die ook naar Semarang zou vliegen. Ook deze laatste vlucht van Jakarta naar Semarang ging uiteindelijk prima. Joanne en ik hebben foto’s gemaakt van de wolken die een bepaalde vorm aannamen. Ik ben benieuwd wat jullie er in zien! En dan eindelijk in Semarang konden we elkaar weer in de armen nemen. Joanne omarmde Tim al eerder dan dat ik hem in de menigte kon ontdekken. Toen Tim op zoek ging naar de chauffeur die hij had geregeld zei Joanne: wat is papa toch een schatje, hè! Op de hotelkamer van het Guyana tower hotel had ik weer zo’n ontzettende trek. Tim ging met Joanne eten halen terwijl ik de bellenblaasflesjes en de rest van de inhoud van de koffer probeerde te redden (wat overigens goed gelukt is). Ooooh…..het eten dat toen op tafel kwam maakte me zo gelukkig! Zo lekker en zo fijn om dit met z’n drieeën weer te kunnen doen. Na een douche en een bad was het bedtijd. De afgelopen vier weken zonder Tim zijn eigenlijk voorbij gevlogen. Maar als je bedenkt dat Tim (voor de Bolswarders) met Heamiel is vertrokken is het wel echt lang. Zonder alle hulp die Joanne en ik hebben gehad was het ook niet gelukt. Dus hierbij DANK JULLIE WEL! Jan en Irene Ketelaar, Han en Annemarie Dondorp, Mireille de Vreeze, Lotte Boersma en Doortje Boersma, Jo Visser-Draaisma, Anneke Schreur, Jola Wojciechowska, Ton Visser, Bianca van der Sluis-lemstra, Eline Koornstra Ilse Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 24 juli 2017

Vanochtend om 6.00 uur ging de wekker. Enthousiast schoof ik mijn rolluik omhoog in de veronderstelling weer van het eh… uitzicht mogen te genieten (zie mijn eerdere ‘ongepaste’ post). Helaas kwam ik van een koude kermis thuis. Klaarblijkelijk net als de vrouw die ik op de grond in haar eigen lichaamsappen (lees: kots en urine) ‘lag te liggen’. Ook zij had een bonte avond gehad en blijkbaar had ze die anders ingevuld dan ik. Ongeveer een uurtje geleden had ze bij thuiskomst geprobeerd de toilet te bereiken, maar voor de badkamerdeur (lees: voor mijn bed) was ze op de grond gezakt alwaar ze nu dienst deed als deurtochtstopper. Hoewel ze daarbij veel inkijk had, was het niet plezant om zoiets op de vroege ochtend te zien liggen. Het personeel dacht dat ze ‘waarschijnlijk’ dronken was, net als haar vriend die ongeveer in de zelfde ‘beschonken’ toestand op de trap lag. Na een nieuwe geheime missie (lees: buiten het zicht van reguliere taxichauffeurs in een Grab taxi stappen) bereikte ik Bandar Udara Ngurah Rai (Internationale luchthaven Bali). Ik heb nog niet eerder zo’n chaotisch en druk vliegveld gezien. Enorme wachtrijen en ongecoordineerde toestanden. Daarnaast waren de restaurantjes zo duur, dat ik besloot deze links te laten liggen. Er was wel een groot pluspunt: een bandje speelde er life muziek (zie https://www.facebook.com/hunt4heru/videos/1811709998847003/). Je hebt zo van die dingen in het leven, waarvan je je afvraagt: ‘waarom?’ Zo waren Ilse, Joanne en ik ooit aan het zwemmen in Aqua Mundo van Center Parcs De Eemhof. We waren daar toen een kleine twee uur na openingstijd, met als gevolg dat er geen zitplaatsen meer vrij waren. Als je even wilde eten, dan moest je dat maar op de grond doen. Keek je om je heen, dan zag je diverse stoelen en tafels die de hele dag grotendeels niet gebruikt worden, maar wel voor andere gasten ontoegankelijk worden gemaakt door middel van grote tassen en handdoeken. Om dat soort dingen kan ik me mateloos ergeren. Center Parcs, doe er wat aan! Ja, ik weet het: volledig off-topic, maar ik moest daar onwillekeurig aan denken toen we moesten boarden voor vlucht XT-8454 naar Bandara Solo. Op het moment dat Gate open ging, ontstond er in no-time een enorme rij, waarin het gebruik van verbaal geweld en zelfs ellebogen niet van de lucht was. Dan denk ik: ‘waarom?’ Vijf minuten later, toen de rij zo goed als leeg was heb ik me in de rij toegevoegd om zo door te kunnen lopen het vliegtuig in. Mencintaimu Ilse dan Joanne <3 ! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 22 juli 2017