Auteur: Tim Dondorp

Yes, geland op Jakarta. Dat gevoel weer dat je tegen die hitte muur aanloopt wanneer je van het met airco gekoelde internationale vliegveld Soekarno Hatta afstapt. Priceless! Voor even dan, want de taxi naar Hotel Bale Ocasa was dat zeker niet. Volgens mijn notities zou ik door het hotel worden ‘geshuttled’, maar nergens een auto of busje van hotel Bale Ocasa te zien. Dan weet je dat je terug moet lopen om een Bluebird taxi aan te klampen, maar het was al te laat. Mij werd reeds een taxi aangesmeerd door een man. Voor slechts 250.000 IDR zou ik naar het hotel gebracht worden. Dat ik nog geen contant geld had was geen bezwaar. Ik werd ter plekke meegesleurd naar een ATM hokje terwijl mijn bagage reeds werd ingeladen door een chauffeur. De man was zo gedienstig dat ik alleen nog maar mijn pincode hoefde in te toetsen. De man deed de rest. Hij besliste zelfs hoeveel geld ik pinde. Aanvankelijk wilde ik 300.000 IDR pinnen, maar meneer had al 1000.000 IDR ingetoetst. Toen ik zei dat 300.000 IDR toch genoeg was geweest om een taxiritje van 250.000 IDR te kunnen betalen stelde de man in eens dat de chauffeur 3000.000 IDR moest krijgen en hij zelf nog eens 100.000 IDR voor de service. Daarop ben zo boos geworden dat meneer hierna nog maar tot twee keer om 100.000 IDR durfde te vragen. Toen ik dreigde mijn bagage uit de taxi te halen had de chauffeur in eens haast. Er werd mij 300.000 IDR uit de handen gegrist en weg reden we… Na zo’n 10 minuten rijden vroeg de chauffeur in eens waar ik eigenlijk naar toe wilde, in het Indonesisch wel te verstaan. Inmiddels heb ik immers de eerste paar bladzijden van ‘Wat en hoe Indonesisch voor absolute dummies’ doorgeworsteld. Na in het dummie-Indonesisch antwoord te hebben gegeven en 20 minuten rijden, wordt de chauffeur zenuwachtiger en zenuwachtiger. Wat blijkt, de man heeft nog nooit van het hotel gehoord. Hij pakt zijn mobiel erbij en begint steeds wanhopiger de naam van het Hotel te schreeuwen, daarbij het verkeer volledig te laten voor wat het is. Ondertussen blijft hij maar rondjes rijden die steeds maar groter en groter worden. Als ik vraag wat er aan de hand is, vertelt hij me dat Google het hotel ook niet kent. Dat had mijn achterdocht natuurlijk moeten wekken. Als Google het hotel niet kent, dan zal het wel niet zo’n best Hotel zijn toch? Gelukkig stond in mijn notities ook het adres van het hotel. Dat adres kende de chauffeur wel. Hij reed ons naar één van de armste en overbevolkte kampongs die ik ooit gezien heb en midden in deze kampong bevond zich inderdaad Bale Ocasa. Bij het inchecken viel mijn oog nog gauw op een bordje op de balie van Bluebird Taxi Group: ‘Taksi tarif bandara Soekarno Hatta: 75.000 IDR’. Dimana ada kemauan, di situ ada jalan. Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 24 juni 2017

Er mogen dan vele wegen naar Rome leiden, helaas leidt geen van deze naar Jakarta. Wil je naar Indonesië dan zal je dus per boot of vliegtuig moeten. Vorig jaar vloog ik met Qatar Aiways (beide keren trouwens) naar Indonesië. Dat beviel goed en daarom wilde ik dit jaar wel weer met Qatar Airways vliegen. Helaas bleek Qatar Airways zo duur dat ik mijn (toe)vlucht ergens anders heb gezocht. Prijs, kwaliteit, kwantiteit, reisduur… Juist, ik koos voor de goedkoopste want daarvoor ben ik tenslotte Nederlander, toch? Oké wel een ‘geadopteerden één’, maar wanneer ik op een maandag terug zou vliegen was het prijsverschil van Turkisch Airway’s met de rest was zo groot dat de keuze snel te maken was zonder verdere vergelijkingssites of e-mails van derden te checken. Turkish Airlines is het geworden! Van mijn familie in Indonesië begreep ik dat niet iedereen daar blij mee is. Mij bevalt het daarentegen bijzonder goed. Ok, het vliegtuig is niet zo splinternieuw als dat van Qatar Airway’s en er lopen meer stewards dan stewardessen rond, maar meer ‘cons’ kan ik niet echt ontdekken. De ‘pro’s’ t.o.v. Qatar Airway’s: bij de transit niet opnieuw door de beveiliging (laptop, riem en gulp kunnen dus dicht blijven), veel korter afstanden lopen en je koffer raakt niet kwijt. Jakarta, aku datang! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 23 juni 2017

Zes weken. Op het moment dat ik het typ slaat mijn hart een slag over. Zes weken is lang. Zes weken zonder vrouw en kind. Waar ben ik aan begonnen. Doe ik hier wel goed aan? Maar het verlangen naar mijn familie in Indonesië is zo sterk. Wat viel het afscheid zwaar. Joanne was helemaal in tranen. Nog meer dan Ilse en dat wil toch wat zeggen. Joanne wordt ook al ouder en ze heeft alles feilloos in de gaten. Nog meer dan ik en dat wil toch wat zeggen. Joanne weet heel goed dat ik naar Indonesië ga, wat ik er ga doen, wie ik daar ga opzoeken (nieuwe opa en oma). Ze weet ook dat ik een lange tijd niet thuis ben. Nou ja, ik ben wel thuis. Maar dat is een ander thuis en zelfs dat lijkt Joanne te begrijpen. Wat ben ik blij dat vrouw en kind begrijpen dat ik ‘zomaar’ zes weken naar Indonesië ‘moet’. Zelf begrijp ik er namelijk niks van. Wellicht dat het inzicht de komende zes weken komt. Maar hoe dan ook bedankt Ilse en Joanne. Aku mencintaimu! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 23 juni 2017

Vandaag dan de laatste voorbereidingen. ’s Ochtends naar de kapper, tussen de middag nog even de Heamiel markt over en ’s middags dan toch echt de koffers inpakken. Ik heb er zin in, al was het alleen al dat ik uit (onbetrouwbare) bron heb vernomen dat Derk Bolt en Eugenio Follender van Spoorloos zojuist zijn vrijgelaten. Wanneer mensen mij een fijne vakantie toewensen dan dank ik ze hartelijk, maar net als de vorige keer zie ik mijn reis naar Indonesië niet echt als een vakantie. Wel zal mijn bezoek aan Indonesië anders verlopen dan de vorige keer. Ik verblijf wederom op dezelfde kampong als mijn biologische familie, maar de familie heeft nu een soort guesthouse voor mij beschikbaar laten stellen met daarin een normale toilet, een normale douche, een bed, een koelkast en zelfs een airco. Allerlei luxe die ik tijdens mijn vorige bezoek aan Indonesië niet had. Helaas betekent dit wel dat ik ietsjes verder van de familie af zal zijn (zie plattegrond) t.o.v. 2016. Hoewel dit iets meer privacy geeft, geloof ik toch dat ik liever wederom door een gat in de grond mijn behoefte had gedaan, me in een bak met (vervuild) grondwater had gedouched en op de grond had geslapen om meer één met de familie te kunnen zijn. Enkele maanden geleden heb ik geprobeerd dit aan de familie uit te leggen: ik kreeg begrip, maar ergens anders verblijven dan in het nieuwe guesthouse (op eigen kosten, dat wel natuurlijk), was wat betreft de familie geen optie. Ik ben dus reuze benieuwd… Morgenavond om 19.15 uur vertrek ik met Turkeys Airlines (vlucht 1954) naar Istanbul om vanuit daar op 24 juni om 1.10 uur (Nederlandse tijd) door te vliegen naar Jakarta (vluchtnummer 56, aankomst 24 juni 13.00 uur Nederlandse tijd). Omdat het in Indonesië dan al ‘Malam’ (avond) is, zal ik in een hotel nabij het vliegveld overnachten. De dag erop vlieg ik dan door naar Semarang om rond het einde van de middag voor het eerst bij de familie aan te schuiven. Deze dag is niet toevallig uitgekozen: de hele familie zal bij elkaar zijn om het einde van de maand Ramadan te vieren. Eid (bij ons bekend als Suikerfeest) is een echte family happening en ik wil daar erg graag een keer bij zijn. Aanvankelijk zou ik de volledige zes weken bij mijn familie blijven, maar een paar maanden geleden vernam ik ineens dat mijn tweelingbroer Mark ook de biologische familie zou bezoeken, ergens na de eerste week in juni. Om Mark ook twee weken alleen met de biologische familie te gunnen, heb ik besloten een weekendje naar het eiland Karimunjawa (vlak boven Semarang) en twee weken naar Bali te gaan. Lijkt me bepaalt geen straf! De laatste twee weken van mijn Indonesië reis zal ik weer in het guesthouse op de kampong van mijn biologische familie doorbrengen en uiteindelijk zal ik maandag 7 augustus om 9.40 uur (vluchtnummer 1951) weer op Schiphol landen. Sayang keluarga. Sampai beberapa hari! Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Donderdag 22 juni 2017

Het is bijna zover: volgende maand ga ik voor maar liefst zes weken naar Indonesië! Ik verblijf er dus langer dan een maand en dat betekent dat ik een visum nodig heb. Daarom ben ik nu bij de Indonesische ambassade in Den Haag: als het goed is ligt het voor me klaar. Voor de geïnteresseerden: uiteraard zal ik op deze pagina weer zoveel mogelijk verslag doen van mijn reis, mijn bevindingen en mijn familie naar/ in Indonesië. Vriendelijke groeten, Tim Dondorp

Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 24 mei 2017