Tim Dondorp

Categorie: Familie

  • Ismanto

    Vandaag is het zaterdag. Naar Nederlandse begrippen betekent dat weekend, maar hoewel veel kantoren hier zaterdag inderdaad gesloten zijn, hanteren de meeste Indonesiërs een zesdaagse werkweek. Normaliter werkt mijn familie dus ook op zaterdag, maar voor de gelegenheid hadden veel familieleden vandaag vrij gehouden om gewoon gezellig met zijn allen bij elkaar te liggen, lopen, dan wel zitten niks te doen. Dit gebeurt dat min of meer ‘in processie’. De familie verzamelt zich eerst bij het huis van zus Rina. Er wordt gegeten, gedronken, gelachen en gepraat waarna het hele verhaal zich achtereenvolgens herhaalt in het huis van zus Arti (waar nu dus zus Nuryati verblijft), het huis van Ismanto en tenslotte voor het laatst in het nieuwe huis van Ibu dat al zover gevorderd is dat het zich al uitstekend leent voor een gezellig familiesamenzijn. Naast aanwezige broers en zussen van wie ik uiteraard allemaal naam en achtergrond ken, ontmoette ik ook veel schoonzussen, zwagers, neven en nichten en ik was blij dat ik mij ook van hen de naam, hun plaats in de familiestamboom en hun werk of studie voor de geest kon halen. Een mooi resultaat dat dankzij inmiddels zes (!) familiebezoeken tot stand is gekomen. Ik herinner me nog goed mijn verdriet en mijn telleurstelling te herinneren toen ik de Spoorloos uitzending (zie https://spoorloos.timdondorp.nl, wachtwoord: hunt4heru) voor de allereerste keer bekeek omdat de namen, verhalen en achtergronden van de meeste gezichten die ik zag mij onbekend waren. Het was de hoofdreden dat ik zo snel na de Spoorloos uitzending besloot terug te keren naar Indonesië om een paar weken op de kampong te verblijven om mijn familie te leren kennen. Wat een verschil met nu. Wederom mocht ik vandaag ervaren hoe hecht de band met mijn biologische familie inmiddels is geworden. Het besef dat ik inmiddels echt onderdeel uitmaak van deze familie maakt dat ik mij blij, vereerd en gewaardeerd voel. Omdat ik echter ook een gezin en familie in Nederland heb voel ik me tegelijkertijd schuldig, verward en in zekere zin ook éénzaam. Tijdens diverse bijeenkomsten van bijvoorbeeld stichting Stichting Mijn Roots maar ook bij sessies met adoptiecoaches waar veel geadopteerden uit Indonesië samenkomen/ aan deelnamen, heb ik namelijk wel eens getracht te polsen of ik de enige ben met deze tegenstrijdige gevoelens. Slechts enkele geadopteerden hebben aangegeven zich hierin enigszins te herkennen: de meesten die ik heb mogen leren kennen zijn met name (nog) volledig gefocust op het vinden van hun biologische ouders, al dan niet met hulp van een adoptiecoach op zoek naar handvatten om om te gaan met mislukte zoektochten of naar (wederzijds) erkenning, herkenning en begeleiding omtrent andere (bekende) problematieken bij adoptie. Mijn ervaring leert dat er nog weinig aandacht is voor identiteitsproblematieken die zouden kunnen ontstaan nadat een zoektocht naar biologische familie daadwerkelijk slaagt. Mochten er geadopteerden en/ of adoptiecoaches (Hartini Van Rijssel, Yudi Hoekstra en/ of Maarten van Zwieten van adoptiekern.nl wellicht) meelezen: ik zou graag eens willen weten of er wellicht (professionele) hulp beschikbaar is bij eventuele (identiteits)problematieken die ontstaan na of naar aanleiding van het vinden van biologische familie. Aan het einde van de ochtend had ik me teruggetrokken in mijn hotel. Terugdenkende aan de verkregen inzichten bij Revalidatie Friesland en aan gisteren besefte ik mij namelijk dat regematig rust en ontspanning nog altijd noodzakelijk waren, wilde ik het einde van de dag halen. Ik merkte op dat sociale activiteiten zoals familiebezoeken mij heel veel energie kostten. In Nederland is een bezoek van meer dan twee uur mij eigenlijk al te veel, maar hier in Indonesië is de top eigenlijk nog sneller bereikt. Met enige zorg keek ik dan ook op tegen morgen (zondag). Zoals gezegd is morgen een echte vrije dag. Op verzoek van mijn familie had ik voor morgen dan ook een auto gehuurd. Samen met zus Nurul, zus Ratna en haar man, zus Anik die we uit Demak zouden ophalen, zus Eny en haar man die we uit Semarang zouden ophalen, zouden we morgen namelijk een bezoek aan broer Aris Purnomo brengen. Purnomo woont in Boja en van de vorige keer (zie https://staging.dondorp.nl/boja/ wist ik dat we inclusief het ophalen en terugbrengen van genoemde familieleden minimaal drie uur heen en minimaal weer drie uur terug in de auto zouden zitten. De mogelijkheid om morgen tussendoor te rusten zal er ongetwijfeld niet zijn. Omdat ik reeds opgehaald zou worden om 6.00 uur ’s ochtends zou het morgen dus een lange dag worden en dat baatte me nu al zorgen. Gelukkig was het nog niet zo ver. Halverwege de middag besloot ik voldoende te hebben gerust. Ik wilde graag naar Luwus Mall in Purwodadi. Joanne en Ajanna hadden mij namelijk gevraagd een batiek jurkjes voor hen mee te nemen. Normaliter koopt Ilse altijd kleding voor de meiden, maar ja: Ilse is helaas niet hier in Indonesië. Blijkbaar had ik het de vorige keer (zie https://staging.dondorp.nl/purwodadi-mall-luwes-2/ niet eens zo slecht gedaan, want ‘mijn vrouwen’ hadden het volste vertrouwen in mij. Dat vertrouwen mocht ik uiteraard niet schaden. Ik stond dan ook op het punt een Grab-taxi naar Purwodadi te reserveren, toen ik van neef Nuris plotseling het bericht kreeg dat broer Ismanto onverwachts morgenochtend om 7.00 voor twee weken naar Jakarta zou vertrekken. Hier schrok ik wel van: dat zou namelijk betekenen dat ik Ismanto niet meer zou zien. Mijn plan naar Luwus Mall te gaan liet ik dan ook snel varen. In plaats daarvan sprong ik op mijn fiets om onaangekondigd deze avond nog afscheid van Ismanto te nemen. Omdat Ratna niet meer op de Kampong was, veronderstelde ik dat het afscheid van Ismanto wegens beperkte communicatiemogelijkheden maar kort zou zijn. Tot mijn grote vreugde bleek neef Nuris echter bij zijn moeder (zus Nuryati) in het huis van zijn tante (zus Arti, hopelijk is alles nog steeds te volgen) te blijven overnachten. Op verzoek van Ismanto kwam hij dan ook bij ons om te vertalen. Ismanto sprak zijn waardering uit dat ik op eigen initiatief bij hem langskwam om afscheid te nemen en hij gaf aan mij bijzonder dankbaar te zijn dat ik nu al zes keer de familie in Indonesië had bezocht. Ismanto maakte zich als hoofd van de familie zorgen over de band met de rest van de familie in Europa. Hij had net als Ratna graag meer contact gehad met Mark, Lin en Emelie, maar hij begreep dat dit wegens de taal lastig is. Ismanto heeft zelfs geprobeerd Engels te leren, maar na een aantal pogingen begreep hij dat dit voor hem te moeilijk was en is hij daarmee gestopt. Ismanto zei hierdoor wel te erkennen dat het voor mij dan weer lastig is Indonesisch te leren. In de periode voordat ik naar Indonesië ging, hebben Ismanto en ik echter steeds meer via WhatsApp gecommuniceerd. Ismanto typte dan in het Indonesisch en omdat ik een API heb ontwikkeld waarmee mijn Engelstalige antwoorden automatisch door Google Translator worden vertaald naar Bahasa ging dit verrassend vloeiend en vlot. Ismanto vertelde mij dat hij daar erg blij mee was, maar Nuris legde daarbij nog extra uit dat hij eigenlijk zijn waardering uitsprak dat ik de Javaanse traditie in ere had hersteld door de hoofdcommunicatie niet meer grotendeels alleen via Ratna (de jongste van het gezin en dus de ‘de laatste’) of zelfs via Nuris (de 2e generatie), maar via Ismanto (de oudste van het gezin en dus ‘de eerste’) te laten verlopen. Mijn antwoord op Isanto’s vraag hoe vaak ik in Zweden was geweest om Lin en Emelie te bezoeken (vijf keer) verbaasde hem zeer: ik was dus vaker in Indonesië dan in Zweden geweest? Ismanto was blij dat ik zoveel investeerde in familie en hij noemde mij zelfs de ‘Europese Ismanto’: zijn taak als familieverbinder kon hij in Europa niet waarmaken en hij vertelde mij dat hij in mij als familieoudste in Europa dan ook een belangrijke plaatsvervanger zag en dat hij dankte mij vervolgens dat ik daar ook naar handelde. Of dit inderdaad ook zo is weet ik niet, maar ik vertelde hem wel dat Ibu Maryati mij ooit gevraagd heeft de familie nooit te vergeten, ook niet als zij eenmaal gestorven was. Ik vertelde Ismanto mijn belofte daarop aan Ibu (zie https://staging.dondorp.nl/afscheid-van-de-familie-4/ en dat ik er alles aan zou doen om mij aan deze belofte te houden: zowel in Indonesië, als in Zweden, als in Nederland en indien mogelijk zelfs als in de dood. Hierna namen we geëmotioneerd afscheid van elkaar. Mij in stilte afvragend of het weer drie jaar zou duren wanneer wij elkaar zouden zien, fietste ik weemoedig weer terug naar mijn hotel. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 5 februari 2023

  • Nieuw huis Ibu

    Naar verwachting is het nieuwe huisje van kakak Nuryati in maart klaar en bewoonbaar. Ik had gezien dat kakak Nuryati nu samen met haar man in het huis van kakak Arti woonde, maar van kakak Arti en haar man Heru zelf had ik nog niets gezien of gehoord en dat vond ik vreemd: bij al mijn vorige bezoeken aan Indonesië lieten zij zich naar mij toe namelijk zeer nadrukkelijk (soms zelfs tot het opdringerige toe) gelden. Toen ik naar kakak Arti en Heru informeerde viel er een stilte die mij net iets te lang duurde, opgevolgd door een korte woordenwisseling tussen Ratna en Ismanto. Uiteindelijk vertelde Ratna mij op een toon die zeer kenbaar maakte dat verdere vragen niet geapprecieerd zouden worden dat kakak Arti niet meer bij de familie op de kampong woonde en dat ze wegens grote problemen ook niet meer terug zou keren. De stille hint ter harte nemende stelde ik geen vervolgvragen, maar ik vond het wel heel vreemd en het voelde alsof mij de toegang tot een biologische zus die mij net zo dierbaar was als mijn andere biologische familie mij werd ontzegd. Ook nu vond ik het ‘Selamat datang di Indonesia’ gênant en pijnlijk voelbaar. Snel van onderwerp wisselend stelde ik de vraag waarom, of eigenlijk voor wie, Ibu’s huisje (zie video) weer werd opgebouwd. Verbaasd was ik van Ismato te vernemen dat dit huis van/ voor Mark, Lin, Emelie en mij bestemd zou zijn. Dit maakte dat ik mij enorm vereerd maar ook verdrietig tegelijk voelde. Ik voelde mij vereerd omdat ik in de toekomst (alleen of samen met Ilse, Ajanne en Joanne) graag in Ibu’s huis zou willen verblijven, maar ik voelde me ook verdrietig omdat ik op de vraag van Ismanto of dat ook voor Mark, Lin en Emelie zou gelden het antwoord schuldig moest blijven. Ik vermoedde wel dat het feit dat Ibu’s nieuwe huisje een tweekamerappartement met een Indonesische keuken, een Indonesische hurktoilet, een Indonesische douche (grote tobbe met tabo) zonder airco betrof, de kans op een ontkennend antwoord zou vergroten. Voor ‘Westerse’ begrippen was Ibu’s nieuwe huisje waarschijnlijk niet luxe genoeg, maar voor lokale begrippen (zeker als ik de huizen in deze kampong bekijk) wel. Op een airco na doet Ibu’s nieuwe huisje niet veel, of zelfs helemaal niet, onder voor de verscheidene Terimah Kost’s (kamers voor tijdelijke verhuur) waarin ik tot noch toe op de kampong heb mogen verblijven. Op de vraag of het niet een goed idee was om Ibu’s nieuwe huisje voor tijdelijke huurders zoals studenten beschikbaar te stellen antwoordde Ratna dat de familie dit zeker heeft overwogen, maar in de praktijk blijkt dat potentiële huurders alleen interesse hebben als er ook een airco aanwezig is. Voor de aanschaf en de installatie van een airco was alleen geen geld (meer) beschikbaar. Het onderwerp Ibu’s nieuwe huisje liet ik hierop rusten, maar de meerwaarde van een airco liet mij niet meer los. Zou het niet fantastisch zijn voor de familie te investeren in een airco zodat ze extra inkomsten uit de verhuur van een huis kunnen genereren? Morgen komt neef Nuris naar de Kampong en wanneer het op geld en familie aankomt overleg ik altijd met Nuris wat verstandig is te doen. Daarom zal ik morgen eens bij Nuris na gaan of hij kan inschatten hoe de familie zou reageren wanneer ik zou voorstellen voor ‘ons’ huisje een airco aan te schaffen… Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 3 februari 2023

  • Nieuw huis Nuryati

    Waarschijnlijk had ik nog wat last van een ‘vliegtuigbeen’ (jetlag), want lange tijd kon ik maar niet in slaap vallen. Het gegeven dat het de hele avond keihard regende (momenteel is het regenseizoen in Indonesië) vond ik best deprimerend en ook het gegeven dat de familie nog niets van zich had laten horen maakte het er allemaal niet beter op. Jetlag of niet, het tijdsverschil brengt wel als voordeel met zich mee, dat ik lekker met Ilse kan bellen wanneer ik niet kan slapen. In Nederland loopt men tenslotte zes uur ‘achter’ op Indonesië. Normaal gesproken beurt Ilse me een beetje op wanneer ik er wat met de pakken bij neerzit, maar het eerste waar ze mee aankwam zetten was dat verschillende mensen haar hadden gecontacteerd me de vraag of het wel goed ging met ons huwelijk. Daar schrok ik een beetje van: momenteel leven we inderdaad wat langs elkaar heen en is er inderdaad een ‘wederzijdse afstand voelbaar’, maar dat het zo erg zou zijn dat wist ik niet. Ik begon al op de achtergrond stiekem ‘op te Googlen’ of relatietherapie door onze zorgkostenverzekering werd gedekt, toen Ilse uitlegde dat deze ‘verschillende mensen’ zekere lezers van deze Facebookblog betreffen. Zij zouden gevallen zijn over mijn opmerking van eergisteren dat de huidige thuissituatie mij momenteel zouden belemmerde de bij Revalidatie Friesland verkregen tips en inzichten efficiënt en consequent toe te passen. Zo zie je maar, dat je dus voorzichtig moet zijn wat je op Facebook plaatst. Tenslotte is alles wat op Facebook ‘heb’ gestaan waar (https://www.facebook.com/watch/?v=527224750779873), niet waar? Laat ik me daarom maar haasten met men gerust te stellen: zover mij in elk geval bekend, is nog geen sprake van een op handen zijnde scheiding. Ilse Dondorp, als jij andere informatie voor handen hebt, zou je mij dan AUB een PM willen sturen? Blijkbaar help een stevige huwelijksevaluatie bij serieuze slaapproblemen: midden tijdens de evaluatie viel ik namelijk eindelijk in slaap. De Imaan trok een plechtig gezicht en een boekje uit zijn smetteloos witte pak: “Ilse Jourica Ketelaar,” zong hij zeer monotoon. “Verklaart gij Heri Setiono aan te nemen tot uw wettige Indo pinda en belooft u getrouw alle plichten te zullen vervullen, die door de Wet met behulp van de huwelijkse pindakaas worden uitgesmeerd dan wel verbonden?” Als in een vertraagde film zag ik hoe de lippen van mijn toekomstige echtgenote zich openden om te antwoorden… Maar wat was dat nou? Ilse zette me daar zo’n grote keel op, dat ik er wakker van schrok. Verdwaasd keek ik op mijn Fitbit Inspire 3. “Ilse, Ilse! Het is half vijf in de ochtend, stop eens met zingen!” hoorde ik mezelf vertwijfeld roepen. “Je zingt zo vals dat ons dit wel eens de bruidsschat kan kosten!” Langzamerhand werd ik wakker waardoor het beeld van Ilse met haar poezelige stem langzaam maar zeer gestaag verdween, in tegenstelling tot het gezang dat in werkelijkheid afkomstig bleek van een muezzin die aan de overkant van de straat door een microfoon (!) zijn أَذَان (oproep tot gebed) over de kampong schalde. “Selamat datang di Indonesia,” dacht ik nog, wetende dat dit tot ongeveer vijf uur in de ochtend zou duren. Dacht ik om vijf uur dan eindelijk te kunnen slapen: stroomt WhatsApp vol met allemaal appjes van familie. O ja, het leven begint hier om vijf uur ’s ochtends: Selamat datang di Indonesia! Of ik wel eens heel snel naar buiten wilde stappen: kakak Ismanto stond mij namelijk reeds op zijn scooter op te wachten. Hij had me uitgenodigd om bij hem thuis koffie te komen drinken. Van rustig opstaan kon geen sprake (meer) zijn. Door snel uit mijn slof te schieten, mijn voeten zonder sokken in mijn schoenen te proppen, alleen wat deodorant onder mijn linker oksel (voor de rechter was helaas geen tijd meer) te spuiten en enkel mijn ondergebit te poetsen voorkwam ik dat kakak Ismanto onverricht ter zake pulang ging (huiswaarts keerde). Ismanto stak ter begroeting zijn hand uit, maar ik negeerde zijn hand en omhelsde hem om te laten zien hoe blij ik was hem te zien. Heel even verstijfde Ismanto waaruit ik opmaakte dat hij dit niet had verwacht, maar vrijwel direct omhelsde hij mij stevig terug. En zo stapte ik net na vijf uur s‘ ochtends over de drempel van Ismanto’s nieuwe huis. Vol trots liet kakak Ismanto mij zijn nieuwe huis zien. Vergeleken met het vorige huis dat meer een veredelde grote tent was, was dit inderdaad een hele grote verbetering. Trots liet Ismanto mij ook de huizen zien van ‘van buurvrouw’ (oudste zus Nuryati) en wijlen Ibu Maryati. Op 23 december jl. had een grote brand in het er naastgelegen benzinestation de huizen van zus Nuryati en wijlen Ibu Maryati volledig platgebrand (zie https://staging.dondorp.nl/brand-pomp-benzine-godong. Ismanto is bouwvakker en samen met familie bouwt hij voor zijn werk de tot aan de grond toe afgebrande huizen helemaal opnieuw op: ditmaal niet van hout, karton en tentdoeken maar ‘gewoon’ van cement, steen en een draagconstructie voor het dak van metal stud (zie https://blkp.co.id/blogs/detail/apa-itu-metal-track–metal-stud-, hetzelfde materiaal dat ik thuis heb gebruikt om voorzetwanden en een onderdak in mijn tuiswerkkantoor te plaatsen om het met glaswol te kunnen isoleren). Terwijl we aan de koffie zaten, belde de één na de andere ‘sibling’ via een videoverbinding in om mij een ‘selamat pagi’ (goedemorgen) te wensen. Het weerzien met de familie had ik me anders voorgesteld, maar het maakte het er zeker niet minder mooi op. Dit is nu de vijfde keer dat ik Indonesië bezoek en het is de eerste keer dat Ibu er niet meer is. Haar afwezigheid voelde als een groot gemis. Hoewel er van Ibu’s oude huisje en al haar herinneringen op een paar verkoolde balken na niets meer over is ademde alles in deze plek Ibu uit: wat dat betreft begrijp ik dat de familie er toch voor heeft gekozen de huizen van kakak Nuryati (zie filmpje) en Ibu Maryati op dezelfde plek te herbouwen. Confronterend was wel dat zonder zus Ratna communiceren met de familie vrijwel onmogelijk is. Net als alle vorige keren besefte ik mij dat ik echt Bahasa zal moeten leren om de verbintenis met mijn biologische familie in stand te kunnen houden. Dit maakte mij vastberaden, maar in zekere zin ook verdrietig. Zeker gezien mijn revalidatie op het cognitieve vlak achterblijft zie ik het leren van een nieuwe taal momenteel als een grote, zo niet te grote, uitdaging. Gelukkig voegde Ratna zich vrij snel bij ons, zodat ze wat kon vertalen. Ismanto zette zijn kopi (kopje koffie) op tafel en nam officieel het woord door met tranen in zijn ogen mijn hand vast te pakken. Tranen hoeven niet vertaald te worden en ofschoon ik niet wist waarom Ismanto’s tranen vloeiden, vloeiden onze tranen in stilte samen. Ismanto vertelde mij dat de hele familie zich enorm veel zorgen had gemaakt toen Ilse berichtte dat ik met corona op de Intensive Care in het Antonius ziekenhuis lag. Hij vertelde mij dat de hele familie meermaals volgens oud Javaans gebruik bijeen is gekomen, om te hopen op en te bidden voor genezing. Geëmotioneerd bood Ismanto zijn oprechte excuses aan dat niemand van de familie in staat was gebleken mij persoonlijk op te komen zoeken om mijn genezing naar oud Javaans (geen idee wat dit inhoudt) gebruik te bevorderen. Ismanto vond oprecht dat de familie hierin te kort was geschoten en hij vond het blijkbaar heel belangrijk mij dit te melden. Ratna vertaalde en ze vertelde daarbij direct dat het voor haar de eerste keer was dat Ismanto als hoofd van de familie zijn excuses aan een familielid aanbood. Ze legde daarbij uit dat het een Javaanse familiegewoonte is om een stervend familielid excuses aan te bieden voor al het mogelijk onrecht dat hij of haar hem of haar heeft aangedaan (zie https://staging.dondorp.nl/rs-panti-rahayupurwodadi/. Elk familielid heeft mij tijdens een laatste familiesamenzijn om mij op afstand te begeleiden tot aan de dood zijn of haar excuses aangeboden en Ismanto hechte er blijkbaar heel veel waarde aan mij de zijne nogmaals aan te bieden en mij namens de familie te vertellen hoe blij en dankbaar de familie is mij in levende lijve terug te mogen zien… Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 3 februari 2023

  • Brand pomp benzine Godong!

    Zes-en-een-half jaar geleden mocht ik samen met Ilse en Joanne voor het eerst naar Ibu's huisje lopen (zie https://staging.dondorp.nl/vlog-naar-ibus-huisje. Ibu had maar één huisje, dus oprecht zou ik kunnen zeggen dat het 'moeders mooiste' was. Niet alleen niet naar de maatstaven van ons (eigenlijk stonden er een paar houten schuttingdelen met een golfplaten dak erboven), maar ook niet naar de maatstaven van mijn broers en zussen. Hoewel familieleden op de Kampong dus betere huizen bezaten, vonden belangrijke familiebijeenkomsten zoals het Suikerfeest 'gewoon' bij 'moeders' thuis plaats (zie https://staging.dondorp.nl/eid-suikerfeest: Ibu was immers de hoeksteen van de samenleving. Dat Nuryati (mijn oudste zus) in het huisje links en Ismanto (mijn oudste broer) in het huisje rechts van Ibu woonden zal ongetwijfeld hebben geholpen, maar toch. Het mag in elk geval duidelijk zijn dat er veel familie herinneringen zijn opgedaan bij en rondom Ibu haar huisje. Dat geldt in zekere zin ook voor mij. Na genoemde eerste keer, mocht ik Ibu nog vele malen bij haar thuis bezoeken. Hoe droevig is het dan ook dat mijn familie me vandaag berichtte dat de huisjes van zowel Nuryati als Ibu tot de grond toe zijn afgebrand. Twee neven van mij waren voor de verkoop op de lokale pasar (markt) loempiavellen aan het koken nabij het beekje waar het afvalwater van het benzinestation langsliep naar sloot die voor het huis van Ibu stroomde. Nu blijkt dat door dit afvalwater illegaal brandstofafval werd gedumpt door het nabijgelegen benzinestation. Bij het koken, viel er een vonk in het afvalwater: er vond een enorme ontploffing plaats waarna alles direct in vuur en vlam stond. Toen de brandweer ter plaatse was is enkel alles op alles gezet om te voorkomen dat het vuur het nabijgelegen benzine station zou bereiken. Naar de huizen van de familie werd niet meer omgekeken en daarmee zijn alle herinneringen aan Ibu, welke na haar sterven van vorig jaar nog altijd in haar huisje lagen, op een lapje stof van het familietenue na vergaan. Hoewel er gelukkig geen gewonden zijn gevallen, is de emotionele en de materiele schade voor de familie groot. Tim Dondorp — Lokaal nieuwsbericht: https://www.murianews.com/…/kebakaran-di-belakang-spbu… Videos: https://www.youtube.com/watch?v=cpcxUSGZiAc https://www.youtube.com/watch?v=YsFDaPCReOk

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 29 december 2022

  • Adoptiemoeder overleden

    Uitgeleide Anneke van de Weg

    Johanna Catrina van de Weg ° ’s Gravenhage, 19 maart 1953 † Zeist, 21 januari 2021 Een jaar of tien zou ik geweest zijn. Met een vies gezicht keek ik naar mijn bordje. Slechts één klein hapje had ik genomen en ik had nu al de neiging om over te geven. Elke ochtend hetzelfde ritueel. Een groot bord Brinta dat naar binnen gewerkt moest worden. De Brinta zag er tweedehands uit en was zo stijf dat de lepel er recht op in bleef staan. Ik weet nog dat mijn adoptiemoeder zei: ‘Wees niet zo ondankbaar Tim. Bedenk toch dat je familie in Indonesië blij zou zijn met slechts de helft van je bordje.’ ‘Nou,’ zo hoorde ik mijzelf zeggen; ‘Ik anders ook hoor mama’. Eten gaf thuis altijd problemen. Die bewuste dag trouwens niet, want de rest van die dag kreeg ik voor straf helemaal geen eten. Vandaag de dag heb ik het geluk dat ik zelf papa mag zijn. Gisteren vroeg mijn dochter Joanne: “Papa, wat gaan we vanavond eten?” “Stimpstamp Lief,” antwoordde ik haar. Ik was gisteren nog druk bezig met de voorbereidingen van de uitvaart en met hetgeen daarna nog allemaal afgehandeld moet worden. Om die reden stond gisteren rauwe andijvie met spekjes op het menu: lekker snel en gemakkelijk op tafel. “Oh, echt?” zei Joanne. “Wat jammer, ik had wat beters verwacht.” In eens moest ik terugdenken aan het Brinta ‘incident’ tussen Anneke en mij. Sinds mijn 15e woon ik niet meer bij Anneke en vanaf dat moment heb ik nooit meer één hap Brinta gegeten. Bij ons thuis is het ook nergens te vinden. Brinta: het is één van de vele opgelopen trauma’s uit mijn jeugd waarmee ik lange tijd heb geworsteld. Het zou niet eerlijk zijn geweest de oorzaak van deze trauma’s bij iets of iemand neer te leggen. In de loop de jaren heb ik er mee leren omgaan door vooral goed naar mijn vrouw en mijn dochters te luisteren en te kijken. Het was goed zo. Tot ik ineens afgelopen vrijdag dat hele korte mailtje van Mark kreeg dat ‘adoptie moeder Anneke’ was overleden. Ik heb een traan gelaten die ik nog niet kan verklaren: dit voelt als een abrupt einde van een tijdperk, maar tegelijk is er ook het besef van een nieuw begin. Een nieuw begin dat wordt ingeluid met vandaag. We weten allemaal dat vandaag er niet zo uit ziet als dat Anneke zelf voor ogen had. Toch bedank ik iedereen hier voor zijn of haar aanwezigheid. Dat we ons van Anneke’s gedachtegoed durven los te maken om op gepaste wijze afscheid van haar te nemen en een nieuwe start te maken, dat doet mij bijzonder goed. Nogmaals bedankt iedereen. Ten slotte wil ik graag nog tegen Anneke zeggen: er is niets dat ik je kwalijk neem en ik hoop dat je nu eindelijk rust en vrede zult vinden. Voor al het goede dat je mij in mijn jonge jaren hebt meegegeven wil ik je bedanken. En voor al het andere… Och ja… Brinta is heus zo slecht en ongezond nog niet… Tim Dondorp https://condoleance.annekevandeweg.nl/

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 25 februari 2021

  • Ibu overleden

    “Tim… mintak do.a ne… ibuk sudah kritis. Ibuk sakit parah tim.. ini anak anak semua sudah kunpul. Tolong bantu berdoa. Dari tempat mu.. apa bila memang tiada biar di ampunan pada yang kuasa.” Het enthousiasme en de nieuwsgierigheid over ons nieuwe onderkomen en wat Hörby en Skåne ons straks allemaal te bieden hebben werd gisteravond vlak voor het slapen gaan volledig overschaduwd met bovenstaande bericht vanuit Indonesië dat vannacht waarschijnlijk de laatste nacht van Ibu zou zijn. Dergelijke berichten heb ik vaker gehad vanuit Indonesië, maar ditmaal kwam het bericht van Ismanto. Nu heb ik veel contact met mijn biologische familie, maar meestal is dat met de zussen die na Mark en mij geboren zijn. Sommigen kunnen Engels en de meesten zijn handiger met mobiele telefoons dan mijn oudere broers en zussen. Degenen die ‘Seperated at Birth’ van TLC (https://www.youtube.com/watch?v=ZPej47_C3T4 / https://www.facebook.com/timdondorp/videos/1261676043854021/) en Spoorloos (https://www.facebook.com/timdondorp/videos/1256827181005574/) hebben gezien, weten dat Ismanto mijn oudste broer is. Bovenstaand bericht nam ik dan ook uiterst serieus. Terecht, zo blijkt, want afgelopen nacht om 3.07 uur (8.07 uur plaatselijke tijd) is Ibu in het bijzijn van (bijna) al haar kinderen en kleinkinderen overleden. Ironisch genoeg zijn we nu in Zweden, ook dicht bij biologische familie. Hoe fijn zou het zijn wanneer we elkaar nu voor troost konden opzoeken, maar vanwege COVID-19 durven Lin en Emelie mij niet te ontmoeten. Nu in Indonesië zijn om de begrafenis van Ibu bij te wonen was natuurlijk nog mooier geweest. Wegens COVID-19 is dit echter niet mogelijk (Indonesische grenzen zijn dicht) en daarnaast is Ibu naar Islamitisch gebruik binnen een paar uur na overlijden begraven. Ibu ligt nu bij Bapak in hetzelfde graf (zie https://www.facebook.com/hunt4heru/posts/2784396761578317) en https://www.facebook.com/hunt4heru/posts/2783164095034917) en op moment van schrijven is net de laatste aarde over ‘Ibu heengegaan’. Nu voel ik me intens verdrietig, maar ik besef me ook dat dit komt doordat ik Ibu heb mogen ontmoeten waardoor ik een sterke band met haar heb mogen opbouwen. Naast verdriet is er dan ook sprake van dankbaarheid: maar weinig geadopteerden uit Indonesië krijgen de kans hun biologische ouders te leren kennen terwijl, zo blijkt, de tijd steeds meer begint te dringen. Sayang, aku turut simpati denganmu, semoga diberikan kekuatan dan kemampuan disaat-sat ini. Heri Setiono

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 11 oktober 2020

  • Kelambu, Waterboom Mulia en Radjiman’s graf

    Om 6.00 uur vanochtend werd ik niet lekker wakker. De telleurstelling over gisteren was nog steeds niet verdwenen, het was vandaag weer een wisseldag en ik maakte me zorgen over onze gezamenlijke financiële pot. Maar, ‘first-things-first’: 6.00 uur betekende dat het nieuwe jaar ook in Nederland echt een feit is. Bij dezen wens ik iedereen dan ook van harte ‘Sugeng Taun Énggal’ (Javaans voor ‘Gelukkig Nieuwjaar’) toe. Hoewel het leven in Indonesië in vergelijking met Nederland goedkoop is, zijn de uitgaven dus veel harder gegaan dan dat ik van te voren had ingeschat. Toen ik alleen in Indonesië was at of bestelde ik altijd bij/ van supermarkten (Intermaret of Alfamart), warungs (kleine kiosks waar simpele gerechten worden verkocht) of zelfs straattentjes. Nu eten wij echter voornamelijk in restaurants (al dan niet onderdeel uitmakend van de hotels). Hoewel dit naar Nederlandse begrippen nog niet duur is (gemiddeld 700.000 IDR = 45 euro voor 8 personen) voorzag ik wel dat onze gezamenlijke pot na morgen op zou zijn. Op zich niet erg, maar het moest wel even tijdens het ontbijt besproken worden en daar zag ik gek genoeg een beetje tegen op. Het communiceren met de familie verloopt dermate lastig (onze ouders lezen inmiddels mee, dus voor de zekerheid benadruk ik nog even dat ik het hier over de Aziatische tak van mijn familie heb) dat ik het liefst alles zelf wil regelen. Toch had ik nu aan de familie gevraagd of ze een auto voor ons wilde huren en besturen. We zouden namelijk in korte tijd naar de kampong, het graf van Bapak bezoeken en naar Waterboom om met de familie te zwemmen. Tot mijn vreugde kreeg ik vanochtend bericht van Ratna dat het de familie ditmaal wel gelukt is een auto te huren waar we met negen (inclusief chauffeur) in pasten. Haar man Appie zou ons komen halen en weer terug naar het hotel brengen. Dit baatte me wel wat zorgen, want ik wist dat Appie geen rijbewijs had. Mocht er iets gebeuren, dan zou dat best wel eens nare financiële gevolgen voor de familie kunnen hebben. Ik besloot daar niet moeilijk over te doen tegenover de familie (zowel de Nederlandse als de Indonesische). Appie bracht ons eerst naar de kampong waar men ontbijt voor ons had klaargemaakt, maar toen ik nogmaals vertelde (ik had het ook al via de whatsapp doorgegeven) dat wij in het hotel reeds hadden ontbeten togen we, onszelf meegerekend, met maar liefst 35 mensen (zussen, neefjes en nichtjes) naar Waterboom Klambu om te zwemmen. Alle kinderen werden in de open laadbak van Arti’s auto gepropt en ook Joanne ging mee. Ik weet niet wat enger is, rondgereden worden door een zwager zonder rijbewijs of je dochter in de auto voor je in een open laadbak de tijd van haar leven te zien beleven. Gelukkig kwam iedereen heelhuids aan. Het was ontzettend druk. Zonder te overdrijven: een mierenhoop waarbij de mieren na een drukke werkdag tegelijk door elkaar naar huis marcheerden om te schaften was er niets bij. Je kon je kont niet keren of er zat alweer een Indo tegenaan of nog erger in. Gelukkig kreeg ik een voorkeursbehandeling bij de kassa omdat ik 850.000 IDR (1,56 euro per persoon) kwam aftikken. Ondanks de drukte was het zwemmen een verademing, niet alleen vanwege het koele water dat ons meer dan welkom was bij deze hitte, maar het maakte ook veel, zo niet alles, van gisteren goed. Het was erg gezellig en iedereen heeft genoten. Na het zwemmen zouden we het graf van Bapak bezoeken. Aanvankelijk zou de hele familie meegaan, maar ik vroeg de familie of het ook mogelijk was dat ik alleen (dat wil zeggen met onze ouders en mijn gezin) Bapak’s graf bezocht. De familie was een beetje in paniek en vroeg ons of ze Ajanna en Joanne bij zich moesten houden. Het is hier blijkbaar niet gebruikelijk dat kinderen naar een begraafplaats gaan, maar voor Joanne wel. Joanne woont namelijk tegenover opa (opa ligt op de algemene begraafplaats in Bolsward) en Joanne bezoekt opa zelfstandig bijna wekelijks. Zo heeft Joanne van te voren opa verteld dat we naar Indonesië zouden reizen. Ajanna heeft opa in Bolsward nog niet bezocht, maar het gekke was dat ze de grafsteen van haar opa in Indonesië omhelsde zodra ze voor zijn graf stond. Oma vind (let op: zonder ’t’ dus oma is hier in meerdere opzichten lijdend voorwerp) Ajanna een beetje eng, maar dat geldt blijkbaar niet voor opa. Net als de eerste keer dat ik het graf bezocht (zie https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/2784397618244898 en https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/2783371668347493) had ik de behoefte om dit in zo besloten mogelijke kring te doen. De vorige keer wist ik niet waarom ik dit zo graag wilde. Nu merkte ik dat het gegeven dat ik niet alleen was er voor zorgde dat ik alles ‘op een afstand bekeek’. Vergeleken met de vorige keer ervaarde ik dit bezoek aan Bapak minder puur, omdat er minder plaats was voor emoties. Nu ik er zo over nadenk, geldt dat eigenlijk bij alles als het op mijn Indonesische familie aankomt. Ook toen ik na het bezoek aan Bapak afscheid nam van Ibu en de rest van de familie. Dit is niet erg. Deze emoties heb ik reeds mogen ervaren en ik heb geleerd deze een plekje te mogen geven. Dat ik nu mijn Nederlandse familie mee heb, zorgt wel voor andere, nieuwe en minstens net zulke belangrijke emoties: namelijk berusting en dankbaarheid. Dankbaarheid dat ik weer een stapje verder ben in de bewustwording van mijn identiteit, dat ik door middel van deze reis mijn identiteiten mag koppelen, dat beide identiteiten elkaar accepteren, waarderen, accepteren maar ook in elkaar berusten waarop ik wederom kan inzien dat het goed is… Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 1 januari 2020

  • Oud en Nieuw in Purwodadi

    Het centrum van Semarang hebben we nu verwisseld met Purwodadi. Purwodadi is nog verder ‘de binnenlanden’ in. Waar je in Semarang nog wel toeristen vindt, zijn toeristen in Purwodadi echt een zeldzaamheid. Logisch ook, want wat heb je als toerist in Purwodadi te zoeken? Engels wordt er in Purwodadi nauwelijks gesproken. Zelfs in het Kyriad Grand Master hotel, het duurste hotel in Purwodai (40 euro per kamer per nacht), is Engels een probleem: lang niet altijd wordt verstaan wat je zegt of vraagt. Gecombineerd met het feit dat Indonesiërs dit nooit zouden toegeven en nooit ‘nee’ zeggen levert dit vaak misverstanden op. Hoewel in Indonesië voornamelijk rijst wordt verbouwd, staat Purwodadi bekend om haar soja en haar sojasaus. Zag je in het centrum van Semarang nog grote dure auto’s rijden, in Purwodadi zie je deze veel minder. Er heerst in Purwodadi dan ook meer armoede. De grootste Mall in Purwodadi is de Lewes Mall. Bijzonder klein en armoedig vergeleken met de Paragon Mall in Semerang, maar als je het vergelijkt met de lokale traditionele markt (Pasar Purwodadi) toch ook weer een wereld van verschil. Dat (vergelijken) is precies wat voor vanochtend op het programma stond. ’s Ochtends bezochten we pasar Purwodadi. We hadden ook pasar Godong kunnen bezoeken, maar pasar Godong was de werklocatie van mijn familie. Onze ouders en Ilse zouden er met hun lichtgevende blanke huid zoveel aandacht trekken dat Jomanda er jaloers op zou zijn. De familie zou in no-time van onze aanwezigheid op de hoogte zijn geweest waarna ‘vrij’ rondlopen over de pasar niet mogelijk zou zijn geweest en de familie bovendien het risico zou lopen voor de hele pasar tentoongesteld te worden in Arti’s toko. Na wat aankopen van Batik kleding en een uit nood gedwongen bezoek aan het plaatselijke toilet, had men het snel gezien op de pasar. Het was er dan ook erg warm en ook de geur was lang niet overal aangenaam. In stijl (via becaks) liet ik ons vervoeren naar Lewes Mall alwaar we lunchten en de kinderen lieten spelen op de bovenste verdieping. ’s Middags was ‘vrijgegeven’ om te kunnen rusten. De familie bereidde een feest voor en wij waren daarvoor uitgenodigd. Ik verwachtte er best veel van, aangezien wij gevraagd werden de kosten voor het eten en het vuurwerk (vier miljoen IDR, omgerekend 250 euro) te dragen en ons verteld werd dat het feest wel tot 2.00 uur zou duren. Om ongeveer 17.00 uur kwamen we aan op de kampong in Godong. Hoewel het weerzien tussen onze families erg hartelijk was, viel het feest mijzelf behoorlijk tegen. Goed, er was inderdaad voldoende eten, maar aangezien er geen vuurwerk was gekocht vond ik de prijs van 4 miljoen veel te hoog. Ik heb dit uitgesproken met mijn ‘Nederlandse familie’ en hoewel besloten is hier verder geen punt van te maken, zat mij dit niet lekker. Daarbij kwam Ratna pas tegen half tien ’s avonds aan waardoor het lastig was met familie te communiceren. Hoewel tegen ons gezegd was dat het feest tot 2.00 uur zou duren, was het grootste gedeelte van de familie al afgehaakt en ook wijzelf waren vermoeid en wilden eigenlijk wel naar huis. Het kwam er op neer dat Ratna ons zo aantrof en dat ze eigenlijk bij aankomst direct haar best deed vervoer naar ons hotel te regelen. Dit duurde best lang en de onzekerheid hierover en de vermoeidheid maakten dat wij ook geïrriteerd raakten. Uiteindelijk hakte ik de knop door om, ondanks eerdere mislukte pogingen, nogmaals te proberen of er een Grab taxi beschikbaar was. Dit bleek gelukkig het geval te zijn. Onderweg naar ons hotel dacht ik met weemoed aan het park Grobogan Bersemi (zie https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/2798668343484492). Ik wist dat daar een gelukkig nieuwjaar festival werd gehouden en achteraf had ik spijt dat we niet daar Oud en Nieuw hadden gevierd. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 1 januari 2020

  • Weerzien familie (9)

    Vandaag is het alweer de laatste avond dat we in Terima Kost verblijven. Aan de ene kant lucht me dat op, want de nachten sliep ik er niet zo goed, maar aan de andere kant vind ik dat ook wel weer jammer. Voor Joanne en Ajanna betekent dit namelijk dat het in- en uitlopen en spelen met de kinderen voorbij is (de bewoners van de kampong vonden dat ok erg jammer) en dat onze reis naar Indonesië een nieuwe fase in zou gaan. Vandaag gaan we terug naar Semarang om daar onze ouders op te halen van het vliegveld. Ik vind het zo bijzonder dat onze ouders ons achterna reizen. Op ‘derde’ Kerstdag zijn ze hetzelfde reistraject ingegaan als wij (zelfde tijden, zelfde route en zelfs zelfde vluchtnummers. Ik hoop van harte dat ze zich straks beter voelen dan dat wij ons voelden. Hopelijk hebben zij geen Chinees monsterkindje in de buurt gehad die zich de hele reis ter adoptie aanbiedt. Aan de andere kant: mijn vader heeft 5 kinderen geadopteerd, hij zal dus wel weten hoe of wat. Aanvankelijk maakte ik mij zorgen over het vervoer. Grab van Semarang of Purwodadi naar Godong werkt over het algemeen goed, maar Grab vanaf Godong werkt eigenlijk gewoon niet omdat de Grab app steevast aangeeft dat er geen chauffeurs beschikbaar zijn. Ik had dus ingeschat dat ik met de bus van Godong naar Purwodadi zou gaan, om vanaf daar een Grab taxi te nemen naar Semarang en om dan in Godong (ligt op de route) een tussenstop te maken zodat ik Ilse, Joanne, Ajanna en alle bagage zou kunnen oppikken. Dat zou best een hele onderneming zijn omdat at zou betekenen dat Ilse alleen de kinderen en alle bagage van Terima Kost naar Pomp Benzine zou moeten krijgen. Ik besloot daarom om eerst toch te proberen om vanuit Godong een Grab taxi te regelen en tot mijn verbazing gaf Grab aan dat er direct een chauffeur beschikbaar was en op ons stond te wachten. Hierdoor moesten we ons erg haasten (koffers waren zelfs nog niet gepakt). Hals over kop haastten wij ons dus naar de taxi, daarbij noodgedwongen het tijdelijk afscheid van de familie overslaand. Na een lange rit (het verkeer was erg druk in Semarang) konden we inchecken in Quest Hotel Semarang. Onze ouders zouden rond 17.30 uur landen, maar wij wilden al eerder inchecken in het hotel zodat we weer eens lekker konden douchen en Ajanna haar middagsaapje kon doen voordat we onze ouders van het vliegveld zouden halen. We zouden toch niet willen dat ze in een jengelig, moe, chagrijnig Chinees monstertje was veranderd bij het weerzien met opa, oma, pake en beppe. Om half vier namen we een Grab taxi naar het vliegveld. Tien minuten eerder dan gepland landden onze ouders in Semarang. Joanne en Ajanna stonden ongeduldig te wachten voor de ramen die de wachtruimte bij Arrivals scheidden met de bagagehallen. Joanne omdat ze niet kon wachten opa, oma, pake en beppe weer te zien en Ajanna omdat ze zich verveelde en zo snel mogelijk weer weg wilde omdat ze niet begreep wat we op het vliegveld deden. Totdat ze door de ramen daadwerkelijk opa, oma, pake en beppe zag. Ze was toen zo blij dat ze rondjes begon te rennen en te springen waarbij Joanne van hartenlust meedeed. Onze ouders zagen er nog monter uit zeg voor zo’n lange reis (zie foto). Met twee Blue Bird taxi’s reden we terug naar het hotel. Na zo’n lange reis had ik verwacht dat onze ouders snel wilden slapen om bij te komen van de lange reis, maar niets was minder waar. Ze wilden graag eten, waarop we besloten naar de Paragon Mall te gaan. Deze grootste Mall van Semarang kennen we goed omdat deze naast het IHG Semarang Hotel zit; het hotel waar wij verbleven (destijds heette het Crown Plaza Hotel) toen we de allereerste in Semarang verbleven i.v.m. de spoorloos uitzending. Een gedeelte van de bovenste verdieping van de Mall bevindt zich ‘Creating Food Adventure’, bij ons intern ook wel bekend als ‘Vreetschuur’: allemaal kleine restaurantjes waar je eten kunt vergaren om vervolgens aan een tafel te kunnen eten. Na een flinke portie nasi goreng zijn we teruggegaan naar het hotel. Morgen weer een dag… Selamat datang di Indonesia: onze ouders❤️ Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 28 december 2019

  • Weerzien familie (8)

    Religie is in Indonesië zeer belangrijk. De grondwet garandeert vrijheid van godsdienst mits er een oppergod aan te wijzen is. De islam, het christendom en zelfs het hindoeïsme zijn erkend door de staat. Negentig procent van Indonesië is moslim waarmee Indonesië de grootste moslimnatie van de wereld is. En dat is goed te merken, want hoewel Kerst één nationale vakantiedag (Tweede Kerstdag kent Indonesië al helemaal niet) wordt er eigenlijk geen aandacht aan besteed. Het Pandanaran Hotel wenste ons bij het ontbijt aan de hand van een watermeloen nog wel een Merry Christmas, maar daar bleef het verder bij. We hebben allemaal heerlijk en aan één stuk door geslapen. Na het ontbijt zijn we met Grab naar de Ciputra Mall geweest om twee datasimkaartjes te kopen. Als je een sim-kaartje koopt in Indonesië dan moet je je tegenwoordig legitimeren. Zonder paspoort dus geen mobiel Internet en ook dus geen Grab. Ilse en ik hebben elk 20 gigabyte Internet en 100 belminuten gekocht voor 100.000 IDR (ongeveer 6 euro) en dankzij onze nieuwe simkaarten konden we een Grab nemen naar Godong. In de Kampong aangekomen, begaven we ons eerst naar het huisje van Rina. Daar werden we hartelijk ontvangen door de zussen die op de Kampong wonen (Rina, Arti en Nuryati). Een halfuur later voegde Ibu zich tot mijn verbazing bij ons. Ik was verbaasd omdat ze zelfstandig, zij het wankel, vanuit haar huisje naar ons toe was komen lopen. Wat was Ibu helder, zo helder had ik Ibu nog nooit gezien. Ze wist onmiddellijk wie ik was en ook Ilse herkende ze onmiddellijk. Zoals de meesten van jullie zullen weten hebben wij onze jongste dochter Ajanna naar Ibu vernoemd: Ajanna Maryati. Lang leek het erop dat het met Ibu zo slecht ging dat zij elkaar nooit zouden ontmoeten. Vandaag was dan toch de dag dat we Ibu aan Ajanna konden voorstellen. Voor Ajanna was het allemaal nog erg overweldigend, maar wat zijn we blij dat we dit moment aan onze herinneringen mogen toevoegen. Joanne, Ajanna en Ilse stalen absoluut de show, zowel bij de familie als bij de andere kampongbewoners. Overal waar we liepen hoorden we ‘Joanne, Joanne!’ roepen, werden Joanne en Ajanna aangehaald en betrapte ik locals er zelfs op iets te lang de billen van Ilse na te staren. Mobieltjes werden tevoorschijn gehaald en alles werd op de gevoelige digitale plaat gelegd. Wat dat betreft een herhaling van de vorige keer dat Ilse haar billen in Godong waren. Tim Dondorp

    Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 26 december 2019