Met een schok kwam ik weer bij. Geen enkel geluid dringt tot mij door. Absolute stilte. Wat is er gebeurd? Lig ik nog wel in het bos? De mieren zijn weg. Langzaam probeer ik mijn ogen te openen, maar dat gaat tot mijn verbazing heel moeilijk: wat zijn mijn oogleden zwaar, het lijkt wel of ze zijn vastgeplakt. Uiteindelijk lukt het me toch om mijn ogen te openen. Niet dat dat enig verschil maakt: zo aardedonker blijkt het te zijn. Ik zie niets en ik hoor niets. Vertwijfeld knijp ik in mijn hand. Tot mijn afgrijzen voel ik ook niets! Zou dat betekenen dat ik droom, of ben ik nu ‘gewoon’ dood? Is dit wat ‘dood zijn’ inhoudt? Voor mijn gevoel gaan er uren voorbij zonder dat ik ook maar iets hoor, zie of voel. Lichamelijk dan, want de onzekerheid maakt me bang. In eens zie ik een heel klein lichtpuntje heel ver weg. “Dus toch,” denk ik: uiteraard kende ik de verhalen van het licht aan het eind van de donkere tunnel. Ik weet het zeker: als ik een einde aan deze stilte, deze onzekerheid wil maken dan moet ik nu opstaan en me begeven naar dat licht. Wil ik dat wel? Ik wil er geen eind aan maken, ik wil nog helemaal niet dood. Daarom besluit ik ‘gewoon’ te blijven liggen en het licht te negeren. Maar op het moment dat ik de keuze maak te blijven liggen, lijkt het licht groter te worden. Angstig besef ik me dat het licht naar mij toekomt. Langzaam, dat wel, maar zeer gestaag. Het licht wordt nog groter. Het is nu zo groot dat ik precies in het midden van het licht een schim herken… …Het is mijn moeder die een jaar geleden is overleden en voor wie ik de uitvaartdienst heb mogen verzorgen (zie https://www.facebook.com/watch/?v=429689511448983). Ze steekt haar arm naar me uit en ik hoor haar zeggen: “Je weet wat ik van je verlang Tim. Ik smeek je, laat mij eindelijk toe en alles is vergeven en vergeten!” Ten einde raad sluit ik mijn ogen. Mijn moeder verdwijnt, maar het licht wordt feller en feller totdat het dwars door mijn oogleden schijnt. Er is geen ontkomen aan. Hoewel ik weet dat het dan voorbij zal zijn, moet ik mijn ogen wel open doen: als ik dan dood ga, dan wil ik het letterlijk ‘onder ogen zien’. Wanneer ik mijn ogen open doe, schrik ik. Ik zie mijzelf liggen in een ziekenhuisbed en het lijkt wel of ik stik: ik hoor nog steeds niks, maar ik zie mijzelf heftig hoesten. Wanneer ik opzij kijk naar een grote glazen wand die deze ruimte scheidt met die van hiernaast zie ik twee verpleegsters heel hard aankomen rennen. Wanneer de deur wordt opengegooid blijken het geen verpleegsters te zijn. Het is mijn Indonesische familie die binnen komt lopen. Wanneer ik weer een blik op mijzelf werp, zie ik dat ik dood in bed lig en ineens herken ik het ziekenhuis. Het is het Rumah Sakit (ziekenhuis) RS Panti Rahayu in Purwodai. Hetzelfde ziekenhuis waarnaar ik me op 11 juli 2017 gespoed had om afscheid te nemen van mijn vader (zie https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/1796717343679602 en https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/1799398960078107). Ik zie hoe mijn moeder me huilend op mijn voorhoofd kust en hoe de rest van de familie, dezelfde gebeden prevelend als destijds bij mijn vader, eveneens huilend afscheid neemt. Via de achterbak van zus Arti’s ‘punya mobil baru’ (zie https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/2784397618244898 en https://www.facebook.com/…/pcb.36335392299…/3633613666656618) word ik vervoerd naar de begraafplaats, waar uiteindelijk ook mijn vader is begraven (zie https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/2784397618244898, https://www.facebook.com/1228636020487740/posts/2783371668347493 en https://www.facebook.com/…/pcb.3633539229…/3633538709997447/). De familie zoekt zorgvuldig een plekje uit, vlak naast het graf van mijn vader. Op het moment dat de eerste schep de grond in gaat, besluit ik dat het goed is zo: geëmotioneerd sluit ik mijn ogen, ik heb genoeg gezien…
Geplaatst door TimopicSneek op Maandag 27 december 2021
Auteur: Tim Dondorp
-
23 november 2021, Tim vertelt
-
20 november 2021, Tim vertelt
20 november 2021, Tim vertelt Vandaag is Joanne jarig! Vanochtend schijn ik met Ilse en Joanne gebeeldbeld te hebben….
Geplaatst door TimopicSneek op Vrijdag 24 december 2021 -
18 november 2021, Tim vertelt
Waar zijn Ilse, Joanne en Ajanna? We fietsten toch met zijn allen naar de Jumbo? Verbaasd keek ik om me heen. Bolsward heeft toch helemaal geen bos? En zeker niet zo’n donker eng bos waar ik me nu helemaal alleen in bevond. Wat fietste mijn fiets zwaar. Ik begreep er niets van: een paar weken geleden had ik een achterwielmotor en een accupakket gekocht via AliExpress en mijn fiets succesvol omgebouwd tot een elektrische fiets. Althans, dat dacht ik, maar de fiets fietste enorm zwaar: Chinese (PIEP!!!)kwaliteit dus. Hoe kon dat nou, de oorverdovende angstaanjagende stilte werd daadwerkelijk verstoord door een harde langdurige piep: waar kwam dat nu in eens vandaan? Hoe verder ik het bos in fietste, hoe donkerder en hoe benauwder het werd. Mijn gehijg, gerochel en gekuch gingen over tot enorm gehoest en plotseling werd ik heel duizelig. Ik viel van mijn fiets af met mijn gezicht midden tussen de bladeren op de grond. Ik werd omringd door mieren: het krioelde ervan en ze waren ook heel groot. Zulke grote mieren had ik nog nooit gezien. Ze kropen afwachtend om me heen en in eens besefte ik me waarop zij aan het wachten waren: ze wachtten totdat ik dood was waarna ze mij konden ‘opruimen’. Ik wist het zeker, hier zou ik sterven. Van één van de mieren was het geduld blijkbaar op. Hij kroop via mijn neus diep mijn keel in. Wat deed dat zeer: die mier moest er uit! Mijn keel leek wel in brand te staan. Ik wilde schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. Mijn vinger wilde ik in mijn keel steken om de mier te pakken, maar alsof ze het hadden afgesproken wierpen de andere mieren zich op mijn armen en mijn lichaam. Hoe hard ik ook vocht, ik was niet meer in staat me te bewegen. “Hoesten! Je moet nog harder hoesten!” bedacht ik me nog. Ik begon nog harder te hoesten in de hoop de mier uit te kunnen hoesten. Het gepiep werd steeds luider en de mieren hoorde ik ineens in paniek met elkaar praten. Toen verloor ik mijn bewustzijn…
Geplaatst door TimopicSneek op Dinsdag 21 december 2021 -
15 november 2021, Tim vertelt
Van het doktersbezoek thuis kan ik me niets herinneren. Eigenlijk herinner ik me sowieso niets van de afgelopen dagen dat ik met corona ziek thuis lag, behalve dan dat ik me heel erg ziek voelde. Wel weet ik nog dat ik zelf op de brancard stapte, waarna ik met een zuurstofmasker op mijn gezicht per ambulance werd afgevoerd naar het St. Antonius Ziekenhuis te Sneek. Gezien de af te leggen afstand duurde de rit langer dan ik had verwacht. Eenmaal aangekomen werd ik met grote spoed naar de SEH (Spoed Eisende Hulp) gereden. Daar werden verschillende testen afgenomen. Omdat het zuurstofgehalte in mijn bloed ook met behulp van het zuurstofmasker veel te laag bleef, maakte men zich grote zorgen. Er werd een CT-scan gemaakt van mijn longen en mijn longen bleken reeds vergaand te zijn aangetast met ARDS (Acute Respiratory Ristress Syndrome, zie https://icconnect.nl/op-de-ic/problemen-tijdens-ic-opname/…) ten gevolge van het coronavirus. Een arts kwam bij mijn bed staan. Ze trok een ernstig gezicht en terwijl verplegend personeel mij ter voorbereiding talloze infusen begonnen in te brengen, legde ze me uit wat er ‘op het programma’ stond. “Je longen zijn nu in zo’n slechte staat, dat je niet meer zelfstandig kunt ademen. Daarom brengen we je zo naar de IC (Intensive Care). Hier gaan we je sederen (kunstmatig in coma brengen en houden) en intuberen. Dat houdt in dat een ademhalingsmachine via een tube (buis) die door je stembanden je luchtpijp in gaat de beademing van je overneemt.” Op de vraag hoe lang ik dan in coma zou blijven en wat ik van die periode zou meekrijgen antwoordde de arts dat het niet bekend is wat patiënten tijdens de sedatie mee kunnen krijgen, maar dat achteraf is gebleken dat de meeste patiënten zich niets herinneren. Hoelang het zou duren kon ze niet voorspellen: in het gunstige geval enkele dagen, het kon ook één of enkele weken duren en in mijn geval was er ook een gerede kans dat ik niet meer wakker zou worden. Daarom zou ik zo nog de gelegenheid krijgen met Ilse te bellen. Ik begreep heel goed waar de arts op doelde en in eens besefte ik dat ik vanavond mogelijk voor het laatst ‘bewust’ zou zijn. Ik heb inderdaad Ilse gebeld, maar geen ‘afscheid onder voorbehoud’ van haar genomen: naïef als ik was wilde ik Ilse niet ongerust maken, maar ze zou uiteraard toch wel door de arts op de hoogte gesteld worden. Na het gesprek met Ilse werd ik doormiddel van zware medicatie in slaap gebracht. Het laatste dat ik nog weet is dat ik heel bang voor wat komen ging, of juist niet meer komen ging, aankwam bij de IC-kamer… https://www.youtube.com/watch?v=4JQgSIQ75qs
Geplaatst door TimopicSneek op Zaterdag 18 december 2021 -
Adoptiemoeder overleden
Uitgeleide Anneke van de Weg
Johanna Catrina van de Weg ° ’s Gravenhage, 19 maart 1953 † Zeist, 21 januari 2021 Een jaar of tien zou ik geweest zijn. Met een vies gezicht keek ik naar mijn bordje. Slechts één klein hapje had ik genomen en ik had nu al de neiging om over te geven. Elke ochtend hetzelfde ritueel. Een groot bord Brinta dat naar binnen gewerkt moest worden. De Brinta zag er tweedehands uit en was zo stijf dat de lepel er recht op in bleef staan. Ik weet nog dat mijn adoptiemoeder zei: ‘Wees niet zo ondankbaar Tim. Bedenk toch dat je familie in Indonesië blij zou zijn met slechts de helft van je bordje.’ ‘Nou,’ zo hoorde ik mijzelf zeggen; ‘Ik anders ook hoor mama’. Eten gaf thuis altijd problemen. Die bewuste dag trouwens niet, want de rest van die dag kreeg ik voor straf helemaal geen eten. Vandaag de dag heb ik het geluk dat ik zelf papa mag zijn. Gisteren vroeg mijn dochter Joanne: “Papa, wat gaan we vanavond eten?” “Stimpstamp Lief,” antwoordde ik haar. Ik was gisteren nog druk bezig met de voorbereidingen van de uitvaart en met hetgeen daarna nog allemaal afgehandeld moet worden. Om die reden stond gisteren rauwe andijvie met spekjes op het menu: lekker snel en gemakkelijk op tafel. “Oh, echt?” zei Joanne. “Wat jammer, ik had wat beters verwacht.” In eens moest ik terugdenken aan het Brinta ‘incident’ tussen Anneke en mij. Sinds mijn 15e woon ik niet meer bij Anneke en vanaf dat moment heb ik nooit meer één hap Brinta gegeten. Bij ons thuis is het ook nergens te vinden. Brinta: het is één van de vele opgelopen trauma’s uit mijn jeugd waarmee ik lange tijd heb geworsteld. Het zou niet eerlijk zijn geweest de oorzaak van deze trauma’s bij iets of iemand neer te leggen. In de loop de jaren heb ik er mee leren omgaan door vooral goed naar mijn vrouw en mijn dochters te luisteren en te kijken. Het was goed zo. Tot ik ineens afgelopen vrijdag dat hele korte mailtje van Mark kreeg dat ‘adoptie moeder Anneke’ was overleden. Ik heb een traan gelaten die ik nog niet kan verklaren: dit voelt als een abrupt einde van een tijdperk, maar tegelijk is er ook het besef van een nieuw begin. Een nieuw begin dat wordt ingeluid met vandaag. We weten allemaal dat vandaag er niet zo uit ziet als dat Anneke zelf voor ogen had. Toch bedank ik iedereen hier voor zijn of haar aanwezigheid. Dat we ons van Anneke’s gedachtegoed durven los te maken om op gepaste wijze afscheid van haar te nemen en een nieuwe start te maken, dat doet mij bijzonder goed. Nogmaals bedankt iedereen. Ten slotte wil ik graag nog tegen Anneke zeggen: er is niets dat ik je kwalijk neem en ik hoop dat je nu eindelijk rust en vrede zult vinden. Voor al het goede dat je mij in mijn jonge jaren hebt meegegeven wil ik je bedanken. En voor al het andere… Och ja… Brinta is heus zo slecht en ongezond nog niet… Tim Dondorp https://condoleance.annekevandeweg.nl/
Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 25 februari 2021 -
Gelukkig Nieuwjaar (2)
Vorig jaar nog vierden we met ons gezin nog Oud en Nieuw in Godong. Samen met eh… Adoptievader, adopstiefmoeder, schoonvader, schoonmoeder en… Ibu. Hoe anders is de situatie nu: een jaar en twee coronagolven later. Voor het eerst sinds de hereniging met mijn biologische familie Indonesië een jaar lang niet bezocht (wegens corona houdt Indonesië de grenzen dicht). Uitgerekend afgelopen jaar overleed Ibu. Hoe langer de grenzen gesloten blijven, hoe meer het verlangen groeit mijn biologische familie te bezoeken. Sinds het overlijden van Ibu is het toch wel innige contact met de familie minder geworden. Nu ik er over nadenk, gingen veel contacten en overleggen met Indonesië over Ibu. Vanuit Indonesië heb ik begrepen dat ook het contact tussen de Indonesische familie onderling is verminderd na het overlijden van Ibu. De aandacht en de focus is verschoven van Ibu naar het eigen gezin en naar eigen 'moeders'. Toch ben ik erg benieuwd hoe het mijn familie in Indonesië vergaat. Oud en nieuw vieren in Den Haag haalt het bij lange na niet bij Oud en Nieuw vieren in Indonesië, toch besloten we het last-minute te doen. Ons even uit de thuisomgeving onttrekken zodat we vooral veel aandacht en tijd voor elkaar hadden. Een goede manier om het nieuwe jaar te beginnen, want naar mjjn gevoel ontbrak het daar de laatste tijd een beetje aan. Vanuit Den Haag wensen we iedereen Selamat Tahun Baru! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 1 januari 2021 -
Ibu overleden
“Tim… mintak do.a ne… ibuk sudah kritis. Ibuk sakit parah tim.. ini anak anak semua sudah kunpul. Tolong bantu berdoa. Dari tempat mu.. apa bila memang tiada biar di ampunan pada yang kuasa.” Het enthousiasme en de nieuwsgierigheid over ons nieuwe onderkomen en wat Hörby en Skåne ons straks allemaal te bieden hebben werd gisteravond vlak voor het slapen gaan volledig overschaduwd met bovenstaande bericht vanuit Indonesië dat vannacht waarschijnlijk de laatste nacht van Ibu zou zijn. Dergelijke berichten heb ik vaker gehad vanuit Indonesië, maar ditmaal kwam het bericht van Ismanto. Nu heb ik veel contact met mijn biologische familie, maar meestal is dat met de zussen die na Mark en mij geboren zijn. Sommigen kunnen Engels en de meesten zijn handiger met mobiele telefoons dan mijn oudere broers en zussen. Degenen die ‘Seperated at Birth’ van TLC (https://www.youtube.com/watch?v=ZPej47_C3T4 / https://www.facebook.com/timdondorp/videos/1261676043854021/) en Spoorloos (https://www.facebook.com/timdondorp/videos/1256827181005574/) hebben gezien, weten dat Ismanto mijn oudste broer is. Bovenstaand bericht nam ik dan ook uiterst serieus. Terecht, zo blijkt, want afgelopen nacht om 3.07 uur (8.07 uur plaatselijke tijd) is Ibu in het bijzijn van (bijna) al haar kinderen en kleinkinderen overleden. Ironisch genoeg zijn we nu in Zweden, ook dicht bij biologische familie. Hoe fijn zou het zijn wanneer we elkaar nu voor troost konden opzoeken, maar vanwege COVID-19 durven Lin en Emelie mij niet te ontmoeten. Nu in Indonesië zijn om de begrafenis van Ibu bij te wonen was natuurlijk nog mooier geweest. Wegens COVID-19 is dit echter niet mogelijk (Indonesische grenzen zijn dicht) en daarnaast is Ibu naar Islamitisch gebruik binnen een paar uur na overlijden begraven. Ibu ligt nu bij Bapak in hetzelfde graf (zie https://www.facebook.com/hunt4heru/posts/2784396761578317) en https://www.facebook.com/hunt4heru/posts/2783164095034917) en op moment van schrijven is net de laatste aarde over ‘Ibu heengegaan’. Nu voel ik me intens verdrietig, maar ik besef me ook dat dit komt doordat ik Ibu heb mogen ontmoeten waardoor ik een sterke band met haar heb mogen opbouwen. Naast verdriet is er dan ook sprake van dankbaarheid: maar weinig geadopteerden uit Indonesië krijgen de kans hun biologische ouders te leren kennen terwijl, zo blijkt, de tijd steeds meer begint te dringen. Sayang, aku turut simpati denganmu, semoga diberikan kekuatan dan kemampuan disaat-sat ini. Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 11 oktober 2020 -
Sneakpeak
Inmiddels is onze hele speciale reis naar Indonesië met onze ouders alweer meer dan een halfjaar geleden. Helaas is ook het fotoboek pas halverwege, maar door steeds weer een bladzijde te maken herbeleef ik alle herinneringen weer. Deze sneakpeak wil ik jullie niet onthouden. Vinden jullie het leuk om het eindresultaat tegen die tijd ook te zien? Ilse Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 30 augustus 2020 -
Weer een halfjaar thuis
Het is nu bijna een half jaar geleden dat we terug zijn in Indonesië. Vanwege de hectiek en de drukte van de terugreis heb ik destijds besloten niet meer over de terugreis te posten. Achteraf heb ik daar wel spijt van want het verhaal is nu eigenlijk niet af. Wellicht dat ik t.z.t toch nog wat foto’s en een verhaaltje van/ over de terugreis plaats. Zoals inmiddels wel duidelijk is zijn we allemaal veilig thuis gekomen. Bij thuiskomst zijn we wel een paar dagen flink ziek geweest, maar dat mag geen naam hebben, of het zou corona moeten zijn geweest. Bijna 100 % zeker van niet, maar theoretisch had het gekund aangezien Corona toen al actief geweest schijnt te zijn. Van familie heb ik begrepen dat niemand van de familie besmet is geweest met corona. Wel heeft de familie het moeilijk, want ook in Indonesië zijn corona maatregels van kracht. Zowel op centraal niveau als lokaal/provinciaal wordt beleid ontwikkeld om op grote schaal social distancing (PSBB) af te dwingen. Scholen, winkels en kantoren zijn gesloten (uitzonderingen daar gelaten), restaurants mogen alleen open voor afhalen, publieke ruimtes en gebedsruimtes zijn gesloten en activiteiten in publieke ruimte en samenscholing zijn verboden en Joko Widodo, de president van Indonesië, heeft Mudik (op grote schaal naar geboortegrond reizen om bijvoorbeeld het Suikerfeest te vieren) verboden en de Indonesische grenzen tot nader order gesloten voor buitenlanders. Juist gisteren bereikte mij het uiterst verdrietig nieuws vanuit Indonesië dat Ibu stervende is. Als ik puur op de verhalen van mijn familie af zou moeten gaan is Ibu al jaren stervende. Of het nu werkelijk Ibu haar tijd is kan niemand vertellen, maar het feit is wel dat Ibu naar Rumah Sakit Panti Rahayu di Purwodadi (https://bit.ly/3eQpFpM) is gebracht: hetzelfde ziekenhuis waar ik, inmiddels al weer bijna drie jaar geleden, samen met mijn familie mocht waken bij het sterfbed van Radjiman (https://bit.ly/3gZPmWJ). Drie dagen geleden is Ibu het bewustzijn verloren en sindsdien is ze nauwelijks bij bewustzijn geweest. Even los of het terecht is of niet: hier in Nederland is het in deze tijd van corona al lastig en soms zelfs onmogelijk om afscheid te nemen van dierbaren. Mocht Ibu inderdaad te komen overlijden, dan maak ik mij geen illusies over een samenzijn in Indonesië. Wat dat betreft is het lijdzaam en machteloos afwachten op wat komen gaat, maar eigenlijk geldt dat zowel voor het leven als (na) de dood. Video 1: https://bit.ly/3dS1SFC Video 2: https://bit.ly/379EAJ0 Video 3: https://bit.ly/3eZmCvA Lieve Ibu, Op de grens van vraag en antwoord, op Indonesisch en Nederlands grondgebied. “Van mij die ook twijfelt is het dat je hoort: was ik maar bij jou, dan wisten we het samen niet…” Liefs Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesie op Zondag 7 juni 2020