Eerder heb had ik al eens gezegd dat er in Indonesië aan familie geen gebrek is. Vandaag zouden we zoveel mogelijk familieleden in Grobogan bezoeken. Ondertussen waren mijn gedachten ook bij mijn familie in Nederland, met name bij mijn dochters Joanne en Ajanna. Zij hadden vandaag wedstrijd met Twirlvereniging Bolsward in Marknesse, maar uiteraard kon ik daar vandaag niet bijzijn. Ik besloot de dag maar weer op dezelfde wijze als gisteren te beginnen. Via een Grab-bike (zodat Amri lekker nog even lekker in de rust kon blijven), ging ik eerst weer naar het Grand Master hotel om te ontbijten. Na het ontbijt bracht Amri ons naar Godong. Eerst gingen we naar het ReddoorZ hotel waar ik de afgelopen week grotendeels heb geslapen. Omdat deze hotelkamer een ‘normaal’ toilet heeft (geen hurktoilet), had ik in overleg met/ op verzoek van de Zweden de kamer opnieuw een paar dage geboekt. Niet met de intentie om er te overnachten, maar ‘gewoon’ voor het geval dat iemand moest toiletteren (want je weet het maar nooit in Indonesië).
Na het inchecken reden we op verzoek van Emelie naar het benzinestation. Zij wilde namelijk vanaf de ingang van de kampong (die zich naast het benzinestation bevindt) heel graag het ‘Spoorloos loopje’ (dat de familie uit Indonesië op een rijtje staat en dat Emelie, Lin, Mark en ik vanaf de ingang van de kampong op haar afkomt lopen) van negen jaar geleden opnieuw doen. Net als destijds werd Emelie er weer emotioneel van en net als destijds, besloten we eerst Rina thuis te bezoeken (wanneer je de kampong oploopt, kom je Rina’s huis namelijk het eerst tegen). We zaten nog maar amper, of Ratna werd gebeld door Ismanto: waar we bleven. Hij kon niet wachten om ons te ontmoeten.
Onderweg naar Ismanto liepen we langs de tuin van Andi waar de waterpomp was geïnstalleerd. Daar namen we nog even snel een kijkje, want Ismanto stond al ongeduldig op ons te wachten. Naast de bank in zijn kamer waren nog wat extra stoelen bijgezet. Toen we allemaal zaten begon Ismanto met zijn welkomstspeech die hij blijkbaar had voorbereid. Om te beginnen dankte hij Emelie dat zij voor hem een retourticket van Bali naar Semarang had gekocht. Ismanto zat de afgelopen dagen namelijk net als Emelie en haar gezelschap uit Zweden in Sanur! Ismanto werkt daar momenteel in de toeristische bouw. Omdat wij nu in Indonesië waren, had Ismanto een paar dagen vrij gevraagd en gekregen. De welkomstspeech van Ismanto was verder eigenlijk identiek aan die van vorig jaar. Ook toen verontschuldigde Ismanto zich voor de ‘tekortkomingen’ van de familie dat ze niet zelf voor de geadopteerde kinderen hadden kunnen zorgen en bedankte hij de/ mijn adoptieouder(s) dat zij die taak van de familie had(den) overgenomen. Toen de adoptie weer ter sprake kwam, werd iedereen emotioneel: zelfs Amri, waardoor het vertalen even wat lastiger ging dan normaal. Zonder dat ik ernaar vroeg, vertelde Ismanto ineens dat Bapak voor Jakarta Loyd werkte en dat Jakarta Loyd een samenwerkingsverband had met Kasih Bunda. Op advies van Jakarta Loyd zijn Emelie, Lin, Mark en ik destijds ter adoptie overgedragen aan Kasih Bunda. Daarmee bevestigde hij zomaar het vermoeden dat ik enkele dagen geleden in Makassar kreeg.
Toen Ismanto was uitverteld gingen we dan eindelijk naar Ibu’s huis. Emelie zag voor het eerst in real-life het nieuwe huisje van Ibu. De meubels die we vorig jaar voor de familie hadden gekocht stonden er nog prachtig bij en aan de hand van alle foto’s kon je duidelijk zien dat het huis van Ibu een thuisbasis is voor de hele familie, net als toen ze nog leefde. Nuryati (oudste zus en buurvrouw) en ook Nurul waren al in Ibu’s huis. Het wachten was nog even tot ook Anik er was (zij was nog onderweg van Demak), maar toen ook zij er was vertrokken we allemaal naar Klambu, waar het hele gezin Radjiman woonde voordat ze naar Godong verhuisde. Broer Sutrisno woont hier nog steeds. We zochten hem thuis op waarna we samen met hem naar de begraafplaats gingen waar Ibu en Bapak begraven liggen (Sutrisno is beheerder van deze begraafplaats).
Toen ik de eerste keer dat ik bij het graf stond (zie https://staging.dondorp.nl/radjimans-graf en https://staging.dondorp.nl/weerzien-familie-7, bedacht ik me al hoe mooi het zou zijn wanneer Lin, Emelie, Mark en ik eens een keertje samen hier staan. Dit is nog niet gelukt, maar vandaag zijn we toch wel tot de helft gekomen. Uiteraard gunde ik Emelie haar moment alleen bij het graf, maar daarna ging ik bij haar zitten om haar te vertellen hoe mooi ik het vond dat we vandaag samen en samen met onze familie(s) bij het graf van onze biologische ouders konden en mochten staan. Ik vond dit een heel bijzonder moment dat mij altijd zal blijven bijstaan.
We reden terug naar onze hotels, zodat iedereen kon rusten. Na een rust van twee uur melden we ons vanuit Purwodadi weer in Godong. Inmiddels was daar ook Enik aangekomen. Samen met Anik, Enik en Nuryati reden we naar Karang Rayung. Daar woont Nurul en ook haar huisje wilden we graag bezoeken. Dit bezoek kostte me een chocoladereep, want ik had met Amri gewed over de reisduur van Godong naar Karang Rayung. We bleken er beiden naast te zitten, maar omdat Amri er toch dichter bij zat dan ik had hij een chocoladeletter verdiend. Nurul stopte ons vol met eten en tegen etenstijd werd het tijd om te gaan eten (Indo’s eten eigenlijk aan één stuk door). We reden met alles en iedereen terug naar Godong om daar te dineren in de officiële VIP ruimte van Warles Café. VIP ruimte of niet, Warles Café beschikte alleen over hurktoiletten. Hier durfden sommigen uit Zweden echter niet op. Kwam de geboekte kamer van Hotel ReddoorZ toch nog mooi van pas.
Bekijk op http://indonesienresa.blogg.se/2025/june/godong.html wat Emelie van deze dag heeft gevonden.
Heri Setiono
