Categorie: Ilse vertelt

Na uiteindelijk nog best een goede nacht (steeds losse slaapjes) werd ik half 7 gewekt door Ajanna. We hebben samen nog wat gedoezeld en een uurtje later zijn we naar beneden gegaan. Al vrij snel heb ik de IC gebeld. Gisteravond was niet fijn voor je, je bent echt heel ziek. Maar je bent de nacht rustig doorgekomen en de behandeling slaat heel goed aan. We spreken af dat we om 11 uur even beeldbellen. De tijd tot 11 uur kom ik wat lastig door, het besef komt steeds meer. Ik heb je nog niet gezien en ik maak me voorstellingen van hoe je er bij ligt. Ik heb jouw werk gebeld en ik heb ook Lin en Emelie op de hoogte gebracht. Berichtjes stromen binnen. Meester Age belt ook even om te vragen hoe het gaat. Mijn moeder gaat even langs bij oma om het haar te vertellen. Om de tijd de doden tot 11 uur ben ik een film gaan kijken maar veel heb ik er niet van gezien. Joanne was 9 uur pas wakker maar heeft (tot jouw ergernis 😉) nog tot half 11 met haar telefoon in bed gelegen. Ajanna is vrolijk en ik kan haar goed uitleggen dat je slaapt. Om 11.20 belt de verpleging van de IC. Je ligt er rustig bij vind ik, net of je gewoon slaapt ❤️. Ze vertellen dat ze elke dag foto’s van je maken en er een stukje bij schrijven. Zo heb je straks een boekje om in terug te lezen. Ook krijg ik straks een poster waarop ik dingen over jou kan invullen. De verpleging praat veel met je en dan is het wel zo leuk dat ze jou ook een beetje leren kennen. Ik vind dit heel fijn om te horen! Je bent echt in goede handen lief! ❤️‍🩹 Na het telefoontje komt mijn moeder even op raamvisite. Oma had rustig gereageerd, maar mijn moeder heeft het er best wel lastig mee. Ze wil mij graag knuffelen en steunen maar dat gaat nu even niet. Hierna gaan we eigenlijk direct weg want om 12:30 moeten we in Leeuwarden zijn voor de test van Joanne en Ajanna. Tosti’s gaan mee de auto in. In het FEC hebben ze het goed voor elkaar. Er is zelfs een teststraat voor kinderen; met teddyberen met mondmaskers, vlaggetjes en leuke tekeningen op de muren. De meiden doen het testen natuurlijk weer fantastisch! Via de Walvisfontein in Harlingen rijden we terug naar huis (we zijn er nu toch even uit). Pa en ma gaan vanmiddag naar jou toe. Ik heb ze onderstaande foto toegestuurd zodat ze een beetje weten wat ze kunnen verwachten. Ze gaan me van alles op de hoogte houden.

Geplaatst door TimopicSneek op Zondag 19 december 2021

Afgelopen nacht heb je veel gehoest en overgegeven. Je bent vandaag ook niet zoveel beneden geweest. Vanmorgen heb je zelf de huisarts gebeld omdat de koorts nu al een week duurt, zij gaven aan dat je vooral moest uitzieken: de koorts was niet heel hoog. Later op de dag valt het me op dat je niet meer lekker uit je woorden komt. Je kunt niet op woorden komen en wat je zegt klopt niet. Toen je even beneden was vroeg je “hoe het met de draad ging, oh nee het kwadraat”. Van Jolanta konden we even de saturatiemeter lenen, deze gaf tot mijn schrik 68% aan. Later, toen je weer in de rust boven lag, werd dit 81. Toch heb ik de huisartsenpost gebeld. De telefoniste vroeg naar jou, je hebt geprobeerd uit te leggen wat er was maar je wist niet waar je was en of het ochtend of avond was. Je zuurstof was toen 74%. Hierop heeft ze gelijk een arts naar je toe gestuurd. Ik heb Joanne en Ajanna er geprobeerd op voor te bereiden dat er iemand komt in een pak en dat dat een dokter voor papa was. Om ongeveer 18:15 was de arts er; zij schrok erg van je en vertelde me dat je echt heel ziek was. Ze heeft een ambulance opgeroepen en toevallig was er net een bed vrijgekomen in Sneek. Ook hier heb ik de meiden weer even op kunnen voorbereiden. De mensen van de ambulance waren nog meer ingepakt maar ze waren heel lief voor de meisjes, ze vonden het niet zo eng zeiden ze. Je bent vervolgens zelf naar beneden gelopen en je bent zelf op de brancard gestapt. Volgens mij had je toen wel een beetje door waar je heen ging en wat je te wachten stond; je vond het best eng. Samen met Joanne en Ajanna hebben we je uitgezwaaid. Ik heb snel patatjes gemaakt (met komkommer en appelmoes!) en daarna zijn de meiden lekker gaan slapen en ben even gaan douchen. Ik heb toen het ziekenhuis gebeld. Je ligt nog op de SEH, maar het gaat niet goed. Jouw zuurstofgehalte zou met zuurstofkapje weer richting 100 moeten gaan, maar het blijft net onder de 90 hangen. Ze gaan een CT-scan maken en daarna moet je naar de IC om geintubeerd te worden. Dat was heel heftig nieuws om te horen te krijgen. Ik heb in tranen pa en ma gebeld en daarna mijn ouders. Op een gegeven moment hoor ik geklop op het raam. Het blijkt de huisartsenpost-dokter te zijn. Ze komt kijken hoe het met mij gaat. Ze heeft jou nog gezien op de SEH, maar omdat het hier zo snel was gegaan en we ook kleine kinderen hebben wilde ze weten of ik het alleen kon vannacht. We hebben alle informatie even uitgewisseld en fijn gepraat. Ze vertelde me nog dat jouw suikerspiegel heel hoog was en dat dat misschien een reden is waarom jou dit overkomt. Ze vraagt zich af of ik iets kalmerends moest hebben maar omdat we kleine kinderen hebben wilde ze dat liever niet. Al vrij snel nadat zij weg is gegaan bellen jij en de IC-arts. Je hebt een blauw ziekenhuishemd aan en een groot zuurstofmasker op. Ze gaan je zo in slaap brengen. We nemen afscheid en je geeft aan dat je best bang bent. Maar jij bent sterk, jij kan dit. Ik ben ook sterk, ik kan dit ook aan, samen met de meiden. Het komt goed lief 💖 Met de arts spreek ik af dat ze bellen wanneer het gelukt is. Tot die tijd probeer ik wat te slapen. Tegen 11en word ik gebeld dat het gelukt is. Ook zegt ze dat je kansen 50/50 zijn, dat is een heel heftig gegeven. Ik heb even heel hard gehuild en ma opgebeld. Daarna toch maar proberen te slapen. Blijf vechten lief 💖

Geplaatst door TimopicSneek op Zaterdag 18 december 2021